| Ps 49,1 |
εἰς τὸ τέλος τοῖς υἱοῖς Κορε ψαλμός
|
—
|
לַמְנַצֵּ֬חַ לִבְנֵי קֹ֬רַח מִזְמֽוֹר
|
Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego psalm.
|
| Ps 49,2 |
ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη ἐνωτίσασθε πάντες οἱ κατοικοῦντες τὴν οἰκουμένην
|
—
|
שִׁמְעוּ זֹ֭את כָּל הָֽעַמִּ֑ים הַ֝אֲזִ֗ינוּ כָּל יֹ֥שְׁבֵי חָֽלֶד
|
Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi!
|
| Ps 49,3 |
οἵ τε γηγενεῖς καὶ οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπὶ τὸ αὐτὸ πλούσιος καὶ πένης
|
—
|
גַּם בְּנֵ֣י אָ֭דָם גַּם בְּנֵי אִ֑ישׁ יַ֝֗חַד עָשִׁ֥יר וְאֶבְיֽוֹן
|
Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
|
| Ps 49,4 |
τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν
|
—
|
פִּ֭י יְדַבֵּ֣ר חָכְמ֑וֹת וְהָג֖וּת לִבִּ֣י תְבוּנֽוֹת
|
Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
|
| Ps 49,5 |
κλινῶ εἰς παραβολὴν τὸ οὖς μου ἀνοίξω ἐν ψαλτηρίῳ τὸ πρόβλημά μου
|
—
|
אַטֶּ֣ה לְמָשָׁ֣ל אָזְנִ֑י אֶפְתַּ֥ח בְּ֝כִנּ֗וֹר חִידָתִֽי
|
Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję.
|
| Ps 49,6 |
ἵνα τί φοβοῦμαι ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ ἡ ἀνομία τῆς πτέρνης μου κυκλώσει με
|
—
|
לָ֣מָּה אִ֭ירָא בִּ֣ימֵי רָ֑ע עֲוֺ֖ן עֲקֵבַ֣י יְסוּבֵּֽנִי
|
Przeczże się mam bać we złe dni, aby mię nieprawość tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć?
|
| Ps 49,7 |
οἱ πεποιθότες ἐπὶ τῇ δυνάμει αὐτῶν καὶ ἐπὶ τῷ πλήθει τοῦ πλούτου αὐτῶν καυχώμενοι
|
—
|
הַבֹּטְחִ֥ים עַל חֵילָ֑ם וּבְרֹ֥ב עָ֝שְׁרָ֗ם יִתְהַלָּֽלוּ
|
Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się.
|
| Ps 49,8 |
ἀδελφὸς οὐ λυτροῦται λυτρώσεται ἄνθρωπος οὐ δώσει τῷ θεῷ ἐξίλασμα αὐτοῦ
|
—
|
אָ֗ח לֹא פָדֹ֣ה יִפְדֶּ֣ה אִ֑ישׁ לֹא יִתֵּ֖ן לֵאלֹהִ֣ים כָּפְרֽוֹ
|
Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zań.
|
| Ps 49,9 |
καὶ τὴν τιμὴν τῆς λυτρώσεως τῆς ψυχῆς αὐτοῦ
|
—
|
וְ֭יֵקַר פִּדְי֥וֹן נַפְשָׁ֗ם וְחָדַ֥ל לְעוֹלָֽם
|
(Albowiem drogi jest okup duszy ich, i nie może się ostać na wieki.)
|
| Ps 49,10 |
καὶ ἐκόπασεν εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ζήσεται εἰς τέλος ὅτι οὐκ ὄψεται καταφθοράν ὅταν ἴδῃ σοφοὺς ἀποθνῄσκοντας
|
—
|
וִֽיחִי ע֥וֹד לָנֶ֑צַח לֹ֖א יִרְאֶ֣ה הַשָּֽׁחַת
|
Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu.
|
| Ps 49,11 |
ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἄφρων καὶ ἄνους ἀπολοῦνται καὶ καταλείψουσιν ἀλλοτρίοις τὸν πλοῦτον αὐτῶν
|
—
|
כִּ֤י יִרְאֶ֨ה חֲכָ֘מִ֤ים יָמ֗וּתוּ יַ֤חַד כְּסִ֣יל וָבַ֣עַר יֹאבֵ֑דוּ וְעָזְב֖וּ לַאֲחֵרִ֣ים חֵילָֽם
|
Bo widzimy, iż i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje.
|
| Ps 49,12 |
καὶ οἱ τάφοι αὐτῶν οἰκίαι αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα σκηνώματα αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν ἐπεκαλέσαντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐπὶ τῶν γαιῶν αὐτῶν
|
—
|
קִרְבָּ֤ם בָּתֵּ֨ימוֹ לְֽעוֹלָ֗ם מִ֭שְׁכְּנֹתָם לְדֹ֣ר וָדֹ֑ר קָֽרְא֥וּ בִ֝שְׁמוֹתָ֗ם עֲלֵ֣י אֲדָמֽוֹת
|
Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.
|
| Ps 49,13 |
καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς
|
—
|
וְאָדָ֣ם בִּ֭יקָר בַּל יָלִ֑ין נִמְשַׁ֖ל כַּבְּהֵמ֣וֹת נִדְמֽוּ
|
Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną.
|
| Ps 49,14 |
αὕτη ἡ ὁδὸς αὐτῶν σκάνδαλον αὐτοῖς καὶ μετὰ ταῦτα ἐν τῷ στόματι αὐτῶν εὐδοκήσουσιν διάψαλμα
|
—
|
זֶ֣ה דַ֭רְכָּם כֵּ֣סֶל לָ֑מוֹ וְאַחֲרֵיהֶ֓ם בְּפִיהֶ֖ם יִרְצ֣וּ סֶֽלָה
|
Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela.
|
| Ps 49,15 |
ὡς πρόβατα ἐν ᾅδῃ ἔθεντο θάνατος ποιμαίνει αὐτούς καὶ κατακυριεύσουσιν αὐτῶν οἱ εὐθεῖς τὸ πρωί καὶ ἡ βοήθεια αὐτῶν παλαιωθήσεται ἐν τῷ ᾅδῃ ἐκ τῆς δόξης αὐτῶν
|
—
|
כַּצֹּ֤אן לִֽשְׁא֣וֹל שַׁתּוּ֮ מָ֤וֶת יִ֫רְעֵ֥ם וַיִּרְדּ֘וּ בָ֤ם יְשָׁרִ֨ים לַבֹּ֗קֶר וצירם לְבַלּ֥וֹת שְׁא֗וֹל מִזְּבֻ֥ל לֽוֹ
|
Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego.
|
| Ps 49,16 |
πλὴν ὁ θεὸς λυτρώσεται τὴν ψυχήν μου ἐκ χειρὸς ᾅδου ὅταν λαμβάνῃ με διάψαλμα
|
—
|
אַךְ אֱלֹהִ֗ים יִפְדֶּ֣ה נַ֭פְשִׁי מִֽיַּד שְׁא֑וֹל כִּ֖י יִקָּחֵ֣נִי סֶֽלָה
|
Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela.
|
| Ps 49,17 |
μὴ φοβοῦ ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος καὶ ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ
|
—
|
אַל תִּ֭ירָא כִּֽי יַעֲשִׁ֣ר אִ֑ישׁ כִּֽי יִ֝רְבֶּה כְּב֣וֹד בֵּיתֽוֹ
|
Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego.
|
| Ps 49,18 |
ὅτι οὐκ ἐν τῷ ἀποθνῄσκειν αὐτὸν λήμψεται τὰ πάντα οὐδὲ συγκαταβήσεται αὐτῷ ἡ δόξα αὐτοῦ
|
—
|
כִּ֤י לֹ֣א בְ֭מוֹתוֹ יִקַּ֣ח הַכֹּ֑ל לֹא יֵרֵ֖ד אַחֲרָ֣יו כְּבוֹדֽוֹ
|
Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego.
|
| Ps 49,19 |
ὅτι ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εὐλογηθήσεται ἐξομολογήσεταί σοι ὅταν ἀγαθύνῃς αὐτῷ
|
—
|
כִּֽי נַ֭פְשׁוֹ בְּחַיָּ֣יו יְבָרֵ֑ךְ וְ֝יוֹדֻ֗ךָ כִּי תֵיטִ֥יב לָֽךְ
|
A choć duszy swej za żywota swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił:
|
| Ps 49,20 |
εἰσελεύσεται ἕως γενεᾶς πατέρων αὐτοῦ ἕως αἰῶνος οὐκ ὄψεται φῶς
|
—
|
תָּ֭בוֹא עַד דּ֣וֹר אֲבוֹתָ֑יו עַד נֵ֝֗צַח לֹ֣א יִרְאוּ אֽוֹר
|
Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
|
| Ps 49,21 |
ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς
|
—
|
אָדָ֣ם בִּ֭יקָר וְלֹ֣א יָבִ֑ין נִמְשַׁ֖ל כַּבְּהֵמ֣וֹת נִדְמֽוּ
|
—
|
