| Prz 5,1 |
υἱέ ἐμῇ σοφίᾳ πρόσεχε ἐμοῖς δὲ λόγοις παράβαλλε σὸν οὖς
|
—
|
בְּ֭נִי לְחָכְמָתִ֣י הַקְשִׁ֑יבָה לִ֝תְבוּנָתִ֗י הַט אָזְנֶֽךָ
|
Synu mój! bądź pilen mądrości mojej, a ku mojej roztropności nakłoń ucha twego,
|
| Prz 5,2 |
ἵνα φυλάξῃς ἔννοιαν ἀγαθήν αἴσθησιν δὲ ἐμῶν χειλέων ἐντέλλομαί σοι
|
—
|
לִשְׁמֹ֥ר מְזִמּ֑וֹת וְ֝דַ֗עַת שְׂפָתֶ֥יךָ יִנְצֹֽרוּ
|
Abyś strzegł ostrożności, a umiejętność aby wargi twoje zachowała.
|
| Prz 5,3 |
μὴ πρόσεχε φαύλῃ γυναικί μέλι γὰρ ἀποστάζει ἀπὸ χειλέων γυναικὸς πόρνης ἣ πρὸς καιρὸν λιπαίνει σὸν φάρυγγα
|
—
|
כִּ֤י נֹ֣פֶת תִּ֭טֹּפְנָה שִׂפְתֵ֣י זָרָ֑ה וְחָלָ֖ק מִשֶּׁ֣מֶן חִכָּֽהּ
|
Bo choć niewiasty obcej wargi miodem opływają, a gładsze niż oliwa usta jej:
|
| Prz 5,4 |
ὕστερον μέντοι πικρότερον χολῆς εὑρήσεις καὶ ἠκονημένον μᾶλλον μαχαίρας διστόμου
|
—
|
וְֽ֭אַחֲרִיתָהּ מָרָ֣ה כַֽלַּעֲנָ֑ה חַ֝דָּ֗ה כְּחֶ֣רֶב פִּיּֽוֹת
|
Ale ostatnie rzeczy jej gorzkie jak piołun, a ostre jako miecz na obie strony ostry.
|
| Prz 5,5 |
τῆς γὰρ ἀφροσύνης οἱ πόδες κατάγουσιν τοὺς χρωμένους αὐτῇ μετὰ θανάτου εἰς τὸν ᾅδην τὰ δὲ ἴχνη αὐτῆς οὐκ ἐρείδεται
|
—
|
רַ֭גְלֶיהָ יֹרְד֣וֹת מָ֑וֶת שְׁ֝א֗וֹל צְעָדֶ֥יהָ יִתְמֹֽכוּ
|
Nogi jej zstępują do śmierci, a do piekła chód jej prowadzi.
|
| Prz 5,6 |
ὁδοὺς γὰρ ζωῆς οὐκ ἐπέρχεται σφαλεραὶ δὲ αἱ τροχιαὶ αὐτῆς καὶ οὐκ εὔγνωστοι
|
—
|
אֹ֣רַח חַ֭יִּים פֶּן תְּפַלֵּ֑ס נָע֥וּ מַ֝עְגְּלֹתֶ֗יהָ לֹ֣א תֵדָֽע
|
Jeźlibyś zważyć chciał ścieszkę żywota jej, nie pewne są drogi jej, nie poznasz ich.
|
| Prz 5,7 |
νῦν οὖν υἱέ ἄκουέ μου καὶ μὴ ἀκύρους ποιήσῃς ἐμοὺς λόγους
|
—
|
וְעַתָּ֣ה בָ֭נִים שִׁמְעוּ לִ֑י וְאַל תָּ֝ס֗וּרוּ מֵאִמְרֵי פִֽי
|
Przetoż teraz, synowie! słuchajcie mię, a nie odstępujcie od powieści ust moich.
|
| Prz 5,8 |
μακρὰν ποίησον ἀπ᾿ αὐτῆς σὴν ὁδόν μὴ ἐγγίσῃς πρὸς θύραις οἴκων αὐτῆς
|
—
|
הַרְחֵ֣ק מֵעָלֶ֣יהָ דַרְכֶּ֑ךָ וְאַל תִּ֝קְרַ֗ב אֶל פֶּ֥תַח בֵּיתָֽהּ
|
Oddal od niej drogę twoję, a nie przybliżaj się ku drzwiom domu jej.
|
| Prz 5,9 |
ἵνα μὴ πρόῃ ἄλλοις ζωήν σου καὶ σὸν βίον ἀνελεήμοσιν
|
—
|
פֶּן תִּתֵּ֣ן לַאֲחֵרִ֣ים הוֹדֶ֑ךָ וּ֝שְׁנֹתֶ֗יךָ לְאַכְזָרִֽי
|
Byś snać nie podał obcym sławy twojej, a lat twoich okrutnikowi;
|
| Prz 5,10 |
ἵνα μὴ πλησθῶσιν ἀλλότριοι σῆς ἰσχύος οἱ δὲ σοὶ πόνοι εἰς οἴκους ἀλλοτρίων εἰσέλθωσιν
|
—
|
פֶּֽן יִשְׂבְּע֣וּ זָרִ֣ים כֹּחֶ֑ךָ וַ֝עֲצָבֶ֗יךָ בְּבֵ֣ית נָכְרִֽי
|
By się snać nie nasycili obcy siłą twoją, a prace twoje nie zostały w domu cudzym;
|
| Prz 5,11 |
καὶ μεταμεληθήσῃ ἐπ᾿ ἐσχάτων ἡνίκα ἂν κατατριβῶσιν σάρκες σώματός σου
|
—
|
וְנָהַמְתָּ֥ בְאַחֲרִיתֶ֑ךָ בִּכְל֥וֹת בְּ֝שָׂרְךָ֗ וּשְׁאֵרֶֽךָ
|
I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje;
|
| Prz 5,12 |
καὶ ἐρεῖς πῶς ἐμίσησα παιδείαν καὶ ἐλέγχους ἐξέκλινεν ἡ καρδία μου
|
—
|
וְֽאָמַרְתָּ֗ אֵ֭יךְ שָׂנֵ֣אתִי מוּסָ֑ר וְ֝תוֹכַ֗חַת נָאַ֥ץ לִבִּֽי
|
I rzekłbyś: O jakożem miał ćwiczenie w nienawiści, a strofowaniem gardziło serce moje!
|
| Prz 5,13 |
οὐκ ἤκουον φωνὴν παιδεύοντός με καὶ διδάσκοντός με οὐδὲ παρέβαλλον τὸ οὖς μου
|
—
|
וְֽלֹא שָׁ֭מַעְתִּי בְּק֣וֹל מוֹרָ֑י וְ֝לִֽמְלַמְּדַ֗י לֹא הִטִּ֥יתִי אָזְנִֽי
|
Nie słuchałem głosu ćwiczących mię, a tym, którzy mię uczyli, nie nakłaniałem ucha mego!
|
| Prz 5,14 |
παρ᾿ ὀλίγον ἐγενόμην ἐν παντὶ κακῷ ἐν μέσῳ ἐκκλησίας καὶ συναγωγῆς
|
—
|
כִּ֭מְעַט הָיִ֣יתִי בְכָל רָ֑ע בְּת֖וֹךְ קָהָ֣ל וְעֵדָֽה
|
Maluczkom nie przyszedł we wszystko nieszczęście, w pośród zebrania i zgromadzenia.
|
| Prz 5,15 |
πῖνε ὕδατα ἀπὸ σῶν ἀγγείων καὶ ἀπὸ σῶν φρεάτων πηγῆς
|
—
|
שְׁתֵה מַ֥יִם מִבּוֹרֶ֑ךָ וְ֝נֹזְלִ֗ים מִתּ֥וֹךְ בְּאֵרֶֽךָ
|
Pij wodę ze zdroju twego, a wody płynące ze źródła twego!
|
| Prz 5,16 |
μὴ ὑπερεκχείσθω σοι τὰ ὕδατα ἐκ τῆς σῆς πηγῆς εἰς δὲ σὰς πλατείας διαπορευέσθω τὰ σὰ ὕδατα
|
—
|
יָפ֣וּצוּ מַעְיְנֹתֶ֣יךָ ח֑וּצָה בָּ֝רְחֹב֗וֹת פַּלְגֵי מָֽיִם
|
Niech się precz rozchodzą źródła twoje, a po ulicach strumienie wód.
|
| Prz 5,17 |
ἔστω σοι μόνῳ ὑπάρχοντα καὶ μηδεὶς ἀλλότριος μετασχέτω σοι
|
—
|
יִֽהְיוּ לְךָ֥ לְבַדֶּ֑ךָ וְאֵ֖ין לְזָרִ֣ים אִתָּֽךְ
|
Miej je sam dla siebie, a nie obcy z tobą.
|
| Prz 5,18 |
ἡ πηγή σου τοῦ ὕδατος ἔστω σοι ἰδία καὶ συνευφραίνου μετὰ γυναικὸς τῆς ἐκ νεότητός σου
|
—
|
יְהִֽי מְקוֹרְךָ֥ בָר֑וּךְ וּ֝שְׂמַ֗ח מֵאֵ֥שֶׁת נְעוּרֶֽךָ
|
Niech nie będzie zdrój twój błogosławiony, a wesel się z żony młodości twojej.
|
| Prz 5,19 |
ἔλαφος φιλίας καὶ πῶλος σῶν χαρίτων ὁμιλείτω σοι ἡ δὲ ἰδία ἡγείσθω σου καὶ συνέστω σοι ἐν παντὶ καιρῷ ἐν γὰρ τῇ ταύτης φιλίᾳ συμπεριφερόμενος πολλοστὸς ἔσῃ
|
—
|
אַיֶּ֥לֶת אֲהָבִ֗ים וְֽיַעֲלַ֫ת חֵ֥ן דַּ֭דֶּיהָ יְרַוֻּ֣ךָ בְכָל עֵ֑ת בְּ֝אַהֲבָתָ֗הּ תִּשְׁגֶּ֥ה תָמִֽיד
|
Niechżeć będzie jako łani wdzięczna, i sarna rozkodzna; niech cię nasycają piersi jej na każdy czas, w miłości jej kochaj się ustawicznie.
|
| Prz 5,20 |
μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς ἀλλοτρίαν μηδὲ συνέχου ἀγκάλαις τῆς μὴ ἰδίας
|
—
|
וְלָ֤מָּה תִשְׁגֶּ֣ה בְנִ֣י בְזָרָ֑ה וּ֝תְחַבֵּ֗ק חֵ֣ק נָכְרִיָּֽה
|
Bo przeczże się masz kochać w obcej, synu mój! i odpoczywać na łonie cudzej?
|
| Prz 5,21 |
ἐνώπιον γάρ εἰσιν τῶν τοῦ θεοῦ ὀφθαλμῶν ὁδοὶ ἀνδρός εἰς δὲ πάσας τὰς τροχιὰς αὐτοῦ σκοπεύει
|
—
|
כִּ֤י נֹ֨כַח עֵינֵ֣י יְ֭הוָה דַּרְכֵי אִ֑ישׁ וְֽכָל מַעְגְּלֹתָ֥יו מְפַלֵּֽס
|
Gdyż przed oczyma Pańskiemi są drogi człowiecze, a on wszystkie ścieszki jego waży.
|
| Prz 5,22 |
παρανομίαι ἄνδρα ἀγρεύουσιν σειραῖς δὲ τῶν ἑαυτοῦ ἁμαρτιῶν ἕκαστος σφίγγεται
|
—
|
עַֽווֹנוֹתָ֗יו יִלְכְּדֻנ֥וֹ אֶת הָרָשָׁ֑ע וּבְחַבְלֵ֥י חַ֝טָּאת֗וֹ יִתָּמֵֽךְ
|
Nieprawości własne pojmają niezbożnika, a w powrozach grzechu swego uwikle się.
|
| Prz 5,23 |
οὗτος τελευτᾷ μετὰ ἀπαιδεύτων ἐκ δὲ πλήθους τῆς ἑαυτοῦ βιότητος ἐξερρίφη καὶ ἀπώλετο δι᾿ ἀφροσύνην
|
—
|
ה֗וּא יָ֭מוּת בְּאֵ֣ין מוּסָ֑ר וּבְרֹ֖ב אִוַּלְתּ֣וֹ יִשְׁגֶּֽה
|
Onci umrze, przeto, że nie przyjmował ćwiczenia, a dla wielkości głupstwa swego będzie błądził.
|
