Rt 1,14 · interlinia WLC
H5375
וַתִּשֶּׂ֣נָה
i podniosły
spój. + cz. Qal wajjiqtol 3 os. ż. l.mn.
H6963a
קוֹלָ֔ן
głos swój
rz. m. l.poj. konstr. + przyr. zaim. 3 os. ż. l.mn.
H1058
וַתִּבְכֶּ֖ינָה
i płakały
spój. + cz. Qal wajjiqtol 3 os. ż. l.mn.
H5750
ע֑וֹד
jeszcze
przysł.
H5401a
וַתִּשַּׁ֤ק
i pocałowała
spój. + cz. Qal wajjiqtol 3 os. ż. l.poj.
H6204
עָרְפָּה֙
Orpa
im. wł.
H2545
לַחֲמוֹתָ֔הּ
teściową swoją
przyim. + rz. ż. l.poj. konstr. + przyr. zaim. 3 os. ż. l.poj.
H7327
וְר֖וּת
a Rut
spój. + im. wł.
H1692
דָּ֥בְקָה
przylgnęła
cz. Qal perf. 3 os. ż. l.poj.
·
בָּֽהּ
do niej
przyim. + przyr. zaim. 3 os. ż. l.poj.
Ale one podniósłszy głos swój, znowu płakały. I pocałowała Orfa świekrę swoję; a Ruta została przy niej.
Polskie glosy to przekład roboczy Scriptury (model deepseek-v4.1-flash): odpowiednik słowa w tym wersecie, w formie wynikającej z kontekstu; szare — odpowiednik słownikowy (słowo jeszcze bez glosy kontekstowej). Numery Stronga i hasła: STEPBible (Tyndale House, CC BY 4.0). Kliknięcie słowa otwiera hasło słownika.
Teksty: WLC — Westminster Leningrad Codex — domena publiczna; lematy i morfologia: Open Scriptures Hebrew Bible (CC BY 4.0) · BG1632 — Biblia Gdańska (1632) — domena publiczna; plik cyfrowy: bible-api-io (MIT-0)