| Lm 3,1 |
ἐγὼ ἀνὴρ ὁ βλέπων πτωχείαν ἐν ῥάβδῳ θυμοῦ αὐτοῦ ἐπ᾿ ἐμέ
|
—
|
אֲנִ֤י הַגֶּ֨בֶר֙ רָאָ֣ה עֳנִ֔י בְּשֵׁ֖בֶט עֶבְרָתֽוֹ
|
Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.
|
| Lm 3,2 |
παρέλαβέν με καὶ ἀπήγαγεν εἰς σκότος καὶ οὐ φῶς
|
—
|
אוֹתִ֥י נָהַ֛ג וַיֹּלַ֖ךְ חֹ֥שֶׁךְ וְלֹא אֽוֹר
|
Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
|
| Lm 3,3 |
πλὴν ἐν ἐμοὶ ἐπέστρεψεν χεῖρα αὐτοῦ ὅλην τὴν ἡμέραν
|
—
|
אַ֣ךְ בִּ֥י יָשֻׁ֛ב יַהֲפֹ֥ךְ יָד֖וֹ כָּל הַיּֽוֹם
|
Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień.
|
| Lm 3,4 |
ἐπαλαίωσεν σάρκας μου καὶ δέρμα μου ὀστέα μου συνέτριψεν
|
—
|
בִּלָּ֤ה בְשָׂרִי֙ וְעוֹרִ֔י שִׁבַּ֖ר עַצְמוֹתָֽי
|
Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.
|
| Lm 3,5 |
ἀνῳκοδόμησεν κατ᾿ ἐμοῦ καὶ ἐκύκλωσεν κεφαλήν μου καὶ ἐμόχθησεν
|
—
|
בָּנָ֥ה עָלַ֛י וַיַּקַּ֖ף רֹ֥אשׁ וּתְלָאָֽה
|
Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą;
|
| Lm 3,6 |
ἐν σκοτεινοῖς ἐκάθισέν με ὡς νεκροὺς αἰῶνος
|
—
|
בְּמַחֲשַׁכִּ֥ים הוֹשִׁיבַ֖נִי כְּמֵתֵ֥י עוֹלָֽם
|
W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
|
| Lm 3,7 |
ἀνῳκοδόμησεν κατ᾿ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἐξελεύσομαι ἐβάρυνεν χαλκόν μου
|
—
|
גָּדַ֧ר בַּעֲדִ֛י וְלֹ֥א אֵצֵ֖א הִכְבִּ֥יד נְחָשְׁתִּֽי
|
Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
|
| Lm 3,8 |
καί γε κεκράξομαι καὶ βοήσω ἀπέφραξεν προσευχήν μου
|
—
|
גַּ֣ם כִּ֤י אֶזְעַק֙ וַאֲשַׁוֵּ֔עַ שָׂתַ֖ם תְּפִלָּתִֽי
|
A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję.
|
| Lm 3,9 |
ἀνῳκοδόμησεν ὁδούς μου ἐνέφραξεν τρίβους μου ἐτάραξεν
|
—
|
גָּדַ֤ר דְּרָכַי֙ בְּגָזִ֔ית נְתִיבֹתַ֖י עִוָּֽה
|
Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił.
|
| Lm 3,10 |
ἄρκος ἐνεδρεύουσα αὐτός μοι λέων ἐν κρυφαίοις
|
—
|
דֹּ֣ב אֹרֵ֥ב הוּא֙ לִ֔י אריה בְּמִסְתָּרִֽים
|
Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach.
|
| Lm 3,11 |
κατεδίωξεν ἀφεστηκότα καὶ κατέπαυσέν με ἔθετό με ἠφανισμένην
|
—
|
דְּרָכַ֥י סוֹרֵ֛ר וַֽיְפַשְּׁחֵ֖נִי שָׂמַ֥נִי שֹׁמֵֽם
|
Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.
|
| Lm 3,12 |
ἐνέτεινεν τόξον αὐτοῦ καὶ ἐστήλωσέν με ὡς σκοπὸν εἰς βέλος
|
—
|
דָּרַ֤ךְ קַשְׁתוֹ֙ וַיַּצִּיבֵ֔נִי כַּמַּטָּרָ֖א לַחֵֽץ
|
Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym.
|
| Lm 3,13 |
εἰσήγαγεν τοῖς νεφροῖς μου ἰοὺς φαρέτρας αὐτοῦ
|
—
|
הֵבִיא֙ בְּכִלְיוֹתָ֔י בְּנֵ֖י אַשְׁפָּתֽוֹ
|
Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego.
|
| Lm 3,14 |
ἐγενήθην γέλως παντὶ λαῷ μου ψαλμὸς αὐτῶν ὅλην τὴν ἡμέραν
|
—
|
הָיִ֤יתִי שְּׂחֹק֙ לְכָל עַמִּ֔י נְגִינָתָ֖ם כָּל הַיּֽוֹם
|
Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień.
|
| Lm 3,15 |
ἐχόρτασέν με πικρίας ἐμέθυσέν με χολῆς
|
—
|
הִשְׂבִּיעַ֥נִי בַמְּרוֹרִ֖ים הִרְוַ֥נִי לַעֲנָֽה
|
Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem.
|
| Lm 3,16 |
καὶ ἐξέβαλεν ψήφῳ ὀδόντας μου ἐψώμισέν με σποδόν
|
—
|
וַיַּגְרֵ֤ס בֶּֽחָצָץ֙ שִׁנָּ֔י הִכְפִּישַׁ֖נִי בָּאֵֽפֶר
|
Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.
|
| Lm 3,17 |
καὶ ἀπώσατο ἐξ εἰρήνης ψυχήν μου ἐπελαθόμην ἀγαθὰ
|
—
|
וַתִּזְנַ֧ח מִשָּׁל֛וֹם נַפְשִׁ֖י נָשִׁ֥יתִי טוֹבָֽה
|
Takeś oddalił, o Boże! od pokoju duszę moję, aż na wczasy zapominam.
|
| Lm 3,18 |
καὶ εἶπα ἀπώλετο νεῖκός μου καὶ ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ κυρίου
|
—
|
וָאֹמַר֙ אָבַ֣ד נִצְחִ֔י וְתוֹחַלְתִּ֖י מֵיְהוָֽה
|
I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu.
|
| Lm 3,19 |
ἐμνήσθην ἀπὸ πτωχείας μου καὶ ἐκ διωγμοῦ μου πικρίας καὶ χολῆς μου
|
—
|
זְכָר עָנְיִ֥י וּמְרוּדִ֖י לַעֲנָ֥ה וָרֹֽאשׁ
|
Wszakże wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć.
|
| Lm 3,20 |
μνησθήσεται καὶ καταδολεσχήσει ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ ψυχή μου
|
—
|
זָכ֣וֹר תִּזְכּ֔וֹר ותשיח עָלַ֖י נַפְשִֽׁי
|
Wspominając ustawicznie, uniża się we mnie dusza moja.
|
