| Hi 6,1 |
ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
|
—
|
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר
|
I odpowiedział Ijob, a rzekł:
|
| Hi 6,2 |
εἰ γάρ τις ἱστῶν στήσαι μου τὴν ὀργήν τὰς δὲ ὀδύνας μου ἄραι ἐν ζυγῷ ὁμοθυμαδόν
|
—
|
ל֗וּ שָׁק֣וֹל יִשָּׁקֵ֣ל כַּעְשִׂ֑י והיתי בְּֽמֹאזְנַ֥יִם יִשְׂאוּ יָֽחַד
|
O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
|
| Hi 6,3 |
καὶ δὴ ἄμμου παραλίας βαρυτέρα ἔσται ἀλλ᾿ ὡς ἔοικεν τὰ ῥήματά μού ἐστιν φαῦλα
|
—
|
כִּֽי עַתָּ֗ה מֵח֣וֹל יַמִּ֣ים יִכְבָּ֑ד עַל כֵּ֝֗ן דְּבָרַ֥י לָֽעוּ
|
Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
|
| Hi 6,4 |
βέλη γὰρ κυρίου ἐν τῷ σώματί μού ἐστιν ὧν ὁ θυμὸς αὐτῶν ἐκπίνει μου τὸ αἷμα ὅταν ἄρξωμαι λαλεῖν κεντοῦσί με
|
—
|
כִּ֤י חִצֵּ֪י שַׁדַּ֡י עִמָּדִ֗י אֲשֶׁ֣ר חֲ֭מָתָם שֹׁתָ֣ה רוּחִ֑י בִּעוּתֵ֖י אֱל֣וֹהַּ יַֽעַרְכֽוּנִי
|
Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
|
| Hi 6,5 |
τί γάρ μὴ διὰ κενῆς κεκράξεται ὄνος ἄγριος ἀλλ᾿ ἢ τὰ σῖτα ζητῶν εἰ δὲ καὶ ῥήξει φωνὴν βοῦς ἐπὶ φάτνης ἔχων τὰ βρώματα
|
—
|
הֲיִֽנְהַק פֶּ֥רֶא עֲלֵי דֶ֑שֶׁא אִ֥ם יִגְעֶה שּׁ֝֗וֹר עַל בְּלִילֽוֹ
|
Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
|
| Hi 6,6 |
εἰ βρωθήσεται ἄρτος ἄνευ ἁλός εἰ δὲ καὶ ἔστιν γεῦμα ἐν ῥήμασιν κενοῖς
|
—
|
הֲיֵאָכֵ֣ל תָּ֭פֵל מִבְּלִי מֶ֑לַח אִם יֶשׁ טַ֝֗עַם בְּרִ֣יר חַלָּמֽוּת
|
Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
|
| Hi 6,7 |
οὐ δύναται γὰρ παύσασθαί μου ἡ ψυχή βρόμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου ὥσπερ ὀσμὴν λέοντος
|
—
|
מֵאֲנָ֣ה לִנְגּ֣וֹעַ נַפְשִׁ֑י הֵ֝֗מָּה כִּדְוֵ֥י לַחְמִֽי
|
Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
|
| Hi 6,8 |
εἰ γὰρ δῴη καὶ ἔλθοι μου ἡ αἴτησις καὶ τὴν ἐλπίδα μου δῴη ὁ κύριος
|
—
|
מִֽי יִ֭תֵּן תָּב֣וֹא שֶֽׁאֱלָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י יִתֵּ֥ן אֱלֽוֹהַּ
|
Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
|
| Hi 6,9 |
ἀρξάμενος ὁ κύριος τρωσάτω με εἰς τέλος δὲ μή με ἀνελέτω
|
—
|
וְיֹאֵ֣ל אֱ֭לוֹהַּ וִֽידַכְּאֵ֑נִי יַתֵּ֥ר יָ֝ד֗וֹ וִֽיבַצְּעֵֽנִי
|
Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
|
| Hi 6,10 |
εἴη δέ μου πόλις τάφος ἐφ᾿ ἧς ἐπὶ τειχέων ἡλλόμην ἐπ᾿ αὐτῆς οὐ μὴ φείσωμαι οὐ γὰρ ἐψευσάμην ῥήματα ἅγια θεοῦ μου
|
—
|
וּ֥תְהִי ע֨וֹד נֶ֘חָ֤מָתִ֗י וַאֲסַלְּדָ֣ה בְ֭חִילָה לֹ֣א יַחְמ֑וֹל כִּי לֹ֥א כִ֝חַ֗דְתִּי אִמְרֵ֥י קָדֽוֹשׁ
|
Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
|
| Hi 6,11 |
τίς γάρ μου ἡ ἰσχύς ὅτι ὑπομένω ἢ τίς μου ὁ χρόνος ὅτι ἀνέχεταί μου ἡ ψυχή
|
—
|
מַה כֹּחִ֥י כִֽי אֲיַחֵ֑ל וּמַה קִּ֝צִּ֗י כִּֽי אַאֲרִ֥יךְ נַפְשִֽׁי
|
Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
|
| Hi 6,12 |
μὴ ἰσχὺς λίθων ἡ ἰσχύς μου ἢ αἱ σάρκες μού εἰσιν χάλκειαι
|
—
|
אִם כֹּ֣חַ אֲבָנִ֣ים כֹּחִ֑י אִֽם בְּשָׂרִ֥י נָחֽוּשׁ
|
Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
|
| Hi 6,13 |
ἦ οὐκ ἐπ᾿ αὐτῷ ἐπεποίθειν βοήθεια δὲ ἀπ᾿ ἐμοῦ ἄπεστιν
|
—
|
הַאִ֬ם אֵ֣ין עֶזְרָתִ֣י בִ֑י וְ֝תֻשִׁיָּ֗ה נִדְּחָ֥ה מִמֶּֽנִּי
|
Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
|
| Hi 6,14 |
ἀπείπατό με ἔλεος ἐπισκοπὴ δὲ κυρίου ὑπερεῖδέν με
|
—
|
לַמָּ֣ס מֵרֵעֵ֣הוּ חָ֑סֶד וְיִרְאַ֖ת שַׁדַּ֣י יַעֲזֽוֹב
|
Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźń Wszechmogącego opuścił?
|
| Hi 6,15 |
οὐ προσεῖδόν με οἱ ἐγγύτατοί μου ὥσπερ χειμάρρους ἐκλείπων ἢ ὥσπερ κῦμα παρῆλθόν με
|
—
|
אַ֭חַי בָּגְד֣וּ כְמוֹ נָ֑חַל כַּאֲפִ֖יק נְחָלִ֣ים יַעֲבֹֽרוּ
|
Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
|
| Hi 6,16 |
οἵτινές με διευλαβοῦντο νῦν ἐπιπεπτώκασίν μοι ὥσπερ χιὼν ἢ κρύσταλλος πεπηγώς
|
—
|
הַקֹּדְרִ֥ים מִנִּי קָ֑רַח עָ֝לֵ֗ימוֹ יִתְעַלֶּם שָֽׁלֶג
|
Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
|
| Hi 6,17 |
καθὼς τακεῖσα θέρμης γενομένης οὐκ ἐπεγνώσθη ὅπερ ἦν
|
—
|
בְּ֭עֵת יְזֹרְב֣וּ נִצְמָ֑תוּ בְּ֝חֻמּ֗וֹ נִדְעֲכ֥וּ מִמְּקוֹמָֽם
|
Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
|
| Hi 6,18 |
οὕτως κἀγὼ κατελείφθην ὑπὸ πάντων ἀπωλόμην δὲ καὶ ἔξοικος ἐγενόμην
|
—
|
יִ֭לָּ֣פְתוּ אָרְח֣וֹת דַּרְכָּ֑ם יַעֲל֖וּ בַתֹּ֣הוּ וְיֹאבֵֽדוּ
|
Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
|
| Hi 6,19 |
ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανων ἀτραποὺς Σαβων οἱ διορῶντες
|
—
|
הִ֭בִּיטוּ אָרְח֣וֹת תֵּמָ֑א הֲלִיכֹ֥ת שְׁ֝בָ֗א קִוּוּ לָֽמוֹ
|
Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
|
| Hi 6,20 |
καὶ αἰσχύνην ὀφειλήσουσιν οἱ ἐπὶ πόλεσιν καὶ χρήμασιν πεποιθότες
|
—
|
בֹּ֥שׁוּ כִּֽי בָטָ֑ח בָּ֥אוּ עָ֝דֶ֗יהָ וַיֶּחְפָּֽרוּ
|
Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
|
| Hi 6,21 |
ἀτὰρ δὲ καὶ ὑμεῖς ἐπέβητέ μοι ἀνελεημόνως ὥστε ἰδόντες τὸ ἐμὸν τραῦμα φοβήθητε
|
—
|
כִּֽי עַ֭תָּה הֱיִ֣יתֶם לא תִּֽרְא֥וּ חֲ֝תַ֗ת וַתִּירָֽאוּ
|
Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
|
| Hi 6,22 |
τί γάρ μή τι ὑμᾶς ᾔτησα ἢ τῆς παρ᾿ ὑμῶν ἰσχύος ἐπιδέομαι
|
—
|
הֲֽכִי אָ֭מַרְתִּי הָ֣בוּ לִ֑י וּ֝מִכֹּחֲכֶ֗ם שִׁחֲד֥וּ בַעֲדִֽי
|
Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
|
| Hi 6,23 |
ὥστε σῶσαί με ἐξ ἐχθρῶν ἢ ἐκ χειρὸς δυναστῶν ῥύσασθαί με
|
—
|
וּמַלְּט֥וּנִי מִיַּד צָ֑ר וּמִיַּ֖ד עָרִיצִ֣ים תִּפְדּֽוּנִי
|
I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
|
| Hi 6,24 |
διδάξατέ με ἐγὼ δὲ κωφεύσω εἴ τι πεπλάνημαι φράσατέ μοι
|
—
|
ה֭וֹרוּנִי וַאֲנִ֣י אַחֲרִ֑ישׁ וּמַה שָּׁ֝גִ֗יתִי הָבִ֥ינוּ לִֽי
|
Nauczcież mię , a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
|
| Hi 6,25 |
ἀλλ᾿ ὡς ἔοικεν φαῦλα ἀληθινοῦ ῥήματα οὐ γὰρ παρ᾿ ὑμῶν ἰσχὺν αἰτοῦμαι
|
—
|
מַה נִּמְרְצ֥וּ אִמְרֵי יֹ֑שֶׁר וּמַה יּוֹכִ֖יחַ הוֹכֵ֣חַ מִכֶּֽם
|
O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
|
| Hi 6,26 |
οὐδὲ ὁ ἔλεγχος ὑμῶν ῥήμασίν με παύσει οὐδὲ γὰρ ὑμῶν φθέγμα ῥήματος ἀνέξομαι
|
—
|
הַלְהוֹכַ֣ח מִלִּ֣ים תַּחְשֹׁ֑בוּ וּ֝לְר֗וּחַ אִמְרֵ֥י נֹאָֽשׁ
|
Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
|
| Hi 6,27 |
πλὴν ὅτι ἐπ᾿ ὀρφανῷ ἐπιπίπτετε ἐνάλλεσθε δὲ ἐπὶ φίλῳ ὑμῶν
|
—
|
אַף עַל יָת֥וֹם תַּפִּ֑ילוּ וְ֝תִכְר֗וּ עַל רֵֽיעֲכֶֽם
|
I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
|
| Hi 6,28 |
νυνὶ δὲ εἰσβλέψας εἰς πρόσωπα ὑμῶν οὐ ψεύσομαι
|
—
|
וְ֭עַתָּה הוֹאִ֣ילוּ פְנוּ בִ֑י וְעַל פְּ֝נֵיכֶ֗ם אִם אֲכַזֵּֽב
|
Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
|
| Hi 6,29 |
καθίσατε δὴ καὶ μὴ εἴη ἄδικον καὶ πάλιν τῷ δικαίῳ συνέρχεσθε
|
—
|
שֻֽׁבוּ נָ֭א אַל תְּהִ֣י עַוְלָ֑ה ושבי ע֝וֹד צִדְקִי בָֽהּ
|
Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
|
| Hi 6,30 |
οὐ γάρ ἐστιν ἐν γλώσσῃ μου ἄδικον ἢ ὁ λάρυγξ μου οὐχὶ σύνεσιν μελετᾷ
|
—
|
הֲיֵשׁ בִּלְשׁוֹנִ֥י עַוְלָ֑ה אִם חִ֝כִּ֗י לֹא יָבִ֥ין הַוּֽוֹת
|
A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
|
