Zaloguj

Lb 14 · interlinia WLC

Lb 14,1
Tedy wzruszywszy się wszystko mnóstwo krzyczeli i płakał lud przez onę noc.
Lb 14,2
I szemrali przeciwko Mojżeszowi, i przeciwko Aaronowi wszyscy synowie Izraelscy; i mówiło do nich wszystko mnóstwo: Obyśmy byli pomarli w ziemi Egipskiej, albo na tej puszczy!
Lb 14,3
Obyśmy byli pomarli! Czemuż wżdy Pan prowadzi nas do tej ziemi, abyśmy padli od miecza? żony nasze, i dziatki nasze aby były na łup? Izali nam nie lepiej wrócić się do Egiptu?
Lb 14,4
I mówili między sobą: Postanówmy sobie wodza, a wróćmy się do Egiptu.
Lb 14,5
Tedy upadł Mojżesz i Aaron na oblicze swoje przed wszystkiem zgromadzeniem synów Izraelskich.
Lb 14,6
A Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, którzy szpiegowali ziemię, rozdarli szaty swoje;
Lb 14,7
I rzekli do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelskich, mówiąc: Ziemia, którąśmy przeszli, i przeszpiegowali ją, ziemia jest bardzo dobra.
Lb 14,8
Będzieli nam Pan miłościw, tedy nas wprowadzi do tej ziemi, a da ją nam, ziemię tę, która opływa mlekiem i miodem.
Lb 14,9
Jedno Panu nie bądźcie odpornymi, ani się wy bójcie ludu onej ziemi, bo jako chleb pojeść je możemy; odstąpiła obrona ich od nich, ale Pan jest z nami; nie bójcież się ich.
Lb 14,10
I mówiło wszystko zgromadzenie, aby je ukamionowano; ale chwała Pańska okazała się nad namiotem zgromadzenia wszystkim synom Izraelskim.
Lb 14,11
I rzekł Pan do Mojżesza: Dokądże mię draźnić będzie ten lud? I dokądże mi wierzyć nie będą dla tych wszystkich znaków, którem czynił między nimi?
Lb 14,12
Porażę je morem, i rozproszę je; a ciebie uczynię w naród wielki i możniejszy, niż ten jest.
Lb 14,13
Ale rzekł Mojżesz do Pana: Oto, usłyszą Egipczanie, z których pośrodku wywiodłeś mocą swoją ten lud;
Lb 14,14
H559 וְאָמְר֗וּ i powiedzą spój. + cz. Qal weqatal 3 os. wsp. l.mn. H413 אֶל do przyim. H3427 יוֹשֵׁב֮ mieszkający cz. Qal imiesł. czyn. m. l.poj. konstr. H776 הָאָ֣רֶץ ziemi rodz. + rz. m./ż. l.poj. abs. H2063 הַזֹּאת֒ tej rodz. + zaim. wsk. H8085 שָֽׁמְעוּ֙ usłyszeli cz. Qal perf. 3 os. wsp. l.mn. H3588a כִּֽי że spój. H859a אַתָּ֣ה ty zaim. os. 2 os. m. l.poj. H3068 יְהוָ֔ה JHWH im. wł. H7130 בְּקֶ֖רֶב pośród przyim. + rz. m. l.poj. konstr. H5971a הָעָ֣ם ludu rodz. + rz. m. l.poj. abs. H2088 הַזֶּ֑ה tego rodz. + zaim. wsk. H834a אֲשֶׁר który part. wzgl. H5869a עַ֨יִן oko rz. m./ż. l.poj. abs. H5869a בְּעַ֜יִן w oko przyim. + rz. m./ż. l.poj. abs. H7200 נִרְאָ֣ה ukazałeś się cz. Nifal perf. 3 os. m. l.poj. H859a אַתָּ֣ה ty zaim. os. 2 os. m. l.poj. H3068 יְהוָ֗ה JHWH im. wł. H6051 וַעֲנָֽנְךָ֙ i obłok twój spój. + rz. m. l.poj. konstr. + przyr. zaim. 2 os. m. l.poj. H5975 עֹמֵ֣ד stoi cz. Qal imiesł. czyn. m. l.poj. abs. H5921a עֲלֵהֶ֔ם nad nimi przyim. + przyr. zaim. 3 os. m. l.mn. H5982 וּבְעַמֻּ֣ד i w słupie spój. + przyim. + rz. m. l.poj. konstr. H6051 עָנָ֗ן obłoku rz. m. l.poj. abs. H859a אַתָּ֨ה ty zaim. os. 2 os. m. l.poj. H1980 הֹלֵ֤ךְ idziesz cz. Qal imiesł. czyn. m. l.poj. abs. H6440 לִפְנֵיהֶם֙ przed nimi przyim. + rz. m./ż. l.mn. konstr. + przyr. zaim. 3 os. m. l.mn. H3119 יוֹמָ֔ם we dnie przysł. H5982 וּבְעַמּ֥וּד i w słupie spój. + przyim. + rz. m. l.poj. konstr. H784 אֵ֖שׁ ognia rz. m./ż. l.poj. abs. H3915 לָֽיְלָה w nocy rz. m. l.poj. abs.
I mówić będą z obywatelami ziemi tej, bo słyszeli, żeś ty Panie był w pośrodku ludu tego; żeś okiem w oko widziany był, o Panie, a obłok twój stawał nad nimi, a iż w słupie obłokowym chodziłeś przed nimi we dnie, a w słupie ognistym w nocy.
Lb 14,15
Gdybyś tedy pobił lud ten wszystek aż do jednego, rzekliby poganie, którzy o twej sławie słychali, mówiąc:
Lb 14,16
Iż nie mógł wprowadzić Pan ludu tego do ziemi, o którą im przysiągł: przeto je pobił na puszczy.
Lb 14,17
A tak teraz niech proszę uwielbiona będzie moc Pańska, jakoś rzekł, mówiąc:
Lb 14,18
Pan nie rychły ku gniewowi a wielki w miłosierdziu, znosząc nieprawość i przestępstwo, który winnego nie czyni niewinnym, karząc nieprawość ojców w synach do trzeciego i do czwartego pokolenia;
Lb 14,19
Odpuść proszę nieprawość ludu tego według wielkości miłosierdzia twego, tak jakoś odpuszczał ludowi temu z Egiptu aż dotąd.
Lb 14,20
Tedy rzekł Pan: Odpuściłem według słowa twego.
Lb 14,21
A wszakże, jako Ja żyję, i napełniona jest chwałą Pańską wszystka ziemia:
Lb 14,22
Tak wszyscy, którzy widzieli chwałę moję, i znaki moje, którem czynił w Egipcie, i na puszczy, a kusili mię już po dziesięć kroć, ani byli posłuszni głosowi memu,
Lb 14,23
Nie oglądają ziemi tej, o którąm przysiągł ojcom ich, a żaden z tych, którzy mię draźnili, nie oglądają jej.
Lb 14,24
Ale sługę mego Kaleba, gdyż był w nim duch inakszy, i trwał statecznie przy mnie, wprowadzę do ziemi, do której chodził, a nasienie jego odziedziczy ją.
Lb 14,25
Ale ponieważ Amalekita i Chananejczyk mieszkają w dolinie, przetoż jutro obróćcie się, a idźcie na puszczą, drogą ku morzu czerwonemu.
Lb 14,26
Nad to rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona, mówiąc:
Lb 14,27
I dokądże znosić mam ten zły lud, który szemrze przeciwko mnie? długoż szemrania synów Izraelskich, którzy szemrzą przeciwko mnie, słuchać będę?
Lb 14,28
Mów do nich: Żyję Ja, mówi Pan, że jakoście mówili w uszy moje, tak uczynię wam.
Lb 14,29
Na tej puszczy polegą ciała wasze, i wszyscy policzeni wasi według wszystkiej liczby waszej od dwudziestego roku i wyżej, którzyście szemrali przeciwko mnie.
Lb 14,30
A wy nie wnijdziecie do ziemi tej, o którąm podniósł rękę moję, abym ją wam dał na mieszkanie, okrom Kaleba, syna Jefunowego, i Jozuego, syna Nunowego;
Lb 14,31
A dziatki wasze, o którycheście mówili, że będą na łup, te wprowadzę, i oglądają tę ziemię, którąście wy wzgardzili.
Lb 14,32
Ale trupy wasze, wasze trupy mówię, polegą na tej puszczy;
Lb 14,33
A synowie wasi będą się tułali po tej puszczy przez czterdzieści lat, i poniosą karanie za cudzołóstwa wasze, aż wyginą trupy wasze na puszczy.
Lb 14,34
Według liczby dni, w którycheście szpiegowali ziemię, to jest czterdzieści dni, dzień każdy za rok licząc, poniesiecie nieprawości wasze czterdzieści lat, i poznacie pomstę swego odstąpienia ode mnie.
Lb 14,35
Ja Pan mówiłem, że to uczynię temu wszystkiemu zgromadzeniu złemu, które się spiknęło przeciwko mnie; na tej puszczy poginą, i tu pomrą.
Lb 14,36
Oni tedy mężowie, których słał Mojżesz na przeszpiegowanie ziemi, którzy wróciwszy się pobudzili do szemrania przeciwko niemu wszystek lud, puszczając złą sławę o ziemi onej;
Lb 14,37
Pomarli mężowie oni, którzy puszczali sławę złą o ziemi, srogą plaga przed Panem.
Lb 14,38
Ale Jozue, syn Nunów, i Kaleb, syn Jefunów, zostali żywi z mężów onych, którzy chodzili ku przeszpiegowaniu ziemi.
Lb 14,39
I opowiedział Mojżesz te słowa wszystkim synom Izraelskim, i płakał lud bardzo.
Lb 14,40
Tedy rano wstawszy wstąpili na wierzch góry, mówiąc: Oto my pójdziemy na to miejsce, o którem nam Pan powiedział; bośmy zgrzeszyli.
Lb 14,41
Ale im powiedział Mojżesz: Przeczże wy przestępujecie słowo Pańskie? to się wam nie nada.
Lb 14,42
Nie chodźcie; bo nie masz Pana między wami, abyście nie byli pobici od nieprzyjaciół waszych.
Lb 14,43
Bo Amalekita i Chananejczyk tuż przed wami są, i polężecie od miecza; bo dla tego, żeście się odwrócili od Pana, nie będzie Pan z wami.
Lb 14,44
A oni przecię kusili się wnijść na wierzch góry; lecz skrzynia przymierza Pańskiego i Mojżesz nie odchodzili od obozu.
Lb 14,45
Tedy zstąpił Amalekita i Chananejczyk, mieszkający na onej górze, a porazili je, i gonili je aż do Hormy.

Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.

Teksty: WLC — Westminster Leningrad Codex — domena publiczna; lematy i morfologia: Open Scriptures Hebrew Bible (CC BY 4.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)