Nic bez zgody autora

Scriptura cytuje publikacje biblistów. Ta strona wyjaśnia, co system robi z tekstem, które teksty są publiczne bez pytania, a które czekają na decyzję autora — i jak tę decyzję podjąć lub cofnąć.

Co system robi z tekstem

• Dzieli na fragmenty (akapit lub kilka, z numerem strony albo minutą nagrania) i indeksuje je do wyszukiwania. Nie publikuje całości i nie udostępnia plików.
• Cytuje z przypisem: w odpowiedzi jest numer [n], w panelu źródeł — autor, tytuł, rok, strona i link do oryginału w repozytorium albo na stronie autora. Czytelnik widzi fragment, który dostał model (do kilkuset znaków), i przechodzi do pełnego tekstu u źródła.
• Sprawdza model: cytaty w cudzysłowie są porównywane z tekstem źródła, sigla — z korpusem. Parafraza wydana za cytat jest oznaczana.
• Eksportuje cytowania w BibTeX / RIS z pełnymi danymi bibliograficznymi, tak by praca autora była cytowana poprawnie, a nie „za asystentem”.

Materiały płatne i zamknięte

Książki, skrypty czy materiały z płatnych wykładów zostają tym, czym są u autora: w Scripturze nie da się ich pobrać ani przeczytać w całości.

• Plik nie jest dostępny: leży na serwerze poza częścią widoczną z internetu, bez adresu do pobrania i bez podglądu całego dokumentu.
• Widać tylko fragmenty: w panelu źródeł fragment, z którego korzystał model (do ok. 600 znaków), a w odpowiedzi cytat dosłowny najwyżej 2–3 zdania, w cudzysłowie i z przypisem. Resztę model streszcza własnymi słowami i nie odtwarza dłuższych partii tekstu nawet na wyraźną prośbę.
• Każdy fragment prowadzi do autora: link w panelu źródeł kieruje na stronę publikacji, do sklepu albo do nagrania — tam, gdzie jest pełny tekst na warunkach autora. Scriptura nie zastępuje zakupu, tylko do niego prowadzi.

Taki sposób korzystania odpowiada cytatowi: krótki fragment, z podaniem autora i źródła, w celu wyjaśniania i analizy (por. art. 29 ustawy o prawie autorskim). Zgoda autora dotyczy samego włączenia materiału do bazy — żeby wyszukać właściwy fragment, system musi mieć cały tekst — a nie jego publikowania. Zakres zgody autor może zawęzić: wybrane tytuły, widoczność tylko dla zalogowanych albo tylko w trybie naukowym.

Co jest publiczne bez pytania

Do wspólnego korpusu trafiają automatycznie tylko teksty, których licencja na to pozwala: publikacje na licencjach Creative Commons (CC BY, CC BY‑SA, CC BY‑NC, CC BY‑ND i ich połączenia) z repozytoriów uczelnianych i czasopism otwartych oraz dzieła w domenie publicznej (tekst biblijny w edycjach otwartych, Ojcowie Kościoła w wydaniu ANF/NPNF, teksty ANE z eBL). Licencja jest zapisana przy każdej pozycji i widoczna na stronie Korpus. Warunek „NC” jest spełniony — projekt jest niekomercyjny; „ND” również — system nie tworzy dzieł zależnych z tekstu, tylko cytuje fragmenty z odesłaniem.

Co wymaga zgody

Wszystko inne: artykuły bez licencji CC, monografie, skrypty, wpisy na blogach, nagrania wykładów. Takie materiały — jeśli w ogóle zostały przygotowane technicznie — mają w systemie status za zgodą właściciela praw i nie są widoczne dla użytkowników publicznych. Mogą być pokazywane wyłącznie samemu autorowi (żeby mógł zobaczyć, jak system z nich korzysta) i osobom, którym autor na to pozwoli. Nazwiska autorów takich materiałów nie pojawiają się na publicznej liście korpusu.

Jak wyrazić zgodę

1. KontoKonto zakłada autor projektu (kontakt niżej). Autor materiału dostaje własny login; może też otrzymać poziom dostępu pokazujący, jak system pracuje z jego jeszcze niepublicznymi tekstami.
2. Moje materiałyNa stronie konta można wgrać własne pliki (PDF, TXT, Markdown — do 50 pozycji po 25 MB) z opisem bibliograficznym. Są indeksowane tylko dla Ciebie i widoczne w Twoich odpowiedziach ze znaczkiem moje — to pozwala sprawdzić jakość cytowania, zanim cokolwiek stanie się publiczne.
3. UdostępnijPrzy każdej pozycji jest przycisk „Udostępnij”: wybierasz rejestr (naukowy / popularnonaukowy — decyduje o miejscu w hierarchii odpowiedzi), licencję i potwierdzasz oświadczenie. Zgoda jest zapisywana z datą, treścią oświadczenia i wskazaną licencją.
4. Wycofaj w każdej chwiliPrzycisk „Wycofaj zgodę” przy udostępnionej pozycji przenosi ją z powrotem do materiałów osobistych. Znika z publicznych odpowiedzi natychmiast; data wycofania jest zapisywana.

Treść oświadczenia

Oświadczam, że jestem autorem tego materiału lub posiadam prawo do dysponowania nim, i wyrażam zgodę na włączenie go do wspólnego korpusu Scriptura: indeksowanie, wyszukiwanie oraz cytowanie fragmentów w odpowiedziach systemu (także dla użytkowników niezalogowanych w trybie popularnonaukowym), z podaniem autorstwa. Zgodę mogę wycofać w każdej chwili; po wycofaniu materiał wraca do moich materiałów osobistych.

Zgoda może też mieć formę mailową — wtedy pozycja zostaje otwarta ręcznie, a treść korespondencji jest zachowana jako podstawa. Zgoda może być częściowa: tylko wybrane publikacje, tylko tryb naukowy dla zalogowanych, tylko z podaniem konkretnej formy cytowania.

Co autor zyskuje

• Widoczność u czytelnika, który szuka odpowiedzi, a nie nazwiska. Każda odpowiedź prowadzi do tekstu autora — z tytułem, stroną i linkiem do repozytorium.
• Poprawne cytowanie zamiast anonimowej „wiedzy” modelu językowego.
• Wgląd: jak system dobiera fragmenty i o co ludzie pytają w związku z daną publikacją (w miarę rozwoju — statystyki dla autora).
• Narzędzie: własne materiały, notatki i skrypty w tym samym asystencie, prywatnie.

Wydawcy i redakcje

Dla czasopism i wydawnictw możliwe jest włączenie całych roczników lub serii na warunkach ustalonych z redakcją: zakres (tylko abstrakty, wybrane numery, pełne teksty), forma cytowania, widoczność (publiczna albo tylko dla zalogowanych). Dotyczy to także przekładów Biblii — system jest technicznie gotowy na Biblię Tysiąclecia, Warszawską, Paulistów czy Ekumeniczną, ale bez zgody wydawcy używa wyłącznie przekładów w domenie publicznej.