| Prz 17,1 |
κρείσσων ψωμὸς μεθ᾿ ἡδονῆς ἐν εἰρήνῃ ἢ οἶκος πλήρης πολλῶν ἀγαθῶν καὶ ἀδίκων θυμάτων μετὰ μάχης
|
—
|
ט֤וֹב פַּ֣ת חֲ֭רֵבָה וְשַׁלְוָה בָ֑הּ מִ֝בַּ֗יִת מָלֵ֥א זִבְחֵי רִֽיב
|
Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.
|
| Prz 17,2 |
οἰκέτης νοήμων κρατήσει δεσποτῶν ἀφρόνων ἐν δὲ ἀδελφοῖς διελεῖται μέρη
|
—
|
עֶֽבֶד מַשְׂכִּ֗יל יִ֭מְשֹׁל בְּבֵ֣ן מֵבִ֑ישׁ וּבְת֥וֹךְ אַ֝חִ֗ים יַחֲלֹ֥ק נַחֲלָֽה
|
Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił dziedzictwo.
|
| Prz 17,3 |
ὥσπερ δοκιμάζεται ἐν καμίνῳ ἄργυρος καὶ χρυσός οὕτως ἐκλεκταὶ καρδίαι παρὰ κυρίῳ
|
—
|
מַצְרֵ֣ף לַ֭כֶּסֶף וְכ֣וּר לַזָּהָ֑ב וּבֹחֵ֖ן לִבּ֣וֹת יְהוָֽה
|
Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.
|
| Prz 17,4 |
κακὸς ὑπακούει γλώσσης παρανόμων δίκαιος δὲ οὐ προσέχει χείλεσιν ψευδέσιν
|
—
|
מֵ֭רַע מַקְשִׁ֣יב עַל שְׂפַת אָ֑וֶן שֶׁ֥קֶר מֵ֝זִין עַל לְשׁ֥וֹן הַוֺּֽת
|
Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.
|
| Prz 17,5 |
ὁ καταγελῶν πτωχοῦ παροξύνει τὸν ποιήσαντα αὐτόν ὁ δὲ ἐπιχαίρων ἀπολλυμένῳ οὐκ ἀθῳωθήσεται ὁ δὲ ἐπισπλαγχνιζόμενος ἐλεηθήσεται
|
—
|
לֹעֵ֣ג לָ֭רָשׁ חֵרֵ֣ף עֹשֵׂ֑הוּ שָׂמֵ֥חַ לְ֝אֵ֗יד לֹ֣א יִנָּקֶֽה
|
Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie pomsty.
|
| Prz 17,6 |
στέφανος γερόντων τέκνα τέκνων καύχημα δὲ τέκνων πατέρες αὐτῶν τοῦ πιστοῦ ὅλος ὁ κόσμος τῶν χρημάτων τοῦ δὲ ἀπίστου οὐδὲ ὀβολός
|
—
|
עֲטֶ֣רֶת זְ֭קֵנִים בְּנֵ֣י בָנִ֑ים וְתִפְאֶ֖רֶת בָּנִ֣ים אֲבוֹתָֽם
|
Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.
|
| Prz 17,7 |
οὐχ ἁρμόσει ἄφρονι χείλη πιστὰ οὐδὲ δικαίῳ χείλη ψευδῆ
|
—
|
לֹא נָאוָ֣ה לְנָבָ֣ל שְׂפַת יֶ֑תֶר אַ֝֗ף כִּֽי לְנָדִ֥יב שְׂפַת שָֽׁקֶר
|
Nie przystoi mowa poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe.
|
| Prz 17,8 |
μισθὸς χαρίτων ἡ παιδεία τοῖς χρωμένοις οὗ δ᾿ ἂν ἐπιστρέψῃ εὐοδωθήσεται
|
—
|
אֶֽבֶן חֵ֣ן הַ֭שֹּׁחַד בְּעֵינֵ֣י בְעָלָ֑יו אֶֽל כָּל אֲשֶׁ֖ר יִפְנֶ֣ה יַשְׂכִּֽיל
|
Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.
|
| Prz 17,9 |
ὃς κρύπτει ἀδικήματα ζητεῖ φιλίαν ὃς δὲ μισεῖ κρύπτειν διίστησιν φίλους καὶ οἰκείους
|
—
|
מְֽכַסֶּה פֶּ֭שַׁע מְבַקֵּ֣שׁ אַהֲבָ֑ה וְשֹׁנֶ֥ה בְ֝דָבָ֗ר מַפְרִ֥יד אַלּֽוּף
|
Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.
|
| Prz 17,10 |
συντρίβει ἀπειλὴ καρδίαν φρονίμου ἄφρων δὲ μαστιγωθεὶς οὐκ αἰσθάνεται
|
—
|
תֵּ֣חַת גְּעָרָ֣ה בְמֵבִ֑ין מֵהַכּ֖וֹת כְּסִ֣יל מֵאָֽה
|
Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego.
|
| Prz 17,11 |
ἀντιλογίας ἐγείρει πᾶς κακός ὁ δὲ κύριος ἄγγελον ἀνελεήμονα ἐκπέμψει αὐτῷ
|
—
|
אַךְ מְרִ֥י יְבַקֶּשׁ רָ֑ע וּמַלְאָ֥ךְ אַ֝כְזָרִ֗י יְשֻׁלַּח בּֽוֹ
|
Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.
|
| Prz 17,12 |
ἐμπεσεῖται μέριμνα ἀνδρὶ νοήμονι οἱ δὲ ἄφρονες διαλογιοῦνται κακά
|
—
|
פָּג֬וֹשׁ דֹּ֣ב שַׁכּ֣וּל בְּאִ֑ישׁ וְאַל כְּ֝סִ֗יל בְּאִוַּלְתּֽוֹ
|
Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.
|
| Prz 17,13 |
ὃς ἀποδίδωσιν κακὰ ἀντὶ ἀγαθῶν οὐ κινηθήσεται κακὰ ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ
|
—
|
מֵשִׁ֣יב רָ֭עָה תַּ֣חַת טוֹבָ֑ה לֹא תמיש רָ֝עָ֗ה מִבֵּיתֽוֹ
|
Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.
|
| Prz 17,14 |
ἐξουσίαν δίδωσιν λόγοις ἀρχὴ δικαιοσύνης προηγεῖται δὲ τῆς ἐνδείας στάσις καὶ μάχη
|
—
|
פּ֣וֹטֵֽר מַ֭יִם רֵאשִׁ֣ית מָד֑וֹן וְלִפְנֵ֥י הִ֝תְגַּלַּ֗ע הָרִ֥יב נְטֽוֹשׁ
|
Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.
|
| Prz 17,15 |
ὃς δίκαιον κρίνει τὸν ἄδικον ἄδικον δὲ τὸν δίκαιον ἀκάθαρτος καὶ βδελυκτὸς παρὰ θεῷ
|
—
|
מַצְדִּ֣יק רָ֭שָׁע וּמַרְשִׁ֣יעַ צַדִּ֑יק תּוֹעֲבַ֥ת יְ֝הוָ֗ה גַּם שְׁנֵיהֶֽם
|
Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są obrzydliwością Panu.
|
| Prz 17,16 |
ἵνα τί ὑπῆρξεν χρήματα ἄφρονι κτήσασθαι γὰρ σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται ὃς ὑψηλὸν ποιεῖ τὸν ἑαυτοῦ οἶκον ζητεῖ συντριβήν ὁ δὲ σκολιάζων τοῦ μαθεῖν ἐμπεσεῖται εἰς κακά
|
—
|
לָמָּה זֶּ֣ה מְחִ֣יר בְּיַד כְּסִ֑יל לִקְנ֖וֹת חָכְמָ֣ה וְלֶב אָֽיִן
|
Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
|
| Prz 17,17 |
εἰς πάντα καιρὸν φίλος ὑπαρχέτω σοι ἀδελφοὶ δὲ ἐν ἀνάγκαις χρήσιμοι ἔστωσαν τούτου γὰρ χάριν γεννῶνται
|
—
|
בְּכָל עֵ֭ת אֹהֵ֣ב הָרֵ֑עַ וְאָ֥ח לְ֝צָרָ֗ה יִוָּלֵֽד
|
Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat.
|
| Prz 17,18 |
ἀνὴρ ἄφρων ἐπικροτεῖ καὶ ἐπιχαίρει ἑαυτῷ ὡς καὶ ὁ ἐγγυώμενος ἐγγύῃ τὸν ἑαυτοῦ φίλον
|
—
|
אָדָ֣ם חֲסַר לֵ֭ב תּוֹקֵ֣עַ כָּ֑ף עֹרֵ֥ב עֲ֝רֻבָּ֗ה לִפְנֵ֥י רֵעֵֽהוּ
|
Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.
|
| Prz 17,19 |
φιλαμαρτήμων χαίρει μάχαις
|
—
|
אֹ֣הֵֽב פֶּ֭שַׁע אֹהֵ֣ב מַצָּ֑ה מַגְבִּ֥יהַּ פִּ֝תְח֗וֹ מְבַקֶּשׁ שָֽׁבֶר
|
Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.
|
| Prz 17,20 |
ὁ δὲ σκληροκάρδιος οὐ συναντᾷ ἀγαθοῖς ἀνὴρ εὐμετάβολος γλώσσῃ ἐμπεσεῖται εἰς κακά
|
—
|
עִקֶּשׁ לֵ֭ב לֹ֣א יִמְצָא ט֑וֹב וְנֶהְפָּ֥ךְ בִּ֝לְשׁוֹנ֗וֹ יִפּ֥וֹל בְּרָעָֽה
|
Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.
|
| Prz 17,21 |
καρδία δὲ ἄφρονος ὀδύνη τῷ κεκτημένῳ αὐτήν οὐκ εὐφραίνεται πατὴρ ἐπὶ υἱῷ ἀπαιδεύτῳ υἱὸς δὲ φρόνιμος εὐφραίνει μητέρα αὐτοῦ
|
—
|
יֹלֵ֣ד כְּ֭סִיל לְת֣וּגָה ל֑וֹ וְלֹֽא יִ֝שְׂמַ֗ח אֲבִ֣י נָבָֽל
|
Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.
|
| Prz 17,22 |
καρδία εὐφραινομένη εὐεκτεῖν ποιεῖ ἀνδρὸς δὲ λυπηροῦ ξηραίνεται τὰ ὀστᾶ
|
—
|
לֵ֣ב שָׂ֭מֵחַ יֵיטִ֣ב גֵּהָ֑ה וְר֥וּחַ נְ֝כֵאָ֗ה תְּיַבֶּשׁ גָּֽרֶם
|
Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości.
|
| Prz 17,23 |
λαμβάνοντος δῶρα ἐν κόλπῳ ἀδίκως οὐ κατευοδοῦνται ὁδοί ἀσεβὴς δὲ ἐκκλίνει ὁδοὺς δικαιοσύνης
|
—
|
שֹׁ֣חַד מֵ֭חֵיק רָשָׁ֣ע יִקָּ֑ח לְ֝הַטּ֗וֹת אָרְח֥וֹת מִשְׁפָּֽט
|
Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.
|
| Prz 17,24 |
πρόσωπον συνετὸν ἀνδρὸς σοφοῦ οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ τοῦ ἄφρονος ἐπ᾿ ἄκρα γῆς
|
—
|
אֶת פְּנֵ֣י מֵבִ֣ין חָכְמָ֑ה וְעֵינֵ֥י כְ֝סִ֗יל בִּקְצֵה אָֽרֶץ
|
Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
|
| Prz 17,25 |
ὀργὴ πατρὶ υἱὸς ἄφρων καὶ ὀδύνη τῇ τεκούσῃ αὐτοῦ
|
—
|
כַּ֣עַס לְ֭אָבִיו בֵּ֣ן כְּסִ֑יל וּ֝מֶ֗מֶר לְיוֹלַדְתּֽוֹ
|
Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.
|
| Prz 17,26 |
ζημιοῦν ἄνδρα δίκαιον οὐ καλόν οὐδὲ ὅσιον ἐπιβουλεύειν δυνάσταις δικαίοις
|
—
|
גַּ֤ם עֲנ֣וֹשׁ לַצַּדִּ֣יק לֹא ט֑וֹב לְהַכּ֖וֹת נְדִיבִ֣ים עַל יֹֽשֶׁר
|
Zaiste nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli.
|
| Prz 17,27 |
ὃς φείδεται ῥῆμα προέσθαι σκληρόν ἐπιγνώμων μακρόθυμος δὲ ἀνὴρ φρόνιμος
|
—
|
חוֹשֵׂ֣ךְ אֲ֭מָרָיו יוֹדֵ֣עַ דָּ֑עַת וקר ר֝֗וּחַ אִ֣ישׁ תְּבוּנָֽה
|
Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny.
|
| Prz 17,28 |
ἀνοήτῳ ἐπερωτήσαντι σοφίαν σοφία λογισθήσεται ἐνεὸν δέ τις ἑαυτὸν ποιήσας δόξει φρόνιμος εἶναι
|
—
|
גַּ֤ם אֱוִ֣יל מַ֭חֲרִישׁ חָכָ֣ם יֵחָשֵׁ֑ב אֹטֵ֖ם שְׂפָתָ֣יו נָבֽוֹן
|
Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.
|
