| Hi 37,1 |
καὶ ταύτης ἐταράχθη ἡ καρδία μου καὶ ἀπερρύη ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς
|
—
|
אַף לְ֭זֹאת יֶחֱרַ֣ד לִבִּ֑י וְ֝יִתַּ֗ר מִמְּקוֹמֽוֹ
|
Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
|
| Hi 37,2 |
ἄκουε ἀκοὴν ἐν ὀργῇ θυμοῦ κυρίου καὶ μελέτη ἐκ στόματος αὐτοῦ ἐξελεύσεται
|
—
|
שִׁמְע֤וּ שָׁמ֣וֹעַ בְּרֹ֣גֶז קֹל֑וֹ וְ֝הֶ֗גֶה מִפִּ֥יו יֵצֵֽא
|
Pod wszystkiem niebem prosto go wypuszcza, a światłość jego po wszystkich kończynach ziemi.
|
| Hi 37,3 |
ὑποκάτω παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ἀρχὴ αὐτοῦ καὶ τὸ φῶς αὐτοῦ ἐπὶ πτερύγων τῆς γῆς
|
—
|
תַּֽחַת כָּל הַשָּׁמַ֥יִם יִשְׁרֵ֑הוּ וְ֝אוֹר֗וֹ עַל כַּנְפ֥וֹת הָאָֽרֶץ
|
Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
|
| Hi 37,4 |
ὀπίσω αὐτοῦ βοήσεται φωνή βροντήσει ἐν φωνῇ ὕβρεως αὐτοῦ καὶ οὐκ ἀνταλλάξει αὐτούς ὅτι ἀκούσει φωνὴν αὐτοῦ
|
—
|
אַחֲרָ֤יו יִשְׁאַג ק֗וֹל יַ֭רְעֵם בְּק֣וֹל גְּאוֹנ֑וֹ וְלֹ֥א יְ֝עַקְּבֵ֗ם כִּֽי יִשָּׁמַ֥ע קוֹלֽוֹ
|
Dziwnie Bóg grzmi głosem swoim; sprawuje rzeczy tak wielkie, że ich rozumieć nie możemy.
|
| Hi 37,5 |
βροντήσει ὁ ἰσχυρὸς ἐν φωνῇ αὐτοῦ θαυμάσια ἐποίησεν γὰρ μεγάλα ἃ οὐκ ᾔδειμεν
|
—
|
יַרְעֵ֤ם אֵ֣ל בְּ֭קוֹלוֹ נִפְלָא֑וֹת עֹשֶׂ֥ה גְ֝דֹל֗וֹת וְלֹ֣א נֵדָֽע
|
Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
|
| Hi 37,6 |
συντάσσων χιόνι γίνου ἐπὶ τῆς γῆς καὶ χειμὼν ὑετός καὶ χειμὼν ὑετῶν δυναστείας αὐτοῦ
|
—
|
כִּ֤י לַשֶּׁ֨לַג יֹאמַ֗ר הֱוֵ֫א אָ֥רֶץ וְגֶ֥שֶׁם מָטָ֑ר וְ֝גֶ֗שֶׁם מִטְר֥וֹת עֻזּֽוֹ
|
Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
|
| Hi 37,7 |
ἐν χειρὶ παντὸς ἀνθρώπου κατασφραγίζει ἵνα γνῷ πᾶς ἄνθρωπος τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν
|
—
|
בְּיַד כָּל אָדָ֥ם יַחְתּ֑וֹם לָ֝דַ֗עַת כָּל אַנְשֵׁ֥י מַעֲשֵֽׂהוּ
|
Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
|
| Hi 37,8 |
εἰσῆλθεν δὲ θηρία ὑπὸ σκέπην ἡσύχασαν δὲ ἐπὶ κοίτης
|
—
|
וַתָּבֹ֣א חַיָּ֣ה בְמוֹ אָ֑רֶב וּבִמְע֖וֹנֹתֶ֣יהָ תִשְׁכֹּֽן
|
Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
|
| Hi 37,9 |
ἐκ ταμιείων ἐπέρχονται δῖναι ἀπὸ δὲ ἀκρωτηρίων ψῦχος
|
—
|
מִן הַ֭חֶדֶר תָּב֣וֹא סוּפָ֑ה וּֽמִמְּזָרִ֥ים קָרָֽה
|
Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.
|
| Hi 37,10 |
καὶ ἀπὸ πνοῆς ἰσχυροῦ δώσει πάγος οἰακίζει δὲ τὸ ὕδωρ ὡς ἐὰν βούληται
|
—
|
מִנִּשְׁמַת אֵ֥ל יִתֶּן קָ֑רַח וְרֹ֖חַב מַ֣יִם בְּמוּצָֽק
|
Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
|
| Hi 37,11 |
καὶ ἐκλεκτὸν καταπλάσσει νεφέλη διασκορπιεῖ νέφος φῶς αὐτοῦ
|
—
|
אַף בְּ֭רִי יַטְרִ֣יחַ עָ֑ב יָ֝פִ֗יץ עֲנַ֣ן אוֹרֽוֹ
|
A ten się obraca w koło według rady jego, aby czynił wszystko, co Bóg rozkaże, na oblicze okręgu ziemskiego.
|
| Hi 37,12 |
καὶ αὐτὸς κυκλώματα διαστρέψει ἐν θεεβουλαθω εἰς ἔργα αὐτῶν πάντα ὅσα ἂν ἐντείληται αὐτοῖς ταῦτα συντέτακται παρ᾿ αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς
|
—
|
וְה֤וּא מְסִבּ֨וֹת מִתְהַפֵּ֣ךְ בתחבולתו לְפָעֳלָ֑ם כֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר יְצַוֵּ֓ם עַל פְּנֵ֖י תֵבֵ֣ל אָֽרְצָה
|
A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
|
| Hi 37,13 |
ἐὰν εἰς παιδείαν ἐὰν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ ἐὰν εἰς ἔλεος εὑρήσει αὐτόν
|
—
|
אִם לְשֵׁ֥בֶט אִם לְאַרְצ֑וֹ אִם לְ֝חֶ֗סֶד יַמְצִאֵֽהוּ
|
Słuchajże tego pilnie, Ijobie! zastanów się, a uważaj dziwne sprawy Boże.
|
| Hi 37,14 |
ἐνωτίζου ταῦτα Ιωβ στῆθι νουθετοῦ δύναμιν κυρίου
|
—
|
הַאֲזִ֣ינָה זֹּ֣את אִיּ֑וֹב עֲ֝מֹ֗ד וְהִתְבּוֹנֵ֤ן נִפְלְא֬וֹת אֵֽל
|
Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
|
| Hi 37,15 |
οἴδαμεν ὅτι ὁ θεὸς ἔθετο ἔργα αὐτοῦ φῶς ποιήσας ἐκ σκότους
|
—
|
הֲ֭תֵדַע בְּשׂוּם אֱל֣וֹהַּ עֲלֵיהֶ֑ם וְ֝הוֹפִ֗יעַ א֣וֹר עֲנָנֽוֹ
|
Izali wiesz, co za waga obłoków? Izali wiesz cuda Doskonałego we wszelakiej umiejętności?
|
| Hi 37,16 |
ἐπίσταται δὲ διάκρισιν νεφῶν ἐξαίσια δὲ πτώματα πονηρῶν
|
—
|
הֲ֭תֵדַע עַל מִפְלְשֵׂי עָ֑ב מִ֝פְלְא֗וֹת תְּמִ֣ים דֵּעִֽים
|
Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
|
| Hi 37,17 |
σοῦ δὲ ἡ στολὴ θερμή ἡσυχάζεται δὲ ἐπὶ τῆς γῆς
|
—
|
אֲשֶׁר בְּגָדֶ֥יךָ חַמִּ֑ים בְּהַשְׁקִ֥ט אֶ֝֗רֶץ מִדָּרֽוֹם
|
Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?
|
| Hi 37,18 |
στερεώσεις μετ᾿ αὐτοῦ εἰς παλαιώματα ἰσχυραὶ ὡς ὅρασις ἐπιχύσεως
|
—
|
תַּרְקִ֣יעַ עִ֭מּוֹ לִשְׁחָקִ֑ים חֲ֝זָקִ֗ים כִּרְאִ֥י מוּצָֽק
|
Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.
|
| Hi 37,19 |
διὰ τί δίδαξόν με τί ἐροῦμεν αὐτῷ καὶ παυσώμεθα πολλὰ λέγοντες
|
—
|
ה֭וֹדִיעֵנוּ מַה נֹּ֣אמַר ל֑וֹ לֹ֥א נַ֝עֲרֹ֗ךְ מִפְּנֵי חֹֽשֶׁךְ
|
Izali mu kto odniesie to, cobym mówił? I owszem, gdyby to kto przedłożył, byłby pewnie pożarty.
|
| Hi 37,20 |
μὴ βίβλος ἢ γραμματεύς μοι παρέστηκεν ἵνα ἄνθρωπον ἑστηκὼς κατασιωπήσω
|
—
|
הַֽיְסֻפַּר ל֭וֹ כִּ֣י אֲדַבֵּ֑ר אִֽם אָ֥מַר אִ֝֗ישׁ כִּ֣י יְבֻלָּֽע
|
Wszak teraz nie mogą ludzie patrzyć i na światło, gdy jest jasne na obłokach, gdy wiatr przechodzi, i przeczyszcza je.
|
| Hi 37,21 |
πᾶσιν δ᾿ οὐχ ὁρατὸν τὸ φῶς τηλαυγές ἐστιν ἐν τοῖς παλαιώμασιν ὥσπερ τὸ παρ᾿ αὐτοῦ ἐπὶ νεφῶν
|
—
|
וְעַתָּ֤ה לֹ֘א רָ֤אוּ א֗וֹר בָּהִ֣יר ה֭וּא בַּשְּׁחָקִ֑ים וְר֥וּחַ עָ֝בְרָ֗ה וַֽתְּטַהֲרֵֽם
|
Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.
|
| Hi 37,22 |
ἀπὸ βορρᾶ νέφη χρυσαυγοῦντα ἐπὶ τούτοις μεγάλη ἡ δόξα καὶ τιμὴ παντοκράτορος
|
—
|
מִ֭צָּפוֹן זָהָ֣ב יֶֽאֱתֶ֑ה עַל אֱ֝ל֗וֹהַּ נ֣וֹרָא הֽוֹד
|
Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.
|
| Hi 37,23 |
καὶ οὐχ εὑρίσκομεν ἄλλον ὅμοιον τῇ ἰσχύι αὐτοῦ ὁ τὰ δίκαια κρίνων οὐκ οἴει ἐπακούειν αὐτόν
|
—
|
שַׁדַּ֣י לֹֽא מְ֭צָאנֻהוּ שַׂגִּיא כֹ֑חַ וּמִשְׁפָּ֥ט וְרֹב צְ֝דָקָ֗ה לֹ֣א יְעַנֶּֽה
|
Przetoż boją się go ludzie; nie ma względu na żadnego, by też był i najmędrszy.
|
| Hi 37,24 |
διὸ φοβηθήσονται αὐτὸν οἱ ἄνθρωποι φοβηθήσονται δὲ αὐτὸν καὶ οἱ σοφοὶ καρδίᾳ
|
—
|
לָ֭כֵן יְרֵא֣וּהוּ אֲנָשִׁ֑ים לֹֽא יִ֝רְאֶ֗ה כָּל חַכְמֵי לֵֽב
|
—
|
