Zaloguj

Łk 24 · interlinia SBLGNT

Łk 24,1
A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;
Łk 24,2
I znalazły kamień odwalony od grobu.
Łk 24,3
A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.
Łk 24,4
I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.
Łk 24,5
A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?
Łk 24,6
Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,
Łk 24,7
Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.
Łk 24,8
I wspomniały na słowa jego.
Łk 24,9
A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.
Łk 24,10
A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.
Łk 24,11
Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.
Łk 24,12
Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.
Łk 24,13
A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.
Łk 24,14
A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.
Łk 24,15
I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.
Łk 24,16
Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.
Łk 24,17
I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?
Łk 24,18
A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?
Łk 24,19
I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;
Łk 24,20
A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.
Łk 24,21
A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.
Łk 24,22
Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;
Łk 24,23
A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.
Łk 24,24
I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.
Łk 24,25
Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!
Łk 24,26
Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?
Łk 24,27
A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.
Łk 24,28
I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.
Łk 24,29
Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.
Łk 24,30
I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.
Łk 24,31
I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.
Łk 24,32
I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?
Łk 24,33
A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,
Łk 24,34
Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.
Łk 24,35
A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.
Łk 24,36
A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!
Łk 24,37
A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.
Łk 24,38
I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?
Łk 24,39
Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.
Łk 24,40
A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.
Łk 24,41
Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?
Łk 24,42
A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.
Łk 24,43
A on wziąwszy, jadł przed nimi.
Łk 24,44
I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.
Łk 24,45
Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.
Łk 24,46
I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;
Łk 24,47
I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.
Łk 24,48
A wy jesteście świadkami tego.
Łk 24,49
A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.
Łk 24,50
I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.
Łk 24,51
I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.
Łk 24,52
A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.
Łk 24,53
I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.

Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.

Teksty: SBLGNT — SBL Greek New Testament © 2010 Society of Biblical Literature i Logos Bible Software (CC BY 4.0); morfologia: MorphGNT (CC BY-SA 3.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)