| Lm 5,1 |
μνήσθητι κύριε ὅ τι ἐγενήθη ἡμῖν ἐπίβλεψον καὶ ἰδὲ τὸν ὀνειδισμὸν ἡμῶν
|
—
|
זְכֹ֤ר יְהוָה֙ מֶֽה הָ֣יָה לָ֔נוּ הביט וּרְאֵ֥ה אֶת חֶרְפָּתֵֽנוּ
|
Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a obacz pohańbienie nasze.
|
| Lm 5,2 |
κληρονομία ἡμῶν μετεστράφη ἀλλοτρίοις οἱ οἶκοι ἡμῶν ξένοις
|
—
|
נַחֲלָתֵ֨נוּ֙ נֶֽהֶפְכָ֣ה לְזָרִ֔ים בָּתֵּ֖ינוּ לְנָכְרִֽים
|
Dziedzictwo nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców.
|
| Lm 5,3 |
ὀρφανοὶ ἐγενήθημεν οὐχ ὑπάρχει πατήρ μητέρες ἡμῶν ὡς αἱ χῆραι
|
—
|
יְתוֹמִ֤ים הָיִ֨ינוּ֙ אין אָ֔ב אִמֹּתֵ֖ינוּ כְּאַלְמָנֽוֹת
|
Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy.
|
| Lm 5,4 |
ἐξ ἡμερῶν ἡμῶν ξύλα ἡμῶν ἐν ἀλλάγματι ἦλθεν
|
—
|
מֵימֵ֨ינוּ֙ בְּכֶ֣סֶף שָׁתִ֔ינוּ עֵצֵ֖ינוּ בִּמְחִ֥יר יָבֹֽאוּ
|
Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy.
|
| Lm 5,5 |
ἐπὶ τὸν τράχηλον ἡμῶν ἐδιώχθημεν ἐκοπιάσαμεν οὐκ ἀνεπαύθημεν
|
—
|
עַ֤ל צַוָּארֵ֨נוּ֙ נִרְדָּ֔פְנוּ יָגַ֖עְנוּ לא הֽוּנַ֖ח לָֽנוּ
|
Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć.
|
| Lm 5,6 |
Αἴγυπτος ἔδωκεν χεῖρα Ασσουρ εἰς πλησμονὴν αὐτῶν
|
—
|
מִצְרַ֨יִם֙ נָתַ֣נּוּ יָ֔ד אַשּׁ֖וּר לִשְׂבֹּ֥עַֽ לָֽחֶם
|
Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba.
|
| Lm 5,7 |
οἱ πατέρες ἡμῶν ἥμαρτον οὐχ ὑπάρχουσιν ἡμεῖς τὰ ἀνομήματα αὐτῶν ὑπέσχομεν
|
—
|
אֲבֹתֵ֤ינוּ חָֽטְאוּ֙ אינם אנחנו עֲוֺנֹתֵיהֶ֥ם סָבָֽלְנוּ
|
Ojcowie nasi zgrzeszyli, niemasz ich, a my nieprawość ich ponosimy.
|
| Lm 5,8 |
δοῦλοι ἐκυρίευσαν ἡμῶν λυτρούμενος οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῶν
|
—
|
עֲבָדִים֙ מָ֣שְׁלוּ בָ֔נוּ פֹּרֵ֖ק אֵ֥ין מִיָּדָֽם
|
Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich.
|
| Lm 5,9 |
ἐν ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν εἰσοίσομεν ἄρτον ἡμῶν ἀπὸ προσώπου ῥομφαίας τῆς ἐρήμου
|
—
|
בְּנַפְשֵׁ֨נוּ֙ נָבִ֣יא לַחְמֵ֔נוּ מִפְּנֵ֖י חֶ֥רֶב הַמִּדְבָּֽר
|
Z odwagą duszy naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy.
|
| Lm 5,10 |
τὸ δέρμα ἡμῶν ὡς κλίβανος ἐπελειώθη συνεσπάσθησαν ἀπὸ προσώπου καταιγίδων λιμοῦ
|
—
|
עוֹרֵ֨נוּ֙ כְּתַנּ֣וּר נִכְמָ֔רוּ מִפְּנֵ֖י זַלְעֲפ֥וֹת רָעָֽב
|
Skóra nasza jako piec zczerniała od srogości głodu.
|
| Lm 5,11 |
γυναῖκας ἐν Σιων ἐταπείνωσαν παρθένους ἐν πόλεσιν Ιουδα
|
—
|
נָשִׁים֙ בְּצִיּ֣וֹן עִנּ֔וּ בְּתֻלֹ֖ת בְּעָרֵ֥י יְהוּדָֽה
|
Niewiasty w Syonie pogwałcono; i panny w miastach Judzkich.
|
| Lm 5,12 |
ἄρχοντες ἐν χερσὶν αὐτῶν ἐκρεμάσθησαν πρεσβύτεροι οὐκ ἐδοξάσθησαν
|
—
|
שָׂרִים֙ בְּיָדָ֣ם נִתְל֔וּ פְּנֵ֥י זְקֵנִ֖ים לֹ֥א נֶהְדָּֽרוּ
|
Książęta ręką ich powieszeni są, a osoby starszych nie mają w uczciwości.
|
| Lm 5,13 |
ἐκλεκτοὶ κλαυθμὸν ἀνέλαβον καὶ νεανίσκοι ἐν ξύλῳ ἠσθένησαν
|
—
|
בַּחוּרִים֙ טְח֣וֹן נָשָׂ֔אוּ וּנְעָרִ֖ים בָּעֵ֥ץ כָּשָֽׁלוּ
|
Młodzięców do żarn biorą, a młodzieniaszkowie po drwami padają.
|
| Lm 5,14 |
καὶ πρεσβῦται ἀπὸ πύλης κατέπαυσαν ἐκλεκτοὶ ἐκ ψαλμῶν αὐτῶν κατέπαυσαν
|
—
|
זְקֵנִים֙ מִשַּׁ֣עַר שָׁבָ֔תוּ בַּחוּרִ֖ים מִנְּגִינָתָֽם
|
Starcy w bramach więcej nie siadają, a młodzieńcy przestali pieśni swoje.
|
| Lm 5,15 |
κατέλυσεν χαρὰ καρδίας ἡμῶν ἐστράφη εἰς πένθος ὁ χορὸς ἡμῶν
|
—
|
שָׁבַת֙ מְשׂ֣וֹשׂ לִבֵּ֔נוּ נֶהְפַּ֥ךְ לְאֵ֖בֶל מְחֹלֵֽנוּ
|
Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.
|
| Lm 5,16 |
ἔπεσεν ὁ στέφανος τῆς κεφαλῆς ἡμῶν οὐαὶ δὴ ἡμῖν ὅτι ἡμάρτομεν
|
—
|
נָֽפְלָה֙ עֲטֶ֣רֶת רֹאשֵׁ֔נוּ אֽוֹי נָ֥א לָ֖נוּ כִּ֥י חָטָֽאנוּ
|
Spadła korona z głowy naszej; biada nam, żeśmy zgrzeszyli!
|
| Lm 5,17 |
περὶ τούτου ἐγενήθη ὀδυνηρὰ ἡ καρδία ἡμῶν περὶ τούτου ἐσκότασαν οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν
|
—
|
עַל זֶ֗ה הָיָ֤ה דָוֶה֙ לִבֵּ֔נוּ עַל אֵ֖לֶּה חָשְׁכ֥וּ עֵינֵֽינוּ
|
Dlategoż mdłe jest serce nasze, dlatego zaćmione są oczy nasze;
|
| Lm 5,18 |
ἐπ᾿ ὄρος Σιων ὅτι ἠφανίσθη ἀλώπεκες διῆλθον ἐν αὐτῇ
|
—
|
עַ֤ל הַר צִיּוֹן֙ שֶׁשָּׁמֵ֔ם שׁוּעָלִ֖ים הִלְּכוּ בֽוֹ
|
Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej.
|
| Lm 5,19 |
σὺ δέ κύριε εἰς τὸν αἰῶνα κατοικήσεις ὁ θρόνος σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν
|
—
|
אַתָּ֤ה יְהוָה֙ לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֔ב כִּסְאֲךָ֖ לְדֹ֥ר וָדֽוֹר
|
Ty, Panie! trwasz na wieki, a stolica twoja od narodu do narodu.
|
| Lm 5,20 |
ἵνα τί εἰς νεῖκος ἐπιλήσῃ ἡμῶν καταλείψεις ἡμᾶς εἰς μακρότητα ἡμερῶν
|
—
|
לָ֤מָּה לָנֶ֨צַח֙ תִּשְׁכָּחֵ֔נוּ תַּֽעַזְבֵ֖נוּ לְאֹ֥רֶךְ יָמִֽים
|
Przeczże nas na wieki zapominasz, a opuszczasz nas przez tak długi czas?
|
| Lm 5,21 |
ἐπίστρεψον ἡμᾶς κύριε πρὸς σέ καὶ ἐπιστραφησόμεθα καὶ ἀνακαίνισον ἡμέρας ἡμῶν καθὼς ἔμπροσθεν
|
—
|
הֲשִׁיבֵ֨נוּ יְהוָ֤ה אֵלֶ֨יךָ֙ ונשוב חַדֵּ֥שׁ יָמֵ֖ינוּ כְּקֶֽדֶם
|
Nawróć nas do siebie, o Panie! a nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna były.
|
| Lm 5,22 |
ὅτι ἀπωθούμενος ἀπώσω ἡμᾶς ὠργίσθης ἐφ᾿ ἡμᾶς ἕως σφόδρα
|
—
|
כִּ֚י אִם מָאֹ֣ס מְאַסְתָּ֔נוּ קָצַ֥פְתָּ עָלֵ֖ינוּ עַד מְאֹֽד
|
Bo izali nas cale odrzucisz, a gniewać się będziesz na nas tak bardzo?
|
