Zaloguj

Rdz 31 · interlinia WLC

Rdz 31,1
Potem gdy usłyszał Jakób słowa synów Labanowych mówiących: Pobrał Jakób wszystko, co miał ojciec nasz, i z tego, co było ojca naszego, tej wszystkiej zacności dostał.
Rdz 31,2
Widział też Jakób twarz Labanową, a oto, nie był takim przeciwko niemu, jako przedtem.
Rdz 31,3
Tedy rzekł Pan do Jakóba: Wróć się do ziemi ojców twoich, i do rodziny twojej, a będę z tobą.
Rdz 31,4
Przetoż posłał Jakób, i wyzwał Rachelę i Liję na pole do trzody swojej.
Rdz 31,5
I rzekł im: Widzę ja twarz ojca waszego, że nie jest takim przeciwko mnie, jako przedtem, lecz Bóg ojca mego był ze mną.
Rdz 31,6
Wy też same wiecie, żem ze wszystkich sił moich służył ojcu waszemu;
Rdz 31,7
Ale ojciec wasz oszukał mię, i odmienił zapłatę moję po dziesięć kroć; jednak nie dopuścił mu Bóg, aby mi szkodził.
Rdz 31,8
Jeźli kiedy powiedział: Pstre będą zapłatą twoją, tedy rodziły wszystkie owce jagnięta pstre; a gdy zaś mówił: Strokate będą zapłatą twoją, tedy rodziły wszystkie owce jagnięta strokate.
Rdz 31,9
I odjął Bóg dobytek ojca waszego, a dał go mnie.
Rdz 31,10
Stało się bowiem w ten czas, gdy się owce złączały, żem podniósł oczy swe, i widziałem przez sen, a oto, samcy złączały się z owcami strokatemi, pstremi, i biało nakrapianemi.
Rdz 31,11
Tedy mi rzekł Anioł Boży we śnie: Jakóbie! A jam odpowiedział: Owom ja.
Rdz 31,12
Potem rzekł: Podnieś teraz oczy swe, a obacz wszystkie samce złączające się z owcami strokatemi, pstremi, i biało nakrapianemi; bom widział wszystko, coć Laban uczynił.
Rdz 31,13
Jam Bóg Betel, gdzieś namazał kamień, gdzieś mi poślubił ślub. Teraz tedy wstań, wynijdź z ziemi tej, a wróć się do ziemi rodziny twojej.
Rdz 31,14
Tedy odpowiedziała Rachel i Lija, i rzekły mu: Izaż jeszcze mamy cząstkę jaką i dziedzictwo w domu ojca naszego?
Rdz 31,15
Izażeśmy za obce nie były poczytane u niego? Iż nas przedał; i miałże by jeszcze do szczętu zjeść majętność naszę?
Rdz 31,16
Albowiem wszystko bogactwo, które odjął Bóg ojcu naszemu, nasze jest, i synów naszych; przetoż teraz wszystko uczyń, coć Bóg rozkazał.
Rdz 31,17
Wstał tedy Jakób, i wsadził syny swe, i żony swe na wielbłądy.
Rdz 31,18
I zabrał wszystkę trzodę swoję, i wszystkę majętność swoję, której był nabył, dobytek nabycia swego, którego był nabył w krainie Syryjskiej, aby się wrócił do Izaaka, ojca swego, do ziemi Chananejskiej.
Rdz 31,19
A Laban odszedł był strzyc owce swoje: wtem ukradła Rachel bałwany, które miał ojciec jej.
Rdz 31,20
I wykradł się Jakób potajemnie od Labana Syryjczyka, tak że mu nie oznajmił, iż uciekał.
Rdz 31,21
I uciekł sam ze wszystkiem co miał, a wstawszy przeprawił się przez rzekę, i udał się ku górze Galaad.
Rdz 31,22
I dano znać Labanowi dnia trzeciego, że uciekł Jakób.
Rdz 31,23
Który wziąwszy bracią swoję z sobą, gonił go przez siedem dni, i doścignął go na górze Galaad.
Rdz 31,24
Lecz przyszedł Bóg do Labana Syryjczyka we śnie onej nocy, i rzekł mu: Strzeż się, abyś nie mówił z Jakóbem nic przykrego.
Rdz 31,25
I dogonił Laban Jakóba, a Jakób już był namiot swój rozbił na górze; Laban też rozbił namiot z bracią swą na onejże górze Galaad.
Rdz 31,26
Tedy Laban rzekł do Jakóba: Cóżeś uczynił, żeś się wykradł potajemnie ode mnie, a uwiodłeś córki moje, jakoby pojmane mieczem?
Rdz 31,27
Przeczżeś potajemnie uciekł, a wykradłeś się ode mnie, a nie oznajmiłeś mi, gdyżbym cię był puścił z radością, i z pieśniami, i z bębnem, i z harfą?
Rdz 31,28
I nie dopuściłeś mi, abym pocałował syny moje, i córki moje? Zaiste głupieś sobie począł.
Rdz 31,29
Jest to w mocy ręki mojej, uczynić wam co złego; ale Bóg ojca waszego przeszłej nocy rzekł do mnie, mówiąc: Strzeż się abyś z Jakóbem nie mówił nic przykrego.
Rdz 31,30
A teraz gdyć się chciało odejść, żeś wielce pragnął do domu ojca twego, czemużeś ukradł bogi moje?
Rdz 31,31
I odpowiadając Jakób, rzekł do Labana: Iżem się bał, i myślałem, byś mi snać nie wydarł córek twoich.
Rdz 31,32
Lecz ten, u kogo znajdziesz bogi twoje, niech umrze; przed bracią naszą poznajże, co twego u mnie, i weźmij sobie; a nie wiedział Jakób, że je Rachel ukradła.
Rdz 31,33
Wszedł tedy Laban do namiotu Jakóbowego, i do namiotu Lii, i do namiotu obydwóch służebnic, a nie znalazł; a wyszedłszy z namiotu Lii wszedł do namiotu Racheli.
Rdz 31,34
A Rachel wziąwszy one bałwany włożyła je pod sidło wielbłądowe, i usiadła na nich; i zmacał Laban wszystek namiot, a nie znalazł.
Rdz 31,35
Tedy ona rzekła do ojca swego: Niech się nie gniewa pan mój, że nie mogę powstać przed twarzą twoją, bo według zwyczaju niewiast przypadło na mię; i szukał, a nie znalazł bałwanów.
Rdz 31,36
Rozgniewał się tedy Jakób, i fukał na Labana; a odpowiadając Jakób, rzekł do Labana: Cóż za przestępstwo moje, co za grzech mój, żeś mię gonił zapaliwszy się?
Rdz 31,37
Otoś zmacał wszystek sprzęt mój: cóżeś znalazł ze wszystkiego sprzętu domu twego? połóż tu przed bracią moją, i bracią twoją, a niech rozsądzą między nami dwoma.
Rdz 31,38
Już dwadzieścia lat mieszkałem z tobą; owce twoje i kozy twoje nie pomiatały, a baranów stada twego nie jadałem.
Rdz 31,39
Rozszarpanego od zwierza nie przyniosłem ci, jam szkodę nagradzał; z ręki mojej szukałeś tego, co było ukradzione we dnie, i co było ukradzione w nocy.
Rdz 31,40
Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich.
Rdz 31,41
Jużem ci dwadzieścia lat w domu twoim służył; czternaście lat za dwie córki twoje, a sześć lat za bydło twoje; a odmieniałeś zapłatę moję po dziesięć kroć.
Rdz 31,42
I by był Bóg ojca mego, Bóg Abrahama, i strach Izaaka, nie był przy mnie, pewnie byś mię był teraz próżnego puścił; ale na utrapienie moje, i na pracę rąk moich wejrzał Bóg, i przestrzegał cię nocy przeszłej.
Rdz 31,43
H6030b וַיַּ֨עַן i odpowiedział spój. + cz. Qal wajjiqtol 3 os. m. l.poj. H3837a לָבָ֜ן Laban im. wł. H559 וַיֹּ֣אמֶר i rzekł spój. + cz. Qal wajjiqtol 3 os. m. l.poj. H413 אֶֽל do przyim. H3290 יַעֲקֹ֗ב Jakuba im. wł. H1323 הַבָּנ֨וֹת córki rodz. + rz. ż. l.mn. abs. H1323 בְּנֹתַ֜י córki moje rz. ż. l.mn. konstr. + przyr. zaim. 1 os. wsp. l.poj. H1121a וְהַבָּנִ֤ים i synowie spój. + rodz. + rz. m. l.mn. abs. H1121a בָּנַי֙ synowie moi rz. m. l.mn. konstr. + przyr. zaim. 1 os. wsp. l.poj. H6629 וְהַצֹּ֣אן i trzoda spój. + rodz. + rz. m./ż. l.poj. abs. H6629 צֹאנִ֔י trzoda moja rz. m./ż. l.poj. konstr. + przyr. zaim. 1 os. wsp. l.poj. H3605 וְכֹ֛ל i wszystko spój. + rz. m. l.poj. abs. H834a אֲשֶׁר co part. wzgl. H859a אַתָּ֥ה ty zaim. os. 2 os. m. l.poj. H7200 רֹאֶ֖ה widzisz cz. Qal imiesł. czyn. m. l.poj. abs. · לִי moje przyim. + przyr. zaim. 1 os. wsp. l.poj. H1931 ה֑וּא ono zaim. os. 3 os. m. l.poj. H1323 וְלִבְנֹתַ֞י a córkom moim spój. + przyim. + rz. ż. l.mn. konstr. + przyr. zaim. 1 os. wsp. l.poj. H4100 מָֽה co part. pyt. H6213a אֶֽעֱשֶׂ֤ה uczynię cz. Qal impf. 1 os. wsp. l.poj. H428 לָאֵ֨לֶּה֙ tym przyim. + zaim. wsk. H3117 הַיּ֔וֹם dzisiaj rodz. + rz. m. l.poj. abs. H176a א֥וֹ albo spój. H1121a לִבְנֵיהֶ֖ן synom ich przyim. + rz. m. l.mn. konstr. + przyr. zaim. 3 os. ż. l.mn. H834a אֲשֶׁ֥ר które part. wzgl. H3205 יָלָֽדוּ zrodziły cz. Qal perf. 3 os. wsp. l.mn.
Tedy odpowiedział Laban, i rzekł do Jakóba: Córki te córki są moje, i synowie ci są synowie moi, i dobytek ten dobytek mój, i wszystko co widzisz, moje jest; a tym córkom moim, cóż dziś uczynię, albo synom ich, które zrodziły?
Rdz 31,44
Pójdźże tedy, a uczyńmy przymierze, ja i ty, a będzie świadectwo między mną, i między tobą.
Rdz 31,45
I wziął Jakób kamień, a postawił go na znak.
Rdz 31,46
I rzekł Jakób do braci swej: Nazbierajcie kamieni; którzy nanosili kamieni, i uczynili kupę, i jedli tam na onej kupie.
Rdz 31,47
I nazwał ją Laban Jegar Sahaduta, a Jakób ją nazwał Galed.
Rdz 31,48
Bo mówił Laban: Kupa ta niech będzie świadkiem między mną i między tobą dzisiaj; przetoż Jakób nazwał imię jej Galed,
Rdz 31,49
I Myspa; albowiem rzekł Laban: Niech upatruje Pan między mną i między tobą, gdy się rozejdziemy jeden od drugiego.
Rdz 31,50
Jeźli będziesz trapił córki moje, i jeźli pojmiesz żony nad córki moje, nie masz tu nikogo między nami; bacz, że Bóg jest świadkiem między mną i między tobą.
Rdz 31,51
I rzekł nad to Laban do Jakóba: Oto, ta kupa kamieni, i oto, znak ten, którym postanowił między mną i między tobą.
Rdz 31,52
Świadkiem ta kupa, i świadkiem ten znak będzie tego, iż ja do ciebie nie pójdę dalej za tę kupę, i ty też nie pójdziesz do mnie za tę kupę, i za ten znak, na złe.
Rdz 31,53
Bóg Abrahamów i Bóg Nachorów niechaj rozsądzą między nami, Bóg ojca ich. Przysiągł tedy Jakób przez strach ojca swego Izaaka.
Rdz 31,54
I nabił Jakób bydła na górze, i wezwał braci swej ku jedzeniu chleba. Tedy jedli chleb, i nocowali na onej górze.

Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.

Teksty: WLC — Westminster Leningrad Codex — domena publiczna; lematy i morfologia: Open Scriptures Hebrew Bible (CC BY 4.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)