Zaloguj

Pwt 32 · interlinia LXX

Pwt 32,1
Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
Pwt 32,2
Kropić będzie jako deszcz nauka moja, popłynie jako rosa wymowa moja, jako drobny deszcz na zioła, a jako krople na trawę.
Pwt 32,3
Albowiem imienia Pańskiego będę wzywał; dajcież wielmożność Bogu naszemu,
Pwt 32,4
Skale, której sprawy są doskonałe; bo wszystkie drogi jego są sprawiedliwe. Boć jest Bóg prawdziwy, a nie masz w nim nieprawości, sprawiedliwy i prawy jest.
Pwt 32,5
Pokazili mu się, jakoby nie byli synami jego, sprosnością swoją, naród zły, a przewrotny.
Pwt 32,6
I także to oddawacie Panu, ludu głupi i szalony? izali nie on jest ojcem twoim, który cię sobie nabył? on cię uczynił, i stworzył cię.
Pwt 32,7
Wspomnij na dni dawne, uważajcie lata każdego wieku; spytaj ojca twego, a oznajmi tobie; starszych twoich, a powiedząć.
Pwt 32,8
Gdy rozdzielił dziedzictwa Najwyższy narodom, a rozsadził syny Adamowe, położył granice narodom według liczby synów Izraelskich;
Pwt 32,9
Albowiem działem Pańskim jest lud jego, Jakób sznurem dziedzictwa jego.
Pwt 32,10
Znalazł go w ziemi pustej, i na puszczy wielkiej i strasznej; obwodził go, uczył go, strzegł go, jako źrenicy oka swego.
Pwt 32,11
Jako orzeł wybawia orlęta swoje, nad orlętami swojemi latając, rozszerza skrzydła swoje, bierze je i nosi je na skrzydłach swoich;
Pwt 32,12
Tak Pan sam prowadził go, a żaden obcy bóg nie był z nim.
Pwt 32,13
Wyniósł go na wysokie miejsca ziemi, aby używał urodzajów polnych, i uczynił, aby ssał miód z skały i oliwę z opoki twardej;
Pwt 32,14
Aby jadł masło od krów, i mleko od owiec, z tłustością jagniąt, i barany odchowane w Basan, i kozły z tłustością ziarn pszenicznych, a pił czerwone wino wyborne.
Pwt 32,15
I roztył Izrael, i wierzgał (otyłeś, stłuściałeś, zgrubiałeś, i opuściłeś Boga, który cię uczynił,) i lekce poważył Boga, opokę zbawienia swego.
Pwt 32,16
Ku zapalczywości pobudzili go przez cudze bogi, i przez obrzydliwości rozdraźnili go.
Pwt 32,17
Ofiarowali dyjabłom, nie Bogu, bogom, których nie znali, nowym, którzy z bliska przyszli, których się nie bali ojcowie wasi.
Pwt 32,18
Opoki, która cię spłodziła, zapomniałeś, zapomniałeś Boga, Stworzyciela twego.
Pwt 32,19
Co widząc Pan poruszył się gniewem na syny swoje, i na córki swoje.
Pwt 32,20
I rzekł: Skryję oblicze moje przed nimi, obaczę, jaki będzie koniec ich; albowiem są narodem przewrotnym, synami, w których wiary nie masz.
Pwt 32,21
Oni mię wzruszyli ku zapalczywości przez to, co nie jest Bogiem; pobudzili mię próżnościami swemi. Ja też do zazdrości pobudzę je przez te, którzy nie są ludem, przez naród głupi rozdraźnię je.
Pwt 32,22
Albowiem ogień rozpalił się w popędliwości mojej, i będzie gorzał aż do najgłębszego piekła, i pożre ziemię, i urodzaj jej, i wypali grunty gór.
Pwt 32,23
Zgromadzę na nie złe rzeczy, strzały moje na nie wystrzelam.
Pwt 32,24
Zniszczeją od głodu, i będą strawieni gorączką, i śmiercią gorzką; zęby też bestyi poślę na nie, z jadem gadzin ziemskich.
Pwt 32,25
Zewnątrz osieroci je miecz, a w pokojach będzie strach, tak na młodzieńca, jako na pannę, na ssącego piersi, i na męża sędziwego.
Pwt 32,26
Rzekłem: Rozproszę je po kątach, i wygubię między ludźmi pamiątkę ich.
Pwt 32,27
Gdybym się na pychę nieprzyjaciół nie oglądał, by się snać nie podnieśli nieprzyjaciele ich, a nie rzekli: Ręka nasza wyniosła, a nie Pan, sprawiła to wszystko.
Pwt 32,28
Albowiem ten naród ginie przez rady swe, i nie ma rozumu.
Pwt 32,29
O by mądrymi byli! wyrozumieliby to, i oglądaliby się na ostatnie rzeczy swoje.
Pwt 32,30
Jakoby uganiał jeden z nich tysiąc, a dwaj goniliby dziesięć tysięcy! gdyby ich Bóg, opoka ich, nie zaprzedał, i Pan ich nie wydał:
Pwt 32,31
Albowiem nie jako skała nasza skała ich, co nieprzyjaciele nasi sami osądzą.
Pwt 32,32
Albowiem z macicy Sodomskiej macica ich, i z latorośli Gomorskich jagody ich, jagody jadowite, grona ich gorzkie.
Pwt 32,33
Jad smoczy wino ich, i trucizną żmij okrutną.
Pwt 32,34
Izali to nie jest skryto u mnie; zapieczętowano w skarbie moim?
Pwt 32,35
Mojać jest pomsta i nagroda; czasu swego powinie się noga ich, ponieważ bliski jest dzień zginienia ich, a spieszą się przyszłe rzeczy do nich.
Pwt 32,36
Albowiem sądzić będzie Pan lud swój, a sług swoich użali się, gdy ujrzy, że ustała siła, a iż tak pojmany, jako zostawiony, nic nie mogą.
Pwt 32,37
I rzecze: Gdzież bogowie ich? Ona opoka, w której ufali?
Pwt 32,38
Którzy tłustość ofiar ich jadali, i pijali wino ofiar ich mokrych? Niechże wstaną, i ratują was, i niechaj będą ucieczką waszą.
Pwt 32,39
Obaczcież teraz, żem Ja, Jam jest sam, a że nie masz bogów oprócz Mnie; Ja zabijam i ożywiam, zranię, i Ja uleczę, a nie masz kto by z ręki mojej wyrwał.
Pwt 32,40
Albowiem podniosę ku niebu rękę moję, i rzekę: Żyję Ja na wieki.
Pwt 32,41
Jeźli zaostrzę błyszczący się miecz swój, i porwie sąd ręka moja, oddam pomstę nieprzyjaciołom moim, i tym, którzy mię nienawidzą, nagrodzę.
Pwt 32,42
Opoję strzały moje krwią, a miecz mój naje się mięsa ze krwi pobitych i pojmanych, skoro zacznę mścić się nad nieprzyjacioły.
Pwt 32,43
G2165 εὐφράνθητε euphranthēte rozweselać akt. imiesł. C. G3772 οὐρανοί ouranoi niebo imiesł. G260 ἅμα hama razem D G846 αὐτῷ autōi on zaim. wsk. imp. G2532 καὶ kai i C G4352 προσκυνησάτωσαν proskynēsatōsan oddawać cześć akt. C. G846 αὐτῷ autōi on zaim. wsk. imp. G3956 πάντες pantes wszyscy imiesł. G5207 υἱοὶ huioi syn imiesł. G2316 θεοῦ theou Bóg koni. G2165 εὐφράνθητε euphranthēte rozweselać akt. imiesł. C. G1484 ἔθνη ethnē naród imiesł. M. G3326 μετὰ meta z P G3588 τοῦ tou ten rodz. aor. G2992 λαοῦ laou lud koni. G846 αὐτοῦ autou on zaim. wsk. G2532 καὶ kai i C G1765 ἐνισχυσάτωσαν enischysatōsan wzmacniać akt. C. G846 αὐτῷ autōi on zaim. wsk. imp. G3956 πάντες pantes wszyscy imiesł. G32 ἄγγελοι angeloi anioł imiesł. G2316 θεοῦ theou Bóg koni. G3754 ὅτι hoti że C G3588 τὸ to ten rodz. aor. G129 αἷμα haima krew akt. koni. M. G3588 τῶν tōn ten rodz. aor. G5207 υἱῶν huiōn syn imiesł. G846 αὐτοῦ autou on zaim. wsk. G7089 ἐκδικᾶται ekdikatai pomścić V.FMI3S G2532 καὶ kai i C G1556 ἐκδικήσει ekdikēsei wymierzać sprawiedliwość V.FAI3S G2532 καὶ kai i C G467 ἀνταποδώσει antapodōsei odpłacać V.FAI3S G1349 δίκην dikēn kara akt. koni. G3588 τοῖς tois ten rodz. aor. imp. G2190 ἐχθροῖς echthrois wróg imiesł. G2532 καὶ kai i C G3588 τοῖς tois ten rodz. aor. imp. G3404 μισοῦσιν misousin nienawidzić pass. G467 ἀνταποδώσει antapodōsei odpłacać V.FAI3S G2532 καὶ kai i C G7096 ἐκκαθαριεῖ ekkathariei oczyścić V.FAI3S G2962 κύριος kyrios pan koni. G3588 τὴν tēn ten rodz. aor. G1093 γῆν gēn ziemia akt. koni. G3588 τοῦ tou ten rodz. aor. G2992 λαοῦ laou lud koni. G846 αὐτοῦ autou on zaim. wsk.
Weselcie się narodowie z ludem jego; albowiem krwi sług swoich pomści się, i pomstę odda nieprzyjaciołom swoim, a miłościw będzie ziemi swojej, i ludowi swemu.
Pwt 32,44
Tedy przyszedł Mojżesz, i mówił wszystkie słowa pieśni tej w uszach ludu tego, on i Jozue, syn Nunów.
Pwt 32,45
A gdy dokonał Mojżesz mówić tych wszystkich słów do wszystkiego Izraela,
Pwt 32,46
Rzekł do nich: Przyłóżcie serca wasze do wszystkich słów, któremi się ja oświadczam przeciwko wam dziś, abyście je przykazywali synom waszym, żeby strzegli i pełnili wszystkie słowa zakonu tego;
Pwt 32,47
Albowiem to słowo nie ma być próżne u was, gdyż jest żywotem waszym; i w tem słowie przedłużycie dni na ziemi, do której się przeprawiacie przez Jordan, abyście ją osiedli.
Pwt 32,48
I rzekł Pan do Mojżesza tegoż dnia, mówiąc:
Pwt 32,49
Wstąp na tę górę Abarym, na górę Nebo, która jest w ziemi Moabskiej przeciw Jerychu, a oglądaj ziemię Chananejską, którą Ja dawam synom Izraelskim w osiadłość.
Pwt 32,50
I umrzesz na tej górze, na którą wstąpisz, i będziesz przyłączony do ludu twego, jako umarł Aaron, brat twój, na górze Hor, i przyłączon jest do ludu swego;
Pwt 32,51
Dla tego żeście wystąpili przeciwko mnie w pośród synów Izraelskich przy wodach w poswarku w Kades na puszczy Syn, i żeście mię nie poświęcili w pośród synów Izraelskich.
Pwt 32,52
Bo przed sobą oglądasz ziemię; ale tam nie wnijdziesz, do tej ziemi, którą ja daję synom Izraelskim.

Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.

Teksty: LXX — Septuaginta, wyd. A. Rahlfs (1935); opracowanie cyfrowe i lematy: E. Wong, OSSP (CC BY-NC-SA 4.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)