Zaloguj

Prz 17 · interlinia WLC

Prz 17,1
Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.
Prz 17,2
Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.
Prz 17,3
Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.
Prz 17,4
Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.
Prz 17,5
Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.
Prz 17,6
Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.
Prz 17,7
Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.
Prz 17,8
Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.
Prz 17,9
Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.
Prz 17,10
Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.
Prz 17,11
Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.
Prz 17,12
Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.
Prz 17,13
Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.
Prz 17,14
Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.
Prz 17,15
Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.
Prz 17,16
Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
Prz 17,17
Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.
Prz 17,18
Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.
Prz 17,19
Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.
Prz 17,20
Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.
Prz 17,21
Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.
Prz 17,22
Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.
Prz 17,23
Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.
Prz 17,24
Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
Prz 17,25
Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.
Prz 17,26
Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.
Prz 17,27
Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
Prz 17,28
Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.

Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.

Teksty: WLC — Westminster Leningrad Codex — domena publiczna; lematy i morfologia: Open Scriptures Hebrew Bible (CC BY 4.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)