| Hi 5,1 |
ἐπικάλεσαι δέ εἴ τίς σοι ὑπακούσεται ἢ εἴ τινα ἀγγέλων ἁγίων ὄψῃ
|
—
|
קְֽרָא נָ֭א הֲיֵ֣שׁ עוֹנֶ֑ךָּ וְאֶל מִ֖י מִקְּדֹשִׁ֣ים תִּפְנֶֽה
|
Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?
|
| Hi 5,2 |
καὶ γὰρ ἄφρονα ἀναιρεῖ ὀργή πεπλανημένον δὲ θανατοῖ ζῆλος
|
—
|
כִּֽי לֶֽ֭אֱוִיל יַהֲרָג כָּ֑עַשׂ וּ֝פֹתֶ֗ה תָּמִ֥ית קִנְאָֽה
|
Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.
|
| Hi 5,3 |
ἐγὼ δὲ ἑώρακα ἄφρονας ῥίζαν βάλλοντας ἀλλ᾿ εὐθέως ἐβρώθη αὐτῶν ἡ δίαιτα
|
—
|
אֲֽנִי רָ֭אִיתִי אֱוִ֣יל מַשְׁרִ֑ישׁ וָאֶקּ֖וֹב נָוֵ֣הוּ פִתְאֹֽם
|
Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.
|
| Hi 5,4 |
πόρρω γένοιντο οἱ υἱοὶ αὐτῶν ἀπὸ σωτηρίας κολαβρισθείησαν δὲ ἐπὶ θύραις ἡσσόνων καὶ οὐκ ἔσται ὁ ἐξαιρούμενος
|
—
|
יִרְחֲק֣וּ בָנָ֣יו מִיֶּ֑שַׁע וְיִֽדַּכְּא֥וּ בַ֝שַּׁ֗עַר וְאֵ֣ין מַצִּֽיל
|
Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.
|
| Hi 5,5 |
ἃ γὰρ ἐκεῖνοι συνήγαγον δίκαιοι ἔδονται αὐτοὶ δὲ ἐκ κακῶν οὐκ ἐξαίρετοι ἔσονται ἐκσιφωνισθείη αὐτῶν ἡ ἰσχύς
|
—
|
אֲשֶׁ֤ר קְצִיר֨וֹ רָ֘עֵ֤ב יֹאכֵ֗ל וְאֶֽל מִצִּנִּ֥ים יִקָּחֵ֑הוּ וְשָׁאַ֖ף צַמִּ֣ים חֵילָֽם
|
Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.
|
| Hi 5,6 |
οὐ γὰρ μὴ ἐξέλθῃ ἐκ τῆς γῆς κόπος οὐδὲ ἐξ ὀρέων ἀναβλαστήσει πόνος
|
—
|
כִּ֤י לֹא יֵצֵ֣א מֵעָפָ֣ר אָ֑וֶן וּ֝מֵאֲדָמָ֗ה לֹא יִצְמַ֥ח עָמָֽל
|
Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.
|
| Hi 5,7 |
ἀλλὰ ἄνθρωπος γεννᾶται κόπῳ νεοσσοὶ δὲ γυπὸς τὰ ὑψηλὰ πέτονται
|
—
|
כִּֽי אָ֭דָם לְעָמָ֣ל יוּלָּ֑ד וּבְנֵי רֶ֝֗שֶׁף יַגְבִּ֥יהוּ עֽוּף
|
Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.
|
| Hi 5,8 |
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ ἐγὼ δεηθήσομαι κυρίου κύριον δὲ τὸν πάντων δεσπότην ἐπικαλέσομαι
|
—
|
אוּלָ֗ם אֲ֭נִי אֶדְרֹ֣שׁ אֶל אֵ֑ל וְאֶל אֱ֝לֹהִ֗ים אָשִׂ֥ים דִּבְרָתִֽי
|
Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;
|
| Hi 5,9 |
τὸν ποιοῦντα μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα ἔνδοξά τε καὶ ἐξαίσια ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός
|
—
|
עֹשֶׂ֣ה גְ֭דֹלוֹת וְאֵ֣ין חֵ֑קֶר נִ֝פְלָא֗וֹת עַד אֵ֥ין מִסְפָּֽר
|
Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;
|
| Hi 5,10 |
τὸν διδόντα ὑετὸν ἐπὶ τὴν γῆν ἀποστέλλοντα ὕδωρ ἐπὶ τὴν ὑπ᾿ οὐρανόν
|
—
|
הַנֹּתֵ֣ן מָ֭טָר עַל פְּנֵי אָ֑רֶץ וְשֹׁ֥לֵֽחַ מַ֝יִם עַל פְּנֵ֥י חוּצֽוֹת
|
Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;
|
| Hi 5,11 |
τὸν ποιοῦντα ταπεινοὺς εἰς ὕψος καὶ ἀπολωλότας ἐξεγείροντα
|
—
|
לָשׂ֣וּם שְׁפָלִ֣ים לְמָר֑וֹם וְ֝קֹדְרִ֗ים שָׂ֣גְבוּ יֶֽשַׁע
|
Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;
|
| Hi 5,12 |
διαλλάσσοντα βουλὰς πανούργων καὶ οὐ μὴ ποιήσουσιν αἱ χεῖρες αὐτῶν ἀληθές
|
—
|
מֵ֭פֵר מַחְשְׁב֣וֹת עֲרוּמִ֑ים וְֽלֹא תַעֲשֶׂ֥ינָה יְ֝דֵיהֶ֗ם תּוּשִׁיָּֽה
|
Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;
|
| Hi 5,13 |
ὁ καταλαμβάνων σοφοὺς ἐν τῇ φρονήσει βουλὴν δὲ πολυπλόκων ἐξέστησεν
|
—
|
לֹכֵ֣ד חֲכָמִ֣ים בְּעָרְמָ֑ם וַעֲצַ֖ת נִפְתָּלִ֣ים נִמְהָֽרָה
|
Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.
|
| Hi 5,14 |
ἡμέρας συναντήσεται αὐτοῖς σκότος τὸ δὲ μεσημβρινὸν ψηλαφήσαισαν ἴσα νυκτί
|
—
|
יוֹמָ֥ם יְפַגְּשׁוּ חֹ֑שֶׁךְ וְ֝כַלַּ֗יְלָה יְֽמַשְׁשׁ֥וּ בַֽצָּהֳרָֽיִם
|
We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.
|
| Hi 5,15 |
ἀπόλοιντο δὲ ἐν πολέμῳ ἀδύνατος δὲ ἐξέλθοι ἐκ χειρὸς δυνάστου
|
—
|
וַיֹּ֣שַׁע מֵ֭חֶרֶב מִפִּיהֶ֑ם וּמִיַּ֖ד חָזָ֣ק אֶבְיֽוֹן
|
Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.
|
| Hi 5,16 |
εἴη δὲ ἀδυνάτῳ ἐλπίς ἀδίκου δὲ στόμα ἐμφραχθείη
|
—
|
וַתְּהִ֣י לַדַּ֣ל תִּקְוָ֑ה וְ֝עֹלָ֗תָה קָ֣פְצָה פִּֽיהָ
|
Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.
|
| Hi 5,17 |
μακάριος δὲ ἄνθρωπος ὃν ἤλεγξεν ὁ κύριος νουθέτημα δὲ παντοκράτορος μὴ ἀπαναίνου
|
—
|
הִנֵּ֤ה אַשְׁרֵ֣י אֱ֭נוֹשׁ יוֹכִחֶ֣נּֽוּ אֱל֑וֹהַּ וּמוּסַ֥ר שַׁ֝דַּ֗י אַל תִּמְאָֽס
|
Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,
|
| Hi 5,18 |
αὐτὸς γὰρ ἀλγεῖν ποιεῖ καὶ πάλιν ἀποκαθίστησιν ἔπαισεν καὶ αἱ χεῖρες αὐτοῦ ἰάσαντο
|
—
|
כִּ֤י ה֣וּא יַכְאִ֣יב וְיֶחְבָּ֑שׁ יִ֝מְחַ֗ץ וידו תִּרְפֶּֽינָה
|
Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.
|
| Hi 5,19 |
ἑξάκις ἐξ ἀναγκῶν σε ἐξελεῖται ἐν δὲ τῷ ἑβδόμῳ οὐ μὴ ἅψηταί σου κακόν
|
—
|
בְּשֵׁ֣שׁ צָ֭רוֹת יַצִּילֶ֑ךָּ וּבְשֶׁ֓בַע לֹא יִגַּ֖ע בְּךָ֣ רָֽע
|
Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.
|
| Hi 5,20 |
ἐν λιμῷ ῥύσεταί σε ἐκ θανάτου ἐν πολέμῳ δὲ ἐκ χειρὸς σιδήρου λύσει σε
|
—
|
בְּ֭רָעָב פָּֽדְךָ֣ מִמָּ֑וֶת וּ֝בְמִלְחָמָ֗ה מִ֣ידֵי חָֽרֶב
|
W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.
|
| Hi 5,21 |
ἀπὸ μάστιγος γλώσσης σε κρύψει καὶ οὐ μὴ φοβηθῇς ἀπὸ κακῶν ἐρχομένων
|
—
|
בְּשׁ֣וֹט לָ֭שׁוֹן תֵּחָבֵ֑א וְֽלֹא תִירָ֥א מִ֝שֹּׁ֗ד כִּ֣י יָבֽוֹא
|
Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.
|
| Hi 5,22 |
ἀδίκων καὶ ἀνόμων καταγελάσῃ ἀπὸ δὲ θηρίων ἀγρίων οὐ μὴ φοβηθῇς
|
—
|
לְשֹׁ֣ד וּלְכָפָ֣ן תִּשְׂחָ֑ק וּֽמֵחַיַּ֥ת הָ֝אָ֗רֶץ אַל תִּירָֽא
|
W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.
|
| Hi 5,23 |
θῆρες γὰρ ἄγριοι εἰρηνεύσουσίν σοι
|
—
|
כִּ֤י עִם אַבְנֵ֣י הַשָּׂדֶ֣ה בְרִיתֶ֑ךָ וְחַיַּ֥ת הַ֝שָּׂדֶ֗ה הָשְׁלְמָה לָֽךְ
|
Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.
|
| Hi 5,24 |
εἶτα γνώσῃ ὅτι εἰρηνεύσει σου ὁ οἶκος ἡ δὲ δίαιτα τῆς σκηνῆς σου οὐ μὴ ἁμάρτῃ
|
—
|
וְֽ֭יָדַעְתָּ כִּי שָׁל֣וֹם אָהֳלֶ֑ךָ וּֽפָקַדְתָּ֥ נָ֝וְךָ וְלֹ֣א תֶחֱטָֽא
|
I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.
|
| Hi 5,25 |
γνώσῃ δὲ ὅτι πολὺ τὸ σπέρμα σου τὰ δὲ τέκνα σου ἔσται ὥσπερ τὸ παμβότανον τοῦ ἀγροῦ
|
—
|
וְֽ֭יָדַעְתָּ כִּי רַ֣ב זַרְעֶ֑ךָ וְ֝צֶאֱצָאֶ֗יךָ כְּעֵ֣שֶׂב הָאָֽרֶץ
|
Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.
|
| Hi 5,26 |
ἐλεύσῃ δὲ ἐν τάφῳ ὥσπερ σῖτος ὥριμος κατὰ καιρὸν θεριζόμενος ἢ ὥσπερ θιμωνιὰ ἅλωνος καθ᾿ ὥραν συγκομισθεῖσα
|
—
|
תָּב֣וֹא בְכֶ֣לַח אֱלֵי קָ֑בֶר כַּעֲל֖וֹת גָּדִ֣ישׁ בְּעִתּֽוֹ
|
Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.
|
| Hi 5,27 |
ἰδοὺ ταῦτα οὕτως ἐξιχνιάσαμεν ταῦτά ἐστιν ἃ ἀκηκόαμεν σὺ δὲ γνῶθι σεαυτῷ εἴ τι ἔπραξας
|
—
|
הִנֵּה זֹ֭את חֲקַרְנ֥וּהָ כֶּֽן הִ֑יא שְׁ֝מָעֶ֗נָּה וְאַתָּ֥ה דַֽע לָֽךְ
|
Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
|
