| Ps 147,1 |
αλληλουια Αγγαιου καὶ Ζαχαριου αἰνεῖτε τὸν κύριον ὅτι ἀγαθὸν ψαλμός τῷ θεῷ ἡμῶν ἡδυνθείη αἴνεσις
|
—
|
הַ֥לְלוּ יָ֨הּ כִּי ט֭וֹב זַמְּרָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ כִּֽי נָ֝עִים נָאוָ֥ה תְהִלָּֽה
|
Chwalcie Pana; albowiem dobra rzecz jest, śpiewać Bogu naszemu; albowiem to wdzięczna i przystojna jest chwała.
|
| Ps 147,2 |
οἰκοδομῶν Ιερουσαλημ ὁ κύριος καὶ τὰς διασπορὰς τοῦ Ισραηλ ἐπισυνάξει
|
—
|
בּוֹנֵ֣ה יְרוּשָׁלִַ֣ם יְהוָ֑ה נִדְחֵ֖י יִשְׂרָאֵ֣ל יְכַנֵּֽס
|
Pan Jeruzalem buduje, a rozproszonego Izraela zgromadza.
|
| Ps 147,3 |
ὁ ἰώμενος τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν καὶ δεσμεύων τὰ συντρίμματα αὐτῶν
|
—
|
הָ֭רֹפֵא לִשְׁב֣וּרֵי לֵ֑ב וּ֝מְחַבֵּ֗שׁ לְעַצְּבוֹתָֽם
|
Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.
|
| Ps 147,4 |
ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρων καὶ πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλῶν
|
—
|
מוֹנֶ֣ה מִ֭סְפָּר לַכּוֹכָבִ֑ים לְ֝כֻלָּ֗ם שֵׁמ֥וֹת יִקְרָֽא
|
Który rachuje liczbę gwiazd, a każdą z nich imieniem jej nazywa.
|
| Ps 147,5 |
μέγας ὁ κύριος ἡμῶν καὶ μεγάλη ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ καὶ τῆς συνέσεως αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἀριθμός
|
—
|
גָּד֣וֹל אֲדוֹנֵ֣ינוּ וְרַב כֹּ֑חַ לִ֝תְבוּנָת֗וֹ אֵ֣ין מִסְפָּֽר
|
Wielki jest Pan nasz, i wielki w mocy; rozumienia jego niemasz liczby.
|
| Ps 147,6 |
ἀναλαμβάνων πραεῖς ὁ κύριος ταπεινῶν δὲ ἁμαρτωλοὺς ἕως τῆς γῆς
|
—
|
מְעוֹדֵ֣ד עֲנָוִ֣ים יְהוָ֑ה מַשְׁפִּ֖יל רְשָׁעִ֣ים עֲדֵי אָֽרֶץ
|
Pan pokornych podnosi; ale niepobożnych aż ku ziemi uniża.
|
| Ps 147,7 |
ἐξάρξατε τῷ κυρίῳ ἐν ἐξομολογήσει ψάλατε τῷ θεῷ ἡμῶν ἐν κιθάρᾳ
|
—
|
עֱנ֣וּ לַיהוָ֣ה בְּתוֹדָ֑ה זַמְּר֖וּ לֵאלֹהֵ֣ינוּ בְכִנּֽוֹר
|
Śpiewajcież Panu z chwałą; śpiewajcie Bogu naszemu na harfie;
|
| Ps 147,8 |
τῷ περιβάλλοντι τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις τῷ ἑτοιμάζοντι τῇ γῇ ὑετόν τῷ ἐξανατέλλοντι ἐν ὄρεσι χόρτον καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων
|
—
|
הַֽמְכַסֶּ֬ה שָׁמַ֨יִם בְּעָבִ֗ים הַמֵּכִ֣ין לָאָ֣רֶץ מָטָ֑ר הַמַּצְמִ֖יחַ הָרִ֣ים חָצִֽיר
|
Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach;
|
| Ps 147,9 |
διδόντι τοῖς κτήνεσι τροφὴν αὐτῶν καὶ τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν
|
—
|
נוֹתֵ֣ן לִבְהֵמָ֣ה לַחְמָ֑הּ לִבְנֵ֥י עֹ֝רֵ֗ב אֲשֶׁ֣ר יִקְרָֽאוּ
|
Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego.
|
| Ps 147,10 |
οὐκ ἐν τῇ δυναστείᾳ τοῦ ἵππου θελήσει οὐδὲ ἐν ταῖς κνήμαις τοῦ ἀνδρὸς εὐδοκεῖ
|
—
|
לֹ֤א בִגְבוּרַ֣ת הַסּ֣וּס יֶחְפָּ֑ץ לֹֽא בְשׁוֹקֵ֖י הָאִ֣ישׁ יִרְצֶֽה
|
Nie kocha się w mocy końskiej, ani się kocha w goleniach męskich.
|
| Ps 147,11 |
εὐδοκεῖ κύριος ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν καὶ ἐν τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ
|
—
|
רוֹצֶ֣ה יְ֭הוָה אֶת יְרֵאָ֑יו אֶת הַֽמְיַחֲלִ֥ים לְחַסְדּֽוֹ
|
Kocha się Pan w tych, którzy się go boją, a którzy ufają w miłosierdziu jego.
|
| Ps 147,12 |
αλληλουια Αγγαιου καὶ Ζαχαριου ἐπαίνει Ιερουσαλημ τὸν κύριον αἴνει τὸν θεόν σου Σιων
|
—
|
שַׁבְּחִ֣י יְ֭רוּשָׁלִַם אֶת יְהוָ֑ה הַֽלְלִ֖י אֱלֹהַ֣יִךְ צִיּֽוֹן
|
Chwalże, Jeruzalemie! Pana; chwalże , Syonie! Boga twego.
|
| Ps 147,13 |
ὅτι ἐνίσχυσεν τοὺς μοχλοὺς τῶν πυλῶν σου εὐλόγησεν τοὺς υἱούς σου ἐν σοί
|
—
|
כִּֽי חִ֭זַּק בְּרִיחֵ֣י שְׁעָרָ֑יִךְ בֵּרַ֖ךְ בָּנַ֣יִךְ בְּקִרְבֵּֽךְ
|
Albowiem on umacnia zawory bram twoich, a błogosławi synów twoich w pośrodku ciebie.
|
| Ps 147,14 |
ὁ τιθεὶς τὰ ὅριά σου εἰρήνην καὶ στέαρ πυροῦ ἐμπιπλῶν σε
|
—
|
הַשָּׂם גְּבוּלֵ֥ךְ שָׁל֑וֹם חֵ֥לֶב חִ֝טִּ֗ים יַשְׂבִּיעֵֽךְ
|
On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię.
|
| Ps 147,15 |
ὁ ἀποστέλλων τὸ λόγιον αὐτοῦ τῇ γῇ ἕως τάχους δραμεῖται ὁ λόγος αὐτοῦ
|
—
|
הַשֹּׁלֵ֣חַ אִמְרָת֣וֹ אָ֑רֶץ עַד מְ֝הֵרָ֗ה יָר֥וּץ דְּבָרֽוֹ
|
On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego.
|
| Ps 147,16 |
τοῦ διδόντος χιόνα ὡσεὶ ἔριον ὁμίχλην ὡσεὶ σποδὸν πάσσοντος
|
—
|
הַנֹּתֵ֣ן שֶׁ֣לֶג כַּצָּ֑מֶר כְּ֝פ֗וֹר כָּאֵ֥פֶר יְפַזֵּֽר
|
On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.
|
| Ps 147,17 |
βάλλοντος κρύσταλλον αὐτοῦ ὡσεὶ ψωμούς κατὰ πρόσωπον ψύχους αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται
|
—
|
מַשְׁלִ֣יךְ קַֽרְח֣וֹ כְפִתִּ֑ים לִפְנֵ֥י קָ֝רָת֗וֹ מִ֣י יַעֲמֹֽד
|
Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?
|
| Ps 147,18 |
ἀποστελεῖ τὸν λόγον αὐτοῦ καὶ τήξει αὐτά πνεύσει τὸ πνεῦμα αὐτοῦ καὶ ῥυήσεται ὕδατα
|
—
|
יִשְׁלַ֣ח דְּבָר֣וֹ וְיַמְסֵ֑ם יַשֵּׁ֥ב ר֝וּח֗וֹ יִזְּלוּ מָֽיִם
|
Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.
|
| Ps 147,19 |
ἀπαγγέλλων τὸν λόγον αὐτοῦ τῷ Ιακωβ δικαιώματα καὶ κρίματα αὐτοῦ τῷ Ισραηλ
|
—
|
מַגִּ֣יד דברו לְיַעֲקֹ֑ב חֻקָּ֥יו וּ֝מִשְׁפָּטָ֗יו לְיִשְׂרָאֵֽל
|
Oznajmuje słowo swe Jakóbowi, ustawy swe i sądy swe Izraelowi.
|
| Ps 147,20 |
οὐκ ἐποίησεν οὕτως παντὶ ἔθνει καὶ τὰ κρίματα αὐτοῦ οὐκ ἐδήλωσεν αὐτοῖς
|
—
|
לֹ֘א עָ֤שָׂה כֵ֨ן לְכָל גּ֗וֹי וּמִשְׁפָּטִ֥ים בַּל יְדָע֗וּם הַֽלְלוּ יָֽהּ
|
Nie uczynił tak żadnemu narodowi; przetoż nie poznali sądów jego. Halleluja.
|
