| Hi 21,1 |
ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
|
—
|
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר
|
A odpowiadając Ijob rzekł:
|
| Hi 21,2 |
ἀκούσατε ἀκούσατέ μου τῶν λόγων ἵνα μὴ ᾖ μοι παρ᾿ ὑμῶν αὕτη ἡ παράκλησις
|
—
|
שִׁמְע֣וּ שָׁ֭מוֹעַ מִלָּתִ֑י וּתְהִי זֹ֝֗את תַּנְח֥וּמֹֽתֵיכֶֽם
|
Słuchajcież z pilnością słów moich, a będzie mi to od was pociechą.
|
| Hi 21,3 |
ἄρατέ με ἐγὼ δὲ λαλήσω εἶτ᾿ οὐ καταγελάσετέ μου
|
—
|
שָׂ֭אוּנִי וְאָנֹכִ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְאַחַ֖ר דַּבְּרִ֣י תַלְעִֽיג
|
Znoście mię, a ja będę mówił; a gdy domówię, naśmiewajcie się.
|
| Hi 21,4 |
τί γάρ μὴ ἀνθρώπου μου ἡ ἔλεγξις ἢ διὰ τί οὐ θυμωθήσομαι
|
—
|
הֶ֭אָנֹכִי לְאָדָ֣ם שִׂיחִ֑י וְאִם מַ֝דּ֗וּעַ לֹא תִקְצַ֥ר רוּחִֽי
|
Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?
|
| Hi 21,5 |
εἰσβλέψαντες εἰς ἐμὲ θαυμάσατε χεῖρα θέντες ἐπὶ σιαγόνι
|
—
|
פְּנוּ אֵלַ֥י וְהָשַׁ֑מּוּ וְשִׂ֖ימוּ יָ֣ד עַל פֶּֽה
|
Wejrzyjcież na mię, a zdumiewajcie się, a połóżcie rękę na usta wasze.
|
| Hi 21,6 |
ἐάν τε γὰρ μνησθῶ ἐσπούδακα ἔχουσιν δέ μου τὰς σάρκας ὀδύναι
|
—
|
וְאִם זָכַ֥רְתִּי וְנִבְהָ֑לְתִּי וְאָחַ֥ז בְּ֝שָׂרִ֗י פַּלָּצֽוּת
|
Bo co sobie wspomnę, tedy się lękam, a strach zdejmuje ciało moje.
|
| Hi 21,7 |
διὰ τί ἀσεβεῖς ζῶσιν πεπαλαίωνται δὲ καὶ ἐν πλούτῳ
|
—
|
מַדּ֣וּעַ רְשָׁעִ֣ים יִחְי֑וּ עָ֝תְק֗וּ גַּם גָּ֥בְרוּ חָֽיִל
|
Przeczże niepobożni żyją, starzeją się, i wzmagają się w bogactwa?
|
| Hi 21,8 |
ὁ σπόρος αὐτῶν κατὰ ψυχήν τὰ δὲ τέκνα αὐτῶν ἐν ὀφθαλμοῖς
|
—
|
זַרְעָ֤ם נָכ֣וֹן לִפְנֵיהֶ֣ם עִמָּ֑ם וְ֝צֶאֱצָאֵיהֶ֗ם לְעֵינֵיהֶֽם
|
Nasienie ich trwałe jest przed obliczem ich z nimi, a rodzina ich przed oczyma ich.
|
| Hi 21,9 |
οἱ οἶκοι αὐτῶν εὐθηνοῦσιν φόβος δὲ οὐδαμοῦ μάστιξ δὲ παρὰ κυρίου οὐκ ἔστιν ἐπ᾿ αὐτοῖς
|
—
|
בָּתֵּיהֶ֣ם שָׁל֣וֹם מִפָּ֑חַד וְלֹ֤א שֵׁ֖בֶט אֱל֣וֹהַּ עֲלֵיהֶֽם
|
Domy ich bezpieczne od strachu, a niemasz rózgi Bożej nad nimi.
|
| Hi 21,10 |
ἡ βοῦς αὐτῶν οὐκ ὠμοτόκησεν διεσώθη δὲ αὐτῶν ἐν γαστρὶ ἔχουσα καὶ οὐκ ἔσφαλεν
|
—
|
שׁוֹר֣וֹ עִ֭בַּר וְלֹ֣א יַגְעִ֑ל תְּפַלֵּ֥ט פָּ֝רָת֗וֹ וְלֹ֣א תְשַׁכֵּֽל
|
Byk ich przypuszczon bywa, a nie traci nasienia; krowa ich rodzi, a nie pomiata.
|
| Hi 21,11 |
μένουσιν δὲ ὡς πρόβατα αἰώνια τὰ δὲ παιδία αὐτῶν προσπαίζουσιν
|
—
|
יְשַׁלְּח֣וּ כַ֭צֹּאן עֲוִילֵיהֶ֑ם וְ֝יַלְדֵיהֶ֗ם יְרַקֵּדֽוּן
|
Wypuszczają maluczkie dziatki swoje jako trzodę, a synowie ich wyskakują.
|
| Hi 21,12 |
ἀναλαβόντες ψαλτήριον καὶ κιθάραν καὶ εὐφραίνονται φωνῇ ψαλμοῦ
|
—
|
יִ֭שְׂאוּ כְּתֹ֣ף וְכִנּ֑וֹר וְ֝יִשְׂמְח֗וּ לְק֣וֹל עוּגָֽב
|
Wykrzykają przy bębnie i przy harfie, a weselą się przy głosie muzyki.
|
| Hi 21,13 |
συνετέλεσαν δὲ ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτῶν ἐν δὲ ἀναπαύσει ᾅδου ἐκοιμήθησαν
|
—
|
יבלו בַטּ֣וֹב יְמֵיהֶ֑ם וּ֝בְרֶ֗גַע שְׁא֣וֹל יֵחָֽתּוּ
|
Trawią w dobrem dni swoje, a we mgnieniu oka do grobu zstępują.
|
| Hi 21,14 |
λέγει δὲ κυρίῳ ἀπόστα ἀπ᾿ ἐμοῦ ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι
|
—
|
וַיֹּאמְר֣וּ לָ֭אֵל ס֣וּר מִמֶּ֑נּוּ וְדַ֥עַת דְּ֝רָכֶ֗יךָ לֹ֣א חָפָֽצְנוּ
|
Którzy mawiają Bogu: Odejdź od nas; bo dróg twoich znać nie chcemy.
|
| Hi 21,15 |
τί ἱκανός ὅτι δουλεύσομεν αὐτῷ καὶ τίς ὠφέλεια ὅτι ἀπαντήσομεν αὐτῷ
|
—
|
מַה שַׁדַּ֥י כִּֽי נַֽעַבְדֶ֑נּוּ וּמַה נּ֝וֹעִ֗יל כִּ֣י נִפְגַּע בּֽוֹ
|
Któż jest Wszechmocny, abyśmy mu służyli? a cóż nam to pomoże, choćbyśmy mu się modlili?
|
| Hi 21,16 |
ἐν χερσὶν γὰρ ἦν αὐτῶν τὰ ἀγαθά ἔργα δὲ ἀσεβῶν οὐκ ἐφορᾷ
|
—
|
הֵ֤ן לֹ֣א בְיָדָ֣ם טוּבָ֑ם עֲצַ֥ת רְ֝שָׁעִ֗ים רָ֣חֲקָה מֶֽנִּי
|
Ale oto, dobra ich nie są w rękach ich; przetoż rada niepobożnych daleka jest odemnie.
|
| Hi 21,17 |
οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ ἀσεβῶν λύχνος σβεσθήσεται ἐπελεύσεται δὲ αὐτοῖς ἡ καταστροφή ὠδῖνες δὲ αὐτοὺς ἕξουσιν ἀπὸ ὀργῆς
|
—
|
כַּמָּ֤ה נֵר רְשָׁ֘עִ֤ים יִדְעָ֗ךְ וְיָבֹ֣א עָלֵ֣ימוֹ אֵידָ֑ם חֲ֝בָלִ֗ים יְחַלֵּ֥ק בְּאַפּֽוֹ
|
Częstoż pochodnia niepobożnych gaśnie? a zginienie ich przychodzi na nich? Oddziela im Bóg boleści w gniewie swoim.
|
| Hi 21,18 |
ἔσονται δὲ ὥσπερ ἄχυρα πρὸ ἀνέμου ἢ ὥσπερ κονιορτός ὃν ὑφείλατο λαῖλαψ
|
—
|
יִהְי֗וּ כְּתֶ֥בֶן לִפְנֵי ר֑וּחַ וּ֝כְמֹ֗ץ גְּנָבַ֥תּוּ סוּפָֽה
|
Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.
|
| Hi 21,19 |
ἐκλίποι υἱοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ ἀνταποδώσει πρὸς αὐτὸν καὶ γνώσεται
|
—
|
אֱל֗וֹהַּ יִצְפֹּן לְבָנָ֥יו אוֹנ֑וֹ יְשַׁלֵּ֖ם אֵלָ֣יו וְיֵדָֽע
|
Bo Bóg chowa synom jego pomstę jego; nadgradza mu, aby to poczuł.
|
| Hi 21,20 |
ἴδοισαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ τὴν ἑαυτοῦ σφαγήν ἀπὸ δὲ κυρίου μὴ διασωθείη
|
—
|
יִרְא֣וּ עינו כִּיד֑וֹ וּמֵחֲמַ֖ת שַׁדַּ֣י יִשְׁתֶּֽה
|
Oglądają oczy jego nieszczęście swoje, a z popędliwości Wszechmocnego pić będzie.
|
| Hi 21,21 |
ὅτι τί θέλημα αὐτοῦ ἐν οἴκῳ αὐτοῦ μετ᾿ αὐτόν καὶ ἀριθμοὶ μηνῶν αὐτοῦ διῃρέθησαν
|
—
|
כִּ֤י מַה חֶפְצ֣וֹ בְּבֵית֣וֹ אַחֲרָ֑יו וּמִסְפַּ֖ר חֳדָשָׁ֣יו חֻצָּֽצוּ
|
Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?
|
| Hi 21,22 |
πότερον οὐχὶ ὁ κύριός ἐστιν ὁ διδάσκων σύνεσιν καὶ ἐπιστήμην αὐτὸς δὲ φόνους διακρινεῖ
|
—
|
הַלְאֵ֥ל יְלַמֶּד דָּ֑עַת וְ֝ה֗וּא רָמִ֥ים יִשְׁפּֽוֹט
|
Izali Boga kto nauczy umiejętności, gdyż on wysokich sądzi?
|
| Hi 21,23 |
οὗτος ἀποθανεῖται ἐν κράτει ἁπλοσύνης αὐτοῦ ὅλος δὲ εὐπαθῶν καὶ εὐθηνῶν
|
—
|
זֶ֗ה יָ֭מוּת בְּעֶ֣צֶם תֻּמּ֑וֹ כֻּ֝לּ֗וֹ שַׁלְאֲנַ֥ן וְשָׁלֵֽיו
|
Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;
|
| Hi 21,24 |
τὰ δὲ ἔγκατα αὐτοῦ πλήρη στέατος μυελὸς δὲ αὐτοῦ διαχεῖται
|
—
|
עֲ֭טִינָיו מָלְא֣וּ חָלָ֑ב וּמֹ֖חַ עַצְמוֹתָ֣יו יְשֻׁקֶּֽה
|
Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,
|
| Hi 21,25 |
ὁ δὲ τελευτᾷ ὑπὸ πικρίας ψυχῆς οὐ φαγὼν οὐδὲν ἀγαθόν
|
—
|
וְזֶ֗ה יָ֭מוּת בְּנֶ֣פֶשׁ מָרָ֑ה וְלֹֽא אָ֝כַ֗ל בַּטּוֹבָֽה
|
Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.
|
| Hi 21,26 |
ὁμοθυμαδὸν δὲ ἐπὶ γῆς κοιμῶνται σαπρία δὲ αὐτοὺς ἐκάλυψεν
|
—
|
יַ֭חַד עַל עָפָ֣ר יִשְׁכָּ֑בוּ וְ֝רִמָּ֗ה תְּכַסֶּ֥ה עֲלֵיהֶֽם
|
Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.
|
| Hi 21,27 |
ὥστε οἶδα ὑμᾶς ὅτι τόλμῃ ἐπίκεισθέ μοι
|
—
|
הֵ֣ן יָ֭דַעְתִּי מַחְשְׁבֽוֹתֵיכֶ֑ם וּ֝מְזִמּ֗וֹת עָלַ֥י תַּחְמֹֽסוּ
|
Oto ja znam myśli wasze i zamysły, które przeciwko mnie złośliwie zmyślacie.
|
| Hi 21,28 |
ὅτι ἐρεῖτε ποῦ ἐστιν οἶκος ἄρχοντος καὶ ποῦ ἐστιν ἡ σκέπη τῶν σκηνωμάτων τῶν ἀσεβῶν
|
—
|
כִּ֤י תֹֽאמְר֗וּ אַיֵּ֥ה בֵית נָדִ֑יב וְ֝אַיֵּ֗ה אֹ֤הֶל מִשְׁכְּנ֬וֹת רְשָׁעִֽים
|
Bo mówicie: Gdzież jest dom książęcy? gdzie namiot przybytków niepobożnych?
|
| Hi 21,29 |
ἐρωτήσατε παραπορευομένους ὁδόν καὶ τὰ σημεῖα αὐτῶν οὐκ ἀπαλλοτριώσετε
|
—
|
הֲלֹ֣א שְׁ֭אֶלְתֶּם ע֣וֹבְרֵי דָ֑רֶךְ וְ֝אֹתֹתָ֗ם לֹ֣א תְנַכֵּֽרוּ
|
Izaliście nie pytali podróżnych? a znaków ich izali znać nie chcecie?
|
| Hi 21,30 |
ὅτι εἰς ἡμέραν ἀπωλείας κουφίζεται ὁ πονηρός εἰς ἡμέραν ὀργῆς αὐτοῦ ἀπαχθήσονται
|
—
|
כִּ֤י לְי֣וֹם אֵ֭יד יֵחָ֣שֶׂךְ רָ֑ע לְי֖וֹם עֲבָר֣וֹת יוּבָֽלוּ
|
Że w dzień zatracenia zły zachowany bywa, w dzień, którego gniew przywiedziony bywa.
|
| Hi 21,31 |
τίς ἀπαγγελεῖ ἐπὶ προσώπου αὐτοῦ τὴν ὁδὸν αὐτοῦ καὶ αὐτὸς ἐποίησεν τίς ἀνταποδώσει αὐτῷ
|
—
|
מִֽי יַגִּ֣יד עַל פָּנָ֣יו דַּרְכּ֑וֹ וְהֽוּא עָ֝שָׂ֗ה מִ֣י יְשַׁלֶּם לֽוֹ
|
Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?
|
| Hi 21,32 |
καὶ αὐτὸς εἰς τάφους ἀπηνέχθη καὶ ἐπὶ σορῷ ἠγρύπνησεν
|
—
|
וְ֭הוּא לִקְבָר֣וֹת יוּבָ֑ל וְֽעַל גָּדִ֥ישׁ יִשְׁקֽוֹד
|
Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.
|
| Hi 21,33 |
ἐγλυκάνθησαν αὐτῷ χάλικες χειμάρρου καὶ ὀπίσω αὐτοῦ πᾶς ἄνθρωπος ἀπελεύσεται καὶ ἔμπροσθεν αὐτοῦ ἀναρίθμητοι
|
—
|
מָֽתְקוּ ל֗וֹ רִגְבֵ֫י נָ֥חַל וְ֭אַחֲרָיו כָּל אָדָ֣ם יִמְשׁ֑וֹךְ וּ֝לְפָנָ֗יו אֵ֣ין מִסְפָּֽר
|
Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.
|
| Hi 21,34 |
πῶς δὲ παρακαλεῖτέ με κενά τὸ δὲ ἐμὲ καταπαύσασθαι ἀφ᾿ ὑμῶν οὐδέν
|
—
|
וְ֭אֵיךְ תְּנַחֲמ֣וּנִי הָ֑בֶל וּ֝תְשֽׁוּבֹתֵיכֶ֗ם נִשְׁאַר מָֽעַל
|
Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?
|
