| Ps 102,3 |
μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ θλίβωμαι κλῖνον τὸ οὖς σου πρός με ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ ἐπικαλέσωμαί σε ταχὺ εἰσάκουσόν μου
|
—
|
אַל תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨יךָ מִמֶּנִּי֮ בְּי֪וֹם צַ֫ר לִ֥י הַטֵּֽה אֵלַ֥י אָזְנֶ֑ךָ בְּי֥וֹם אֶ֝קְרָ֗א מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי
|
Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
|
| Ps 102,4 |
ὅτι ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡμέραι μου καὶ τὰ ὀστᾶ μου ὡσεὶ φρύγιον συνεφρύγησαν
|
—
|
כִּֽי כָל֣וּ בְעָשָׁ֣ן יָמָ֑י וְ֝עַצְמוֹתַ֗י כְּמוֹ קֵ֥ד נִחָֽרוּ
|
Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
|
| Ps 102,5 |
ἐπλήγη ὡσεὶ χόρτος καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου ὅτι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τὸν ἄρτον μου
|
—
|
הוּכָּֽה כָ֭עֵשֶׂב וַיִּבַ֣שׁ לִבִּ֑י כִּֽי שָׁ֝כַ֗חְתִּי מֵאֲכֹ֥ל לַחְמִֽי
|
Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.
|
| Ps 102,6 |
ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου
|
—
|
מִקּ֥וֹל אַנְחָתִ֑י דָּבְקָ֥ה עַ֝צְמִ֗י לִבְשָׂרִֽי
|
Od głosu wzdychania mego przylgnęły kości moje do ciała mego.
|
| Ps 102,7 |
ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ
|
—
|
דָּ֭מִיתִי לִקְאַ֣ת מִדְבָּ֑ר הָ֝יִ֗יתִי כְּכ֣וֹס חֳרָבֽוֹת
|
Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.
|
| Ps 102,8 |
ἠγρύπνησα καὶ ἐγενήθην ὡσεὶ στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματι
|
—
|
שָׁקַ֥דְתִּי וָאֶֽהְיֶ֑ה כְּ֝צִפּ֗וֹר בּוֹדֵ֥ד עַל גָּֽג
|
Czuję, a jestem jako wróbel samotny na dachu.
|
| Ps 102,9 |
ὅλην τὴν ἡμέραν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐπαινοῦντές με κατ᾿ ἐμοῦ ὤμνυον
|
—
|
כָּל הַ֭יּוֹם חֵרְפ֣וּנִי אוֹיְבָ֑י מְ֝הוֹלָלַ֗י בִּ֣י נִשְׁבָּֽעוּ
|
Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.
|
| Ps 102,10 |
ὅτι σποδὸν ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον καὶ τὸ πόμα μου μετὰ κλαυθμοῦ ἐκίρνων
|
—
|
כִּי אֵ֭פֶר כַּלֶּ֣חֶם אָכָ֑לְתִּי וְ֝שִׁקֻּוַ֗י בִּבְכִ֥י מָסָֽכְתִּי
|
Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami,
|
| Ps 102,11 |
ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου καὶ τοῦ θυμοῦ σου ὅτι ἐπάρας κατέρραξάς με
|
—
|
מִפְּנֵֽי זַֽעַמְךָ֥ וְקִצְפֶּ֑ךָ כִּ֥י נְ֝שָׂאתַ֗נִי וַתַּשְׁלִיכֵֽנִי
|
Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
|
| Ps 102,12 |
αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν καὶ ἐγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην
|
—
|
יָ֭מַי כְּצֵ֣ל נָט֑וּי וַ֝אֲנִ֗י כָּעֵ֥שֶׂב אִיבָֽשׁ
|
Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
|
| Ps 102,13 |
σὺ δέ κύριε εἰς τὸν αἰῶνα μένεις καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν
|
—
|
וְאַתָּ֣ה יְ֭הוָה לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֑ב וְ֝זִכְרְךָ֗ לְדֹ֣ר וָדֹֽר
|
Ale ty, Panie! trwasz na wieki, a pamiątka twoja od narodu do narodu.
|
| Ps 102,14 |
σὺ ἀναστὰς οἰκτιρήσεις τὴν Σιων ὅτι καιρὸς τοῦ οἰκτιρῆσαι αὐτήν ὅτι ἥκει καιρός
|
—
|
אַתָּ֣ה תָ֭קוּם תְּרַחֵ֣ם צִיּ֑וֹן כִּי עֵ֥ת לְ֝חֶֽנְנָ֗הּ כִּי בָ֥א מוֹעֵֽד
|
Ty powstawszy zmiłujesz się nad Syonem; boć czas, żebyś się zlitował nad nim, gdyż przyszedł czas naznaczony.
|
| Ps 102,15 |
ὅτι εὐδόκησαν οἱ δοῦλοί σου τοὺς λίθους αὐτῆς καὶ τὸν χοῦν αὐτῆς οἰκτιρήσουσιν
|
—
|
כִּֽי רָצ֣וּ עֲ֭בָדֶיךָ אֶת אֲבָנֶ֑יהָ וְֽאֶת עֲפָרָ֥הּ יְחֹנֵֽנוּ
|
Albowiem upodobały się sługom twoim kamienie jego, i nad prochem jego zmiłują się;
|
| Ps 102,16 |
καὶ φοβηθήσονται τὰ ἔθνη τὸ ὄνομα κυρίου καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου
|
—
|
וְיִֽירְא֣וּ ג֭וֹיִם אֶת שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וְֽכָל מַלְכֵ֥י הָ֝אָ֗רֶץ אֶת כְּבוֹדֶֽךָ
|
Aby się bali poganie imienia Pańskiego, a wszyscy królowie ziemscy chwały twojej;
|
| Ps 102,17 |
ὅτι οἰκοδομήσει κύριος τὴν Σιων καὶ ὀφθήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ
|
—
|
כִּֽי בָנָ֣ה יְהוָ֣ה צִיּ֑וֹן נִ֝רְאָ֗ה בִּכְבוֹדֽוֹ
|
Gdy pobuduje Pan Syon, i okaże się w chwale swojej;
|
| Ps 102,18 |
ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσεν τὴν δέησιν αὐτῶν
|
—
|
פָּ֭נָה אֶל תְּפִלַּ֣ת הָעַרְעָ֑ר וְלֹֽא בָ֝זָ֗ה אֶת תְּפִלָּתָֽם
|
Gdy wejrzy na modlitwę poniżonych, nie gardząc modlitwą ich.
|
| Ps 102,19 |
γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν κύριον
|
—
|
תִּכָּ֣תֶב זֹ֭את לְד֣וֹר אַחֲר֑וֹן וְעַ֥ם נִ֝בְרָ֗א יְהַלֶּל יָֽהּ
|
To zapiszą dla narodu potomnego, a lud, który ma być stworzony, chwalić będzie Pana,
|
| Ps 102,20 |
ὅτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψεν
|
—
|
כִּֽי הִ֭שְׁקִיף מִמְּר֣וֹם קָדְשׁ֑וֹ יְ֝הוָ֗ה מִשָּׁמַ֤יִם אֶל אֶ֬רֶץ הִבִּֽיט
|
Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
|
| Ps 102,21 |
τοῦ ἀκοῦσαι τὸν στεναγμὸν τῶν πεπεδημένων τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων
|
—
|
לִ֭שְׁמֹעַ אֶנְקַ֣ת אָסִ֑יר לְ֝פַתֵּ֗חַ בְּנֵ֣י תְמוּתָֽה
|
Aby wysłuchał wzdychania więźniów, i rozwiązał na śmierć skazanych;
|
| Ps 102,22 |
τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐν Σιων τὸ ὄνομα κυρίου καὶ τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν Ιερουσαλημ
|
—
|
לְסַפֵּ֣ר בְּ֭צִיּוֹן שֵׁ֣ם יְהוָ֑ה וּ֝תְהִלָּת֗וֹ בִּירוּשָׁלִָֽם
|
Aby opowiadali na Syonie imię Pańskie, a chwałę jego w Jeruzalemie,
|
| Ps 102,23 |
ἐν τῷ συναχθῆναι λαοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ βασιλείας τοῦ δουλεύειν τῷ κυρίῳ
|
—
|
בְּהִקָּבֵ֣ץ עַמִּ֣ים יַחְדָּ֑ו וּ֝מַמְלָכ֗וֹת לַעֲבֹ֥ד אֶת יְהוָֽה
|
Gdy się pospołu zgromadzą narody i królestwa, aby służyły Panu.
|
| Ps 102,24 |
ἀπεκρίθη αὐτῷ ἐν ὁδῷ ἰσχύος αὐτοῦ τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμερῶν μου ἀνάγγειλόν μοι
|
—
|
עִנָּ֖ה בַדֶּ֥רֶךְ כחו קִצַּ֥ר יָמָֽי
|
Utrapił w drodze siłę moję, ukrócił dni moich;
|
| Ps 102,25 |
μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου
|
—
|
אֹמַ֗ר אֵלִ֗י אַֽל תַּ֭עֲלֵנִי בַּחֲצִ֣י יָמָ֑י בְּד֖וֹר דּוֹרִ֣ים שְׁנוֹתֶֽיךָ
|
Ażem rzekł; Boże mój! nie bierz mię w połowie dni moich; od narodu bowiem aż do narodu trwają lata twoje.
|
| Ps 102,26 |
κατ᾿ ἀρχὰς σύ κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί
|
—
|
לְ֭פָנִים הָאָ֣רֶץ יָסַ֑דְתָּ וּֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ שָׁמָֽיִם
|
I pierwej niżeliś założył ziemię, i niebiosa, dzieło rąk twoich.
|
| Ps 102,27 |
αὐτοὶ ἀπολοῦνται σὺ δὲ διαμενεῖς καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἀλλάξεις αὐτούς καὶ ἀλλαγήσονται
|
—
|
הֵ֤מָּה יֹאבֵדוּ֮ וְאַתָּ֪ה תַ֫עֲמֹ֥ד וְ֭כֻלָּם כַּבֶּ֣גֶד יִבְל֑וּ כַּלְּב֖וּשׁ תַּחֲלִיפֵ֣ם וְֽיַחֲלֹֽפוּ
|
One pominą, ale ty zostajesz; wszystkie te rzeczy jako szata zwiotszeją, jako odzienie odmienisz je, i odmienione będą.
|
| Ps 102,28 |
σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν
|
—
|
וְאַתָּה ה֑וּא וּ֝שְׁנוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א יִתָּֽמּוּ
|
Ale ty tenżeś zawżdy jest, a lata twoje nigdy nie ustaną. Synowie sług twoich, u ciebie mieszkać będą, a nasienie ich zmocni się przed tobą.
|
