| Hi 29,1 |
ἔτι δὲ προσθεὶς Ιωβ εἶπεν τῷ προοιμίῳ
|
—
|
וַיֹּ֣סֶף אִ֭יּוֹב שְׂאֵ֥ת מְשָׁל֗וֹ וַיֹּאמַֽר
|
Jeszcze dalej Ijob prowadził rzecz swoję, i rzekł:
|
| Hi 29,2 |
τίς ἄν με θείη κατὰ μῆνα ἔμπροσθεν ἡμερῶν ὧν με ὁ θεὸς ἐφύλαξεν
|
—
|
מִֽי יִתְּנֵ֥נִי כְיַרְחֵי קֶ֑דֶם כִּ֝ימֵ֗י אֱל֣וֹהַּ יִשְׁמְרֵֽנִי
|
Któż mi to da, abym był jako za miesięcy dawnych, za dni onych, których mię Bóg strzegł;
|
| Hi 29,3 |
ὡς ὅτε ηὔγει ὁ λύχνος αὐτοῦ ὑπὲρ κεφαλῆς μου ὅτε τῷ φωτὶ αὐτοῦ ἐπορευόμην ἐν σκότει
|
—
|
בְּהִלּ֣וֹ נֵ֭רוֹ עֲלֵ֣י רֹאשִׁ֑י לְ֝אוֹרוֹ אֵ֣לֶךְ חֹֽשֶׁךְ
|
Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
|
| Hi 29,4 |
ὅτε ἤμην ἐπιβρίθων ὁδοῖς ὅτε ὁ θεὸς ἐπισκοπὴν ἐποιεῖτο τοῦ οἴκου μου
|
—
|
כַּאֲשֶׁ֣ר הָ֭יִיתִי בִּימֵ֣י חָרְפִּ֑י בְּס֥וֹד אֱ֝ל֗וֹהַּ עֲלֵ֣י אָהֳלִֽי
|
Jakom był za dni młodości mojej, gdy była przytomność Boża nad przybytkiem moim;
|
| Hi 29,5 |
ὅτε ἤμην ὑλώδης λίαν κύκλῳ δέ μου οἱ παῖδες
|
—
|
בְּע֣וֹד שַׁ֭דַּי עִמָּדִ֑י סְבִ֖יבוֹתַ֣י נְעָרָֽי
|
Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, a około mnie dziatki moje;
|
| Hi 29,6 |
ὅτε ἐχέοντό μου αἱ ὁδοὶ βουτύρῳ τὰ δὲ ὄρη μου ἐχέοντο γάλακτι
|
—
|
בִּרְחֹ֣ץ הֲלִיכַ֣י בְּחֵמָ֑ה וְצ֥וּר יָצ֥וּק עִ֝מָּדִ֗י פַּלְגֵי שָֽׁמֶן
|
Gdy ścieszki moje opływały masłem, a opoka wylewała mi źródła oliwy;
|
| Hi 29,7 |
ὅτε ἐξεπορευόμην ὄρθριος ἐν πόλει ἐν δὲ πλατείαις ἐτίθετό μου ὁ δίφρος
|
—
|
בְּצֵ֣אתִי שַׁ֣עַר עֲלֵי קָ֑רֶת בָּ֝רְח֗וֹב אָכִ֥ין מוֹשָׁבִֽי
|
Gdym wychodził do bramy przez miasto, a na ulicy kazałem sobie gotować stolicę moję.
|
| Hi 29,8 |
ἰδόντες με νεανίσκοι ἐκρύβησαν πρεσβῦται δὲ πάντες ἔστησαν
|
—
|
רָא֣וּנִי נְעָרִ֣ים וְנֶחְבָּ֑אוּ וִֽ֝ישִׁישִׁים קָ֣מוּ עָמָֽדוּ
|
Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
|
| Hi 29,9 |
ἁδροὶ δὲ ἐπαύσαντο λαλοῦντες δάκτυλον ἐπιθέντες ἐπὶ στόματι
|
—
|
שָׂ֭רִים עָצְר֣וּ בְמִלִּ֑ים וְ֝כַ֗ף יָשִׂ֥ימוּ לְפִיהֶֽם
|
Przełożeni przestawali mówić, a ręką zatykali usta swoje.
|
| Hi 29,10 |
οἱ δὲ ἀκούσαντες ἐμακάρισάν με καὶ γλῶσσα αὐτῶν τῷ λάρυγγι αὐτῶν ἐκολλήθη
|
—
|
קוֹל נְגִידִ֥ים נֶחְבָּ֑אוּ וּ֝לְשׁוֹנָ֗ם לְחִכָּ֥ם דָּבֵֽקָה
|
Głos książąt ucichał, a język ich do podniebienia ich przylegał.
|
| Hi 29,11 |
ὅτι οὖς ἤκουσεν καὶ ἐμακάρισέν με ὀφθαλμὸς δὲ ἰδών με ἐξέκλινεν
|
—
|
כִּ֤י אֹ֣זֶן שָׁ֭מְעָה וַֽתְּאַשְּׁרֵ֑נִי וְעַ֥יִן רָ֝אֲתָ֗ה וַתְּעִידֵֽנִי
|
Bo ucho słuchające błogosławiło mię, a oko widzące dawało o mnie świadectwo,
|
| Hi 29,12 |
διέσωσα γὰρ πτωχὸν ἐκ χειρὸς δυνάστου καὶ ὀρφανῷ ᾧ οὐκ ἦν βοηθός ἐβοήθησα
|
—
|
כִּֽי אֲ֭מַלֵּט עָנִ֣י מְשַׁוֵּ֑עַ וְ֝יָת֗וֹם וְֽלֹא עֹזֵ֥ר לֽוֹ
|
Żem wybawiał ubogiego wołającego, i sierotkę, i tego, który nie miał pomocnika.
|
| Hi 29,13 |
εὐλογία ἀπολλυμένου ἐπ᾿ ἐμὲ ἔλθοι στόμα δὲ χήρας με εὐλόγησεν
|
—
|
בִּרְכַּ֣ת אֹ֭בֵד עָלַ֣י תָּבֹ֑א וְלֵ֖ב אַלְמָנָ֣ה אַרְנִֽן
|
Błogosławieństwo ginącego przychodziło na mię, a serce wdowy rozweselałem.
|
| Hi 29,14 |
δικαιοσύνην δὲ ἐνεδεδύκειν ἠμφιασάμην δὲ κρίμα ἴσα διπλοΐδι
|
—
|
צֶ֣דֶק לָ֭בַשְׁתִּי וַיִּלְבָּשֵׁ֑נִי כִּֽמְעִ֥יל וְ֝צָנִ֗יף מִשְׁפָּטִֽי
|
W sprawiedliwość obłoczyłem się, a ona zdobiła mię; sąd mój był jako płaszcz i korona.
|
| Hi 29,15 |
ὀφθαλμὸς ἤμην τυφλῶν ποὺς δὲ χωλῶν
|
—
|
עֵינַ֣יִם הָ֭יִיתִי לַֽעִוֵּ֑ר וְרַגְלַ֖יִם לַפִּסֵּ֣חַ אָֽנִי
|
Byłem okiem ślepemu, a nogą chromemu.
|
| Hi 29,16 |
ἐγὼ ἤμην πατὴρ ἀδυνάτων δίκην δέ ἣν οὐκ ᾔδειν ἐξιχνίασα
|
—
|
אָ֣ב אָ֭נֹכִֽי לָֽאֶבְיוֹנִ֑ים וְרִ֖ב לֹא יָדַ֣עְתִּי אֶחְקְרֵֽהוּ
|
Byłem ojcem ubogich, a sprawy, którejm nie wiedział, wywiadywałem się.
|
| Hi 29,17 |
συνέτριψα δὲ μύλας ἀδίκων ἐκ δὲ μέσου τῶν ὀδόντων αὐτῶν ἅρπαγμα ἐξέσπασα
|
—
|
וָֽ֭אֲשַׁבְּרָה מְתַלְּע֣וֹת עַוָּ֑ל וּ֝מִשִּׁנָּ֗יו אַשְׁלִ֥יךְ טָֽרֶף
|
I kruszyłem szczęki złośnika, a z zębów jego wydzierałem łup.
|
| Hi 29,18 |
εἶπα δέ ἡ ἡλικία μου γηράσει ὥσπερ στέλεχος φοίνικος πολὺν χρόνον βιώσω
|
—
|
וָ֭אֹמַר עִם קִנִּ֣י אֶגְוָ֑ע וְ֝כַח֗וֹל אַרְבֶּ֥ה יָמִֽים
|
Przetożem rzekł: W gniaździe swojem umrę, a jako piasek rozmnożę dni moje.
|
| Hi 29,19 |
ἡ ῥίζα μου διήνοικται ἐπὶ ὕδατος καὶ δρόσος αὐλισθήσεται ἐν τῷ θερισμῷ μου
|
—
|
שָׁרְשִׁ֣י פָת֣וּחַ אֱלֵי מָ֑יִם וְ֝טַ֗ל יָלִ֥ין בִּקְצִירִֽי
|
Korzeń mój rozłoży się przy wodach, a rosa trwać będzie przez noc na gałązkach moich.
|
| Hi 29,20 |
ἡ δόξα μου καινὴ μετ᾿ ἐμοῦ καὶ τὸ τόξον μου ἐν χειρὶ αὐτοῦ πορεύσεται
|
—
|
כְּ֭בוֹדִי חָדָ֣שׁ עִמָּדִ֑י וְ֝קַשְׁתִּ֗י בְּיָדִ֥י תַחֲלִֽיף
|
Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.
|
| Hi 29,21 |
ἐμοῦ ἀκούσαντες προσέσχον ἐσιώπησαν δὲ ἐπὶ τῇ ἐμῇ βουλῇ
|
—
|
לִֽי שָׁמְע֥וּ וְיִחֵ֑לּוּ וְ֝יִדְּמ֗וּ לְמ֣וֹ עֲצָתִֽי
|
Słuchano mię, i oczekiwano na mię, a milczano na radę moję.
|
| Hi 29,22 |
ἐπὶ δὲ τῷ ἐμῷ ῥήματι οὐ προσέθεντο περιχαρεῖς δὲ ἐγίνοντο ὁπόταν αὐτοῖς ἐλάλουν
|
—
|
אַחֲרֵ֣י דְ֭בָרִי לֹ֣א יִשְׁנ֑וּ וְ֝עָלֵ֗ימוֹ תִּטֹּ֥ף מִלָּתִֽי
|
Po słowie mojem nie powtarzano, tak na nich kropiła mowa moja.
|
| Hi 29,23 |
ὥσπερ γῆ διψῶσα προσδεχομένη τὸν ὑετόν οὕτως οὗτοι τὴν ἐμὴν λαλιάν
|
—
|
וְיִֽחֲל֣וּ כַמָּטָ֣ר לִ֑י וּ֝פִיהֶ֗ם פָּעֲר֥וּ לְמַלְקֽוֹשׁ
|
Bo mię oczekiwali jako deszczu, a usta swe otwierali jako na deszcz późny.
|
| Hi 29,24 |
ἐὰν γελάσω πρὸς αὐτούς οὐ μὴ πιστεύσωσιν καὶ φῶς τοῦ προσώπου μου οὐκ ἀπέπιπτεν
|
—
|
אֶשְׂחַ֣ק אֲ֭לֵהֶם לֹ֣א יַאֲמִ֑ינוּ וְא֥וֹר פָּ֝נַ֗י לֹ֣א יַפִּילֽוּן
|
Jeźlim żartował z nimi, nie wierzyli, a powagi twarzy mojej nie odrzucali.
|
| Hi 29,25 |
ἐξελεξάμην ὁδὸν αὐτῶν καὶ ἐκάθισα ἄρχων καὶ κατεσκήνουν ὡσεὶ βασιλεὺς ἐν μονοζώνοις ὃν τρόπον παθεινοὺς παρακαλῶν
|
—
|
אֶֽבֲחַ֣ר דַּרְכָּם֮ וְאֵשֵׁ֪ב רֹ֥אשׁ וְ֭אֶשְׁכּוֹן כְּמֶ֣לֶךְ בַּגְּד֑וּד כַּאֲשֶׁ֖ר אֲבֵלִ֣ים יְנַחֵֽם
|
Jeźlim kiedy do nich przyszedł, siadałem na przedniejszem miejscu, i mieszkałem jako król w wojsku, a jako ten, który smutnych cieszy.
|
