| Hi 7,1 |
πότερον οὐχὶ πειρατήριόν ἐστιν ὁ βίος ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὥσπερ μισθίου αὐθημερινοῦ ἡ ζωὴ αὐτοῦ
|
—
|
הֲלֹא צָבָ֣א לֶאֱנ֣וֹשׁ על אָ֑רֶץ וְכִימֵ֖י שָׂכִ֣יר יָמָֽיו
|
Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?
|
| Hi 7,2 |
ἢ ὥσπερ θεράπων δεδοικὼς τὸν κύριον αὐτοῦ καὶ τετευχὼς σκιᾶς ἢ ὥσπερ μισθωτὸς ἀναμένων τὸν μισθὸν αὐτοῦ
|
—
|
כְּעֶ֥בֶד יִשְׁאַף צֵ֑ל וּ֝כְשָׂכִ֗יר יְקַוֶּ֥ה פָעֳלֽוֹ
|
Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:
|
| Hi 7,3 |
οὕτως κἀγὼ ὑπέμεινα μῆνας κενούς νύκτες δὲ ὀδυνῶν δεδομέναι μοί εἰσιν
|
—
|
כֵּ֤ן הָנְחַ֣לְתִּי לִ֭י יַרְחֵי שָׁ֑וְא וְלֵיל֥וֹת עָ֝מָ֗ל מִנּוּ לִֽי
|
Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.
|
| Hi 7,4 |
ἐὰν κοιμηθῶ λέγω πότε ἡμέρα ὡς δ᾿ ἂν ἀναστῶ πάλιν πότε ἑσπέρα πλήρης δὲ γίνομαι ὀδυνῶν ἀπὸ ἑσπέρας ἕως πρωί
|
—
|
אִם שָׁכַ֗בְתִּי וְאָמַ֗רְתִּי מָתַ֣י אָ֭קוּם וּמִדַּד עָ֑רֶב וְשָׂבַ֖עְתִּי נְדֻדִ֣ים עֲדֵי נָֽשֶׁף
|
Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.
|
| Hi 7,5 |
φύρεται δέ μου τὸ σῶμα ἐν σαπρίᾳ σκωλήκων τήκω δὲ βώλακας γῆς ἀπὸ ἰχῶρος ξύων
|
—
|
לָ֘בַ֤שׁ בְּשָׂרִ֣י רִ֭מָּה וגיש עָפָ֑ר עוֹרִ֥י רָ֝גַ֗ע וַיִּמָּאֵֽס
|
Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.
|
| Hi 7,6 |
ὁ δὲ βίος μού ἐστιν ἐλαφρότερος λαλιᾶς ἀπόλωλεν δὲ ἐν κενῇ ἐλπίδι
|
—
|
יָמַ֣י קַ֭לּוּ מִנִּי אָ֑רֶג וַ֝יִּכְל֗וּ בְּאֶ֣פֶס תִּקְוָֽה
|
Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.
|
| Hi 7,7 |
μνήσθητι οὖν ὅτι πνεῦμά μου ἡ ζωὴ καὶ οὐκέτι ἐπανελεύσεται ὁ ὀφθαλμός μου ἰδεῖν ἀγαθόν
|
—
|
זְ֭כֹר כִּי ר֣וּחַ חַיָּ֑י לֹא תָשׁ֥וּב עֵ֝ינִ֗י לִרְא֥וֹת טֽוֹב
|
Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
|
| Hi 7,8 |
οὐ περιβλέψεταί με ὀφθαλμὸς ὁρῶντός με οἱ ὀφθαλμοί σου ἐν ἐμοί καὶ οὐκέτι εἰμὶ
|
—
|
לֹֽא תְ֭שׁוּרֵנִי עֵ֣ין רֹ֑אִי עֵינֶ֖יךָ בִּ֣י וְאֵינֶֽנִּי
|
Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.
|
| Hi 7,9 |
ὥσπερ νέφος ἀποκαθαρθὲν ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἐὰν γὰρ ἄνθρωπος καταβῇ εἰς ᾅδην οὐκέτι μὴ ἀναβῇ
|
—
|
כָּלָ֣ה עָ֭נָן וַיֵּלַ֑ךְ כֵּ֥ן יוֹרֵ֥ד שְׁ֝א֗וֹל לֹ֣א יַעֲלֶֽה
|
Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;
|
| Hi 7,10 |
οὐδ᾿ οὐ μὴ ἐπιστρέψῃ ἔτι εἰς τὸν ἴδιον οἶκον οὐδὲ μὴ ἐπιγνῷ αὐτὸν ἔτι ὁ τόπος αὐτοῦ
|
—
|
לֹא יָשׁ֣וּב ע֣וֹד לְבֵית֑וֹ וְלֹא יַכִּירֶ֖נּוּ ע֣וֹד מְקֹמֽוֹ
|
Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
|
| Hi 7,11 |
ἀτὰρ οὖν οὐδὲ ἐγὼ φείσομαι τῷ στόματί μου λαλήσω ἐν ἀνάγκῃ ὤν ἀνοίξω πικρίαν ψυχῆς μου συνεχόμενος
|
—
|
גַּם אֲנִי֮ לֹ֤א אֶחֱשָׂ֫ךְ פִּ֥י אֲֽ֭דַבְּרָה בְּצַ֣ר רוּחִ֑י אָ֝שִׂ֗יחָה בְּמַ֣ר נַפְשִֽׁי
|
Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
|
| Hi 7,12 |
πότερον θάλασσά εἰμι ἢ δράκων ὅτι κατέταξας ἐπ᾿ ἐμὲ φυλακήν
|
—
|
הֲֽיָם אָ֭נִי אִם תַּנִּ֑ין כִּֽי תָשִׂ֖ים עָלַ֣י מִשְׁמָֽר
|
Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?
|
| Hi 7,13 |
εἶπα ὅτι παρακαλέσει με ἡ κλίνη μου ἀνοίσω δὲ πρὸς ἐμαυτὸν ἰδίᾳ λόγον τῇ κοίτῃ μου
|
—
|
כִּֽי אָ֭מַרְתִּי תְּנַחֲמֵ֣נִי עַרְשִׂ֑י יִשָּׂ֥א בְ֝שִׂיחִ֗י מִשְׁכָּבִֽי
|
Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:
|
| Hi 7,14 |
ἐκφοβεῖς με ἐνυπνίοις καὶ ἐν ὁράμασίν με καταπλήσσεις
|
—
|
וְחִתַּתַּ֥נִי בַחֲלֹמ֑וֹת וּֽמֵחֶזְיֹנ֥וֹת תְּבַעֲתַֽנִּי
|
Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
|
| Hi 7,15 |
ἀπαλλάξεις ἀπὸ πνεύματός μου τὴν ψυχήν μου ἀπὸ δὲ θανάτου τὰ ὀστᾶ μου
|
—
|
וַתִּבְחַ֣ר מַחֲנָ֣ק נַפְשִׁ֑י מָ֝֗וֶת מֵֽעַצְמוֹתָֽי
|
A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
|
| Hi 7,16 |
οὐ γὰρ εἰς τὸν αἰῶνα ζήσομαι ἵνα μακροθυμήσω ἀπόστα ἀπ᾿ ἐμοῦ κενὸς γάρ μου ὁ βίος
|
—
|
מָ֭אַסְתִּי לֹא לְעֹלָ֣ם אֶֽחְיֶ֑ה חֲדַ֥ל מִ֝מֶּ֗נִּי כִּי הֶ֥בֶל יָמָֽי
|
Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
|
| Hi 7,17 |
τί γάρ ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι ἐμεγάλυνας αὐτὸν ἢ ὅτι προσέχεις τὸν νοῦν εἰς αὐτὸν
|
—
|
מָֽה אֱ֭נוֹשׁ כִּ֣י תְגַדְּלֶ֑נּוּ וְכִי תָשִׁ֖ית אֵלָ֣יו לִבֶּֽךָ
|
Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
|
| Hi 7,18 |
ἢ ἐπισκοπὴν αὐτοῦ ποιήσῃ ἕως τὸ πρωὶ καὶ εἰς ἀνάπαυσιν αὐτὸν κρινεῖς
|
—
|
וַתִּפְקְדֶ֥נּוּ לִבְקָרִ֑ים לִ֝רְגָעִ֗ים תִּבְחָנֶֽנּוּ
|
A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?
|
| Hi 7,19 |
ἕως τίνος οὐκ ἐᾷς με οὐδὲ προΐῃ με ἕως ἂν καταπίω τὸν πτύελόν μου ἐν ὀδύνῃ
|
—
|
כַּ֭מָּה לֹא תִשְׁעֶ֣ה מִמֶּ֑נִּי לֹֽא תַ֝רְפֵּ֗נִי עַד בִּלְעִ֥י רֻקִּֽי
|
Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?
|
| Hi 7,20 |
εἰ ἐγὼ ἥμαρτον τί δύναμαί σοι πρᾶξαι ὁ ἐπιστάμενος τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων διὰ τί ἔθου με κατεντευκτήν σου εἰμὶ δὲ ἐπὶ σοὶ φορτίον
|
—
|
חָטָ֡אתִי מָ֤ה אֶפְעַ֨ל לָךְ֮ נֹצֵ֪ר הָאָ֫דָ֥ם לָ֤מָה שַׂמְתַּ֣נִי לְמִפְגָּ֣ע לָ֑ךְ וָאֶהְיֶ֖ה עָלַ֣י לְמַשָּֽׂא
|
Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?
|
| Hi 7,21 |
καὶ διὰ τί οὐκ ἐποιήσω τῆς ἀνομίας μου λήθην καὶ καθαρισμὸν τῆς ἁμαρτίας μου νυνὶ δὲ εἰς γῆν ἀπελεύσομαι ὀρθρίζων δὲ οὐκέτι εἰμί
|
—
|
וּמֶ֤ה לֹא תִשָּׂ֣א פִשְׁעִי֮ וְתַעֲבִ֪יר אֶת עֲוֺ֫נִ֥י כִּֽי עַ֭תָּה לֶעָפָ֣ר אֶשְׁכָּ֑ב וְשִׁ֖חֲרְתַּ֣נִי וְאֵינֶֽנִּי
|
Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.
|
