| Ps 104,1 |
τῷ Δαυιδ εὐλόγει ἡ ψυχή μου τὸν κύριον κύριε ὁ θεός μου ἐμεγαλύνθης σφόδρα ἐξομολόγησιν καὶ εὐπρέπειαν ἐνεδύσω
|
—
|
בָּרֲכִ֥י נַפְשִׁ֗י אֶת יְה֫וָ֥ה יְהוָ֣ה אֱ֭לֹהַי גָּדַ֣לְתָּ מְּאֹ֑ד ה֭וֹד וְהָדָ֣ר לָבָֽשְׁתָּ
|
Błogosław, duszo moja! Panu. Panie, Boże mój! wielceś jest wielmożnym; chwałę i ozdobę przyoblokłeś.
|
| Ps 104,2 |
ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέρριν
|
—
|
עֹֽטֶה א֭וֹר כַּשַּׂלְמָ֑ה נוֹטֶ֥ה שָׁ֝מַ֗יִם כַּיְרִיעָֽה
|
Przyodziałeś się światłością jako szatą; rozciągnąłeś niebiosa jako oponę.
|
| Ps 104,3 |
ὁ στεγάζων ἐν ὕδασιν τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ ὁ τιθεὶς νέφη τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ ὁ περιπατῶν ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων
|
—
|
הַ֥מְקָרֶֽה בַמַּ֗יִם עֲֽלִיּ֫וֹתָ֥יו הַשָּׂם עָבִ֥ים רְכוּב֑וֹ הַֽ֝מְהַלֵּ֗ךְ עַל כַּנְפֵי רֽוּחַ
|
Któryś zasklepił na wodach pałace swoje; który używasz obłoków miasto wozów; który chodzisz na skrzydłach wiatrowych;
|
| Ps 104,4 |
ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πῦρ φλέγον
|
—
|
עֹשֶׂ֣ה מַלְאָכָ֣יו רוּח֑וֹת מְ֝שָׁרְתָ֗יו אֵ֣שׁ לֹהֵֽט
|
Który czynisz duchy posłami swymi; ty czynisz sługi swe ogniem pałającym.
|
| Ps 104,5 |
ἐθεμελίωσεν τὴν γῆν ἐπὶ τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς οὐ κλιθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος
|
—
|
יָֽסַד אֶ֭רֶץ עַל מְכוֹנֶ֑יהָ בַּל תִּ֝מּ֗וֹט עוֹלָ֥ם וָעֶֽד
|
Ugruntowałeś ziemię na słupach jej, tak, że się nie poruszy na wieki wieczne.
|
| Ps 104,6 |
ἄβυσσος ὡς ἱμάτιον τὸ περιβόλαιον αὐτοῦ ἐπὶ τῶν ὀρέων στήσονται ὕδατα
|
—
|
תְּ֭הוֹם כַּלְּב֣וּשׁ כִּסִּית֑וֹ עַל הָ֝רִ֗ים יַֽעַמְדוּ מָֽיִם
|
Przepaścią jako szatą przyodziałeś ją był, tak, że wody stały nad górami.
|
| Ps 104,7 |
ἀπὸ ἐπιτιμήσεώς σου φεύξονται ἀπὸ φωνῆς βροντῆς σου δειλιάσουσιν
|
—
|
מִן גַּעֲרָ֣תְךָ֣ יְנוּס֑וּן מִן ק֥וֹל רַֽ֝עַמְךָ֗ יֵחָפֵזֽוּן
|
Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały.
|
| Ps 104,8 |
ἀναβαίνουσιν ὄρη καὶ καταβαίνουσιν πεδία εἰς τόπον ὃν ἐθεμελίωσας αὐτοῖς
|
—
|
יַעֲל֣וּ הָ֭רִים יֵרְד֣וּ בְקָע֑וֹת אֶל מְ֝ק֗וֹם זֶ֤ה יָסַ֬דְתָּ לָהֶֽם
|
Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.
|
| Ps 104,9 |
ὅριον ἔθου ὃ οὐ παρελεύσονται οὐδὲ ἐπιστρέψουσιν καλύψαι τὴν γῆν
|
—
|
גְּֽבוּל שַׂ֭מְתָּ בַּל יַֽעֲבֹר֑וּן בַּל יְ֝שׁוּב֗וּן לְכַסּ֥וֹת הָאָֽרֶץ
|
Zamierzyłeś im kres, aby go nie przestępowały, ani się wracały na okrycie ziemi.
|
| Ps 104,10 |
ὁ ἐξαποστέλλων πηγὰς ἐν φάραγξιν ἀνὰ μέσον τῶν ὀρέων διελεύσονται ὕδατα
|
—
|
הַֽמְשַׁלֵּ֣חַ מַ֭עְיָנִים בַּנְּחָלִ֑ים בֵּ֥ין הָ֝רִ֗ים יְהַלֵּכֽוּן
|
Który wypuszczasz źródła po dolinach, aby płynęły między górami,
|
| Ps 104,11 |
ποτιοῦσιν πάντα τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ προσδέξονται ὄναγροι εἰς δίψαν αὐτῶν
|
—
|
יַ֭שְׁקוּ כָּל חַיְת֣וֹ שָׂדָ֑י יִשְׁבְּר֖וּ פְרָאִ֣ים צְמָאָֽם
|
A napój dawały wszystkiemu zwierzowi polnemu; a z nich gaszą leśne osły pragnienie swoje.
|
| Ps 104,12 |
ἐπ᾿ αὐτὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατασκηνώσει ἐκ μέσου τῶν πετρῶν δώσουσιν φωνήν
|
—
|
עֲ֭לֵיהֶם עוֹף הַשָּׁמַ֣יִם יִשְׁכּ֑וֹן מִבֵּ֥ין עֳ֝פָאיִ֗ם יִתְּנוּ קֽוֹל
|
Przy nich mieszka ptastwo niebieskie, a z pośród gałązek głos wydaje.
|
| Ps 104,13 |
ποτίζων ὄρη ἐκ τῶν ὑπερῴων αὐτοῦ ἀπὸ καρποῦ τῶν ἔργων σου χορτασθήσεται ἡ γῆ
|
—
|
מַשְׁקֶ֣ה הָ֭רִים מֵעֲלִיּוֹתָ֑יו מִפְּרִ֥י מַ֝עֲשֶׂ֗יךָ תִּשְׂבַּ֥ע הָאָֽרֶץ
|
Który pokrapiasz góry z pałaców swoich, aby się z owoców spraw twoich nasycała ziemia.
|
| Ps 104,14 |
ἐξανατέλλων χόρτον τοῖς κτήνεσιν καὶ χλόην τῇ δουλείᾳ τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἐξαγαγεῖν ἄρτον ἐκ τῆς γῆς
|
—
|
מַצְמִ֤יחַ חָצִ֨יר לַבְּהֵמָ֗ה וְ֭עֵשֶׂב לַעֲבֹדַ֣ת הָאָדָ֑ם לְה֥וֹצִיא לֶ֝֗חֶם מִן הָאָֽרֶץ
|
Za twoją sprawą rośnie trawa dla bydła, a zioła na pożytek człowieczy; ty wywodzisz chleb z ziemi:
|
| Ps 104,15 |
καὶ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου τοῦ ἱλαρῦναι πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ καὶ ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει
|
—
|
וְיַ֤יִן יְשַׂמַּ֬ח לְֽבַב אֱנ֗וֹשׁ לְהַצְהִ֣יל פָּנִ֣ים מִשָּׁ֑מֶן וְ֝לֶ֗חֶם לְֽבַב אֱנ֥וֹשׁ יִסְעָֽד
|
I wino, które uwesela serce człowiecze, od którego się lśni twarz jako od oleju; i chleb, który zatrzymuje żywot ludzki.
|
| Ps 104,16 |
χορτασθήσεται τὰ ξύλα τοῦ πεδίου αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου ἃς ἐφύτευσεν
|
—
|
יִ֭שְׂבְּעוּ עֲצֵ֣י יְהוָ֑ה אַֽרְזֵ֥י לְ֝בָנ֗וֹן אֲשֶׁ֣ר נָטָֽע
|
Nasycone bywają i drzewa Pańskie, i cedry Libanu, których nasadził;
|
| Ps 104,17 |
ἐκεῖ στρουθία ἐννοσσεύσουσιν τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ οἰκία ἡγεῖται αὐτῶν
|
—
|
אֲשֶׁר שָׁ֭ם צִפֳּרִ֣ים יְקַנֵּ֑נוּ חֲ֝סִידָ֗ה בְּרוֹשִׁ֥ים בֵּיתָֽהּ
|
Na których ptaki gniazda swe mają, i bocian na jedlinach ma dom swój.
|
| Ps 104,18 |
ὄρη τὰ ὑψηλὰ ταῖς ἐλάφοις πέτρα καταφυγὴ τοῖς χοιρογρυλλίοις
|
—
|
הָרִ֣ים הַ֭גְּבֹהִים לַיְּעֵלִ֑ים סְ֝לָעִ֗ים מַחְסֶ֥ה לַֽשְׁפַנִּֽים
|
Góry wysokie dzikim kozom, a skały są ucieczką królikom.
|
| Ps 104,19 |
ἐποίησεν σελήνην εἰς καιρούς ὁ ἥλιος ἔγνω τὴν δύσιν αὐτοῦ
|
—
|
עָשָׂ֣ה יָ֭רֵחַ לְמוֹעֲדִ֑ים שֶׁ֝֗מֶשׁ יָדַ֥ע מְבוֹאֽוֹ
|
Uczynił miesiąc dla pewnych czasów, a słońce zna zachód swój.
|
| Ps 104,20 |
ἔθου σκότος καὶ ἐγένετο νύξ ἐν αὐτῇ διελεύσονται πάντα τὰ θηρία τοῦ δρυμοῦ
|
—
|
תָּֽשֶׁת חֹ֭שֶׁךְ וִ֣יהִי לָ֑יְלָה בּֽוֹ תִ֝רְמֹ֗שׂ כָּל חַיְתוֹ יָֽעַר
|
Przywodzisz ciemność, i bywa noc, w którą wychodzą wszystkie zwierzęta leśne.
|
| Ps 104,21 |
σκύμνοι ὠρυόμενοι ἁρπάσαι καὶ ζητῆσαι παρὰ τοῦ θεοῦ βρῶσιν αὐτοῖς
|
—
|
הַ֭כְּפִירִים שֹׁאֲגִ֣ים לַטָּ֑רֶף וּלְבַקֵּ֖שׁ מֵאֵ֣ל אָכְלָֽם
|
Lwięta ryczą do łupu, i szukają od Boga pokarmu swego.
|
| Ps 104,22 |
ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ συνήχθησαν καὶ ἐν ταῖς μάνδραις αὐτῶν κοιτασθήσονται
|
—
|
תִּזְרַ֣ח הַ֭שֶּׁמֶשׁ יֵאָסֵפ֑וּן וְאֶל מְ֝עוֹנֹתָ֗ם יִרְבָּצֽוּן
|
Lecz gdy słońce wznijdzie, zaś się zgromadzają, i w jamach swoich kładą się.
|
| Ps 104,23 |
ἐξελεύσεται ἄνθρωπος ἐπὶ τὸ ἔργον αὐτοῦ καὶ ἐπὶ τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ ἕως ἑσπέρας
|
—
|
יֵצֵ֣א אָדָ֣ם לְפָעֳל֑וֹ וְֽלַעֲבֹ֖דָת֣וֹ עֲדֵי עָֽרֶב
|
Tedy wychodzi człowiek do roboty swojej, i do pracy swojej aż do wieczora.
|
| Ps 104,24 |
ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτήσεώς σου
|
—
|
מָֽה רַבּ֬וּ מַעֲשֶׂ֨יךָ יְֽהוָ֗ה כֻּ֭לָּם בְּחָכְמָ֣ה עָשִׂ֑יתָ מָלְאָ֥ה הָ֝אָ֗רֶץ קִנְיָנֶֽךָ
|
O jakoż wielkie są sprawy twoje, Panie! te wszystkie mądrześ uczynił, a napełniona jest ziemia bogactwem twojem.
|
| Ps 104,25 |
αὕτη ἡ θάλασσα ἡ μεγάλη καὶ εὐρύχωρος ἐκεῖ ἑρπετά ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός ζῷα μικρὰ μετὰ μεγάλων
|
—
|
זֶ֤ה הַיָּ֥ם גָּדוֹל֮ וּרְחַ֪ב יָ֫דָ֥יִם שָֽׁם רֶ֭מֶשׂ וְאֵ֣ין מִסְפָּ֑ר חַיּ֥וֹת קְ֝טַנּ֗וֹת עִם גְּדֹלֽוֹת
|
W morzu zaś wielkiem i bardzo szerokiem, tam są płazy, którym nie masz liczby, i zwierzęta małe i wielkie.
|
| Ps 104,26 |
ἐκεῖ πλοῖα διαπορεύονται δράκων οὗτος ὃν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῷ
|
—
|
שָׁ֭ם אֳנִיּ֣וֹת יְהַלֵּכ֑וּן לִ֝וְיָתָ֗ן זֶֽה יָצַ֥רְתָּ לְשַֽׂחֶק בּֽוֹ
|
Po niem okręty przechodzą, i wieloryb, któregoś ty stworzył, aby w niem igrał.
|
| Ps 104,27 |
πάντα πρὸς σὲ προσδοκῶσιν δοῦναι τὴν τροφὴν αὐτοῖς εὔκαιρον
|
—
|
כֻּ֭לָּם אֵלֶ֣יךָ יְשַׂבֵּר֑וּן לָתֵ֖ת אָכְלָ֣ם בְּעִתּֽוֹ
|
Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.
|
| Ps 104,28 |
δόντος σου αὐτοῖς συλλέξουσιν ἀνοίξαντος δέ σου τὴν χεῖρα τὰ σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος
|
—
|
תִּתֵּ֣ן לָ֭הֶם יִלְקֹט֑וּן תִּפְתַּ֥ח יָֽ֝דְךָ֗ יִשְׂבְּע֥וּן טֽוֹב
|
Gdy im dajesz, zbierają; gdy otwierasz rękę twoję, nasycone bywają dobremi rzeczami.
|
| Ps 104,29 |
ἀποστρέψαντος δέ σου τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται ἀντανελεῖς τὸ πνεῦμα αὐτῶν καὶ ἐκλείψουσιν καὶ εἰς τὸν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν
|
—
|
תַּסְתִּ֥יר פָּנֶיךָ֮ יִֽבָּהֵ֫ל֥וּן תֹּסֵ֣ף ר֭וּחָם יִגְוָע֑וּן וְֽאֶל עֲפָרָ֥ם יְשׁוּבֽוּן
|
Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.
|
| Ps 104,30 |
ἐξαποστελεῖς τὸ πνεῦμά σου καὶ κτισθήσονται καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς
|
—
|
תְּשַׁלַּ֣ח ר֭וּחֲךָ יִבָּרֵא֑וּן וּ֝תְחַדֵּ֗שׁ פְּנֵ֣י אֲדָמָֽה
|
Gdy wysyłasz ducha twego, stworzone bywają, i odnawiasz oblicze ziemi.
|
| Ps 104,31 |
ἤτω ἡ δόξα κυρίου εἰς τὸν αἰῶνα εὐφρανθήσεται κύριος ἐπὶ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ
|
—
|
יְהִ֤י כְב֣וֹד יְהוָ֣ה לְעוֹלָ֑ם יִשְׂמַ֖ח יְהוָ֣ה בְּמַעֲשָֽׂיו
|
Niechajże będzie chwała Pańska na wieki; niech się rozweseli Pan w sprawach swoich.
|
| Ps 104,32 |
ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται
|
—
|
הַמַּבִּ֣יט לָ֭אָרֶץ וַתִּרְעָ֑ד יִגַּ֖ע בֶּהָרִ֣ים וְֽיֶעֱשָֽׁנוּ
|
On gdy wejrzy na ziemię, zadrży; dotknie się gór, a zakurzą się.
|
| Ps 104,33 |
ᾄσω τῷ κυρίῳ ἐν τῇ ζωῇ μου ψαλῶ τῷ θεῷ μου ἕως ὑπάρχω
|
—
|
אָשִׁ֣ירָה לַיהוָ֣ה בְּחַיָּ֑י אֲזַמְּרָ֖ה לֵאלֹהַ֣י בְּעוֹדִֽי
|
Będę śpiewał Panu za żywota mego; będę śpiewał Bogu memu, póki mię staje.
|
| Ps 104,34 |
ἡδυνθείη αὐτῷ ἡ διαλογή μου ἐγὼ δὲ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ κυρίῳ
|
—
|
יֶעֱרַ֣ב עָלָ֣יו שִׂיחִ֑י אָ֝נֹכִ֗י אֶשְׂמַ֥ח בַּיהוָֽה
|
O nim będzie wdzięczna mowa moja, a ja się rozweselę w Panu.
|
| Ps 104,35 |
ἐκλίποισαν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτούς εὐλόγει ἡ ψυχή μου τὸν κύριον
|
—
|
יִתַּ֤מּוּ חַטָּאִ֨ים מִן הָאָ֡רֶץ וּרְשָׁעִ֤ים ע֤וֹד אֵינָ֗ם בָּרֲכִ֣י נַ֭פְשִׁי אֶת יְהוָ֗ה הַֽלְלוּ יָֽהּ
|
Oby byli wytraceni grzesznicy z ziemi, a niezbożnych aby już nie było! Błogosław, duszo moja! Panu. Halleluja.
|
