| Hi 41,1 |
οὐχ ἑόρακας αὐτὸν οὐδὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις τεθαύμακας
|
—
|
הֵן תֹּחַלְתּ֥וֹ נִכְזָ֑בָה הֲגַ֖ם אֶל מַרְאָ֣יו יֻטָֽל
|
Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?
|
| Hi 41,2 |
οὐ δέδοικας ὅτι ἡτοίμασταί μοι τίς γάρ ἐστιν ὁ ἐμοὶ ἀντιστάς
|
—
|
לֹֽא אַ֭כְזָר כִּ֣י יְעוּרֶ֑נּוּ וּמִ֥י ה֝֗וּא לְפָנַ֥י יִתְיַצָּֽב
|
Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.
|
| Hi 41,3 |
ἢ τίς ἀντιστήσεταί μοι καὶ ὑπομενεῖ εἰ πᾶσα ἡ ὑπ᾿ οὐρανὸν ἐμή ἐστιν
|
—
|
מִ֣י הִ֭קְדִּימַנִי וַאֲשַׁלֵּ֑ם תַּ֖חַת כָּל הַשָּׁמַ֣יִם לִי הֽוּא
|
Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.
|
| Hi 41,4 |
οὐ σιωπήσομαι δι᾿ αὐτόν καὶ λόγον δυνάμεως ἐλεήσει τὸν ἴσον αὐτοῦ
|
—
|
לא אַחֲרִ֥ישׁ בַּדָּ֑יו וּדְבַר גְּ֝בוּר֗וֹת וְחִ֣ין עֶרְכּֽוֹ
|
Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?
|
| Hi 41,5 |
τίς ἀποκαλύψει πρόσωπον ἐνδύσεως αὐτοῦ εἰς δὲ πτύξιν θώρακος αὐτοῦ τίς ἂν εἰσέλθοι
|
—
|
מִֽי גִ֭לָּה פְּנֵ֣י לְבוּשׁ֑וֹ בְּכֶ֥פֶל רִ֝סְנ֗וֹ מִ֣י יָבֽוֹא
|
Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.
|
| Hi 41,6 |
πύλας προσώπου αὐτοῦ τίς ἀνοίξει κύκλῳ ὀδόντων αὐτοῦ φόβος
|
—
|
דַּלְתֵ֣י פָ֭נָיו מִ֣י פִתֵּ֑חַ סְבִיב֖וֹת שִׁנָּ֣יו אֵימָֽה
|
Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.
|
| Hi 41,7 |
τὰ ἔγκατα αὐτοῦ ἀσπίδες χάλκειαι σύνδεσμος δὲ αὐτοῦ ὥσπερ σμιρίτης λίθος
|
—
|
גַּ֭אֲוָה אֲפִיקֵ֣י מָֽגִנִּ֑ים סָ֝ג֗וּר חוֹתָ֥ם צָֽר
|
Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.
|
| Hi 41,8 |
εἷς τοῦ ἑνὸς κολλῶνται πνεῦμα δὲ οὐ μὴ διέλθῃ αὐτόν
|
—
|
אֶחָ֣ד בְּאֶחָ֣ד יִגַּ֑שׁוּ וְ֝ר֗וּחַ לֹא יָב֥וֹא בֵֽינֵיהֶֽם
|
Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.
|
| Hi 41,9 |
ἀνὴρ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ προσκολληθήσεται συνέχονται καὶ οὐ μὴ ἀποσπασθῶσιν
|
—
|
אִישׁ בְּאָחִ֥יהוּ יְדֻבָּ֑קוּ יִ֝תְלַכְּד֗וּ וְלֹ֣א יִתְפָּרָֽדוּ
|
Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.
|
| Hi 41,10 |
ἐν πταρμῷ αὐτοῦ ἐπιφαύσκεται φέγγος οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἶδος ἑωσφόρου
|
—
|
עֲֽ֭טִישֹׁתָיו תָּ֣הֶל א֑וֹר וְ֝עֵינָ֗יו כְּעַפְעַפֵּי שָֽׁחַר
|
Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.
|
| Hi 41,11 |
ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύονται λαμπάδες καιόμεναι καὶ διαρριπτοῦνται ἐσχάραι πυρός
|
—
|
מִ֭פִּיו לַפִּידִ֣ים יַהֲלֹ֑כוּ כִּיד֥וֹדֵי אֵ֝֗שׁ יִתְמַלָּֽטוּ
|
Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.
|
| Hi 41,12 |
ἐκ μυκτήρων αὐτοῦ ἐκπορεύεται καπνὸς καμίνου καιομένης πυρὶ ἀνθράκων
|
—
|
מִ֭נְּחִירָיו יֵצֵ֣א עָשָׁ֑ן כְּד֖וּד נָפ֣וּחַ וְאַגְמֹֽן
|
Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi.
|
| Hi 41,13 |
ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἄνθρακες φλὸξ δὲ ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐκπορεύεται
|
—
|
נַ֭פְשׁוֹ גֶּחָלִ֣ים תְּלַהֵ֑ט וְ֝לַ֗הַב מִפִּ֥יו יֵצֵֽא
|
W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.
|
| Hi 41,14 |
ἐν δὲ τραχήλῳ αὐτοῦ αὐλίζεται δύναμις ἔμπροσθεν αὐτοῦ τρέχει ἀπώλεια
|
—
|
בְּֽ֭צַוָּארוֹ יָלִ֣ין עֹ֑ז וּ֝לְפָנָ֗יו תָּד֥וּץ דְּאָבָֽה
|
Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.
|
| Hi 41,15 |
σάρκες δὲ σώματος αὐτοῦ κεκόλληνται καταχέει ἐπ᾿ αὐτόν οὐ σαλευθήσεται
|
—
|
מַפְּלֵ֣י בְשָׂר֣וֹ דָבֵ֑קוּ יָצ֥וּק עָ֝לָ֗יו בַּל יִמּֽוֹט
|
Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego.
|
| Hi 41,16 |
ἡ καρδία αὐτοῦ πέπηγεν ὡς λίθος ἕστηκεν δὲ ὥσπερ ἄκμων ἀνήλατος
|
—
|
לִ֭בּוֹ יָצ֣וּק כְּמוֹ אָ֑בֶן וְ֝יָצ֗וּק כְּפֶ֣לַח תַּחְתִּֽית
|
Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.
|
| Hi 41,17 |
στραφέντος δὲ αὐτοῦ φόβος θηρίοις τετράποσιν ἐπὶ γῆς ἁλλομένοις
|
—
|
מִ֭שֵּׂתוֹ יָג֣וּרוּ אֵלִ֑ים מִ֝שְּׁבָרִ֗ים יִתְחַטָּֽאוּ
|
Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.
|
| Hi 41,18 |
ἐὰν συναντήσωσιν αὐτῷ λόγχαι οὐδὲν μὴ ποιήσωσιν δόρυ ἐπηρμένον καὶ θώρακα
|
—
|
מַשִּׂיגֵ֣הוּ חֶ֭רֶב בְּלִ֣י תָק֑וּם חֲנִ֖ית מַסָּ֣ע וְשִׁרְיָֽה
|
Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.
|
| Hi 41,19 |
ἥγηται μὲν γὰρ σίδηρον ἄχυρα χαλκὸν δὲ ὥσπερ ξύλον σαθρόν
|
—
|
יַחְשֹׁ֣ב לְתֶ֣בֶן בַּרְזֶ֑ל לְעֵ֖ץ רִקָּב֣וֹן נְחוּשָֽׁה
|
Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.
|
| Hi 41,20 |
οὐ μὴ τρώσῃ αὐτὸν τόξον χάλκειον ἥγηται μὲν πετροβόλον χόρτον
|
—
|
לֹֽא יַבְרִיחֶ֥נּוּ בֶן קָ֑שֶׁת לְ֝קַ֗שׁ נֶהְפְּכוּ ל֥וֹ אַבְנֵי קָֽלַע
|
Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.
|
| Hi 41,21 |
ὡς καλάμη ἐλογίσθησαν σφῦραι καταγελᾷ δὲ σεισμοῦ πυρφόρου
|
—
|
כְּ֭קַשׁ נֶחְשְׁב֣וּ תוֹתָ֑ח וְ֝יִשְׂחַ֗ק לְרַ֣עַשׁ כִּידֽוֹן
|
Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
|
| Hi 41,22 |
ἡ στρωμνὴ αὐτοῦ ὀβελίσκοι ὀξεῖς πᾶς δὲ χρυσὸς θαλάσσης ὑπ᾿ αὐτὸν ὥσπερ πηλὸς ἀμύθητος
|
—
|
תַּ֭חְתָּיו חַדּ֣וּדֵי חָ֑רֶשׂ יִרְפַּ֖ד חָר֣וּץ עֲלֵי טִֽיט
|
Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.
|
| Hi 41,23 |
ἀναζεῖ τὴν ἄβυσσον ὥσπερ χαλκεῖον ἥγηται δὲ τὴν θάλασσαν ὥσπερ ἐξάλειπτρον
|
—
|
יַרְתִּ֣יחַ כַּסִּ֣יר מְצוּלָ֑ה יָ֝֗ם יָשִׂ֥ים כַּמֶּרְקָחָֽה
|
Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.
|
| Hi 41,24 |
τὸν δὲ τάρταρον τῆς ἀβύσσου ὥσπερ αἰχμάλωτον ἐλογίσατο ἄβυσσον εἰς περίπατον
|
—
|
אַ֭חֲרָיו יָאִ֣יר נָתִ֑יב יַחְשֹׁ֖ב תְּה֣וֹם לְשֵׂיבָֽה
|
Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.
|
| Hi 41,25 |
οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἐπὶ τῆς γῆς ὅμοιον αὐτῷ πεποιημένον ἐγκαταπαίζεσθαι ὑπὸ τῶν ἀγγέλων μου
|
—
|
אֵֽין עַל עָפָ֥ר מָשְׁל֑וֹ הֶ֝עָשׂ֗וּ לִבְלִי חָֽת
|
Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.
|
| Hi 41,26 |
πᾶν ὑψηλὸν ὁρᾷ αὐτὸς δὲ βασιλεὺς πάντων τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν
|
—
|
אֵֽת כָּל גָּבֹ֥הַּ יִרְאֶ֑ה ה֝֗וּא מֶ֣לֶךְ עַל כָּל בְּנֵי שָֽׁחַץ
|
—
|
