| Hi 19,1 |
ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
|
—
|
וַיַּ֥עַן אִיּ֗וֹב וַיֹּאמַֽר
|
A odpowiadając Ijob rzekł:
|
| Hi 19,2 |
ἕως τίνος ἔγκοπον ποιήσετε ψυχήν μου καὶ καθαιρεῖτε με λόγοις
|
—
|
עַד אָ֭נָה תּוֹגְי֣וּן נַפְשִׁ֑י וּֽתְדַכְּאוּנַ֥נִי בְמִלִּֽים
|
Dokądże trapić będziecie duszę moję, a nacierać na mię mowami swemi?
|
| Hi 19,3 |
γνῶτε μόνον ὅτι ὁ κύριος ἐποίησέ με οὕτως καταλαλεῖτέ μου οὐκ αἰσχυνόμενοί με ἐπίκεισθέ μοι
|
—
|
זֶ֤ה עֶ֣שֶׂר פְּ֭עָמִים תַּכְלִימ֑וּנִי לֹֽא תֵ֝בֹ֗שׁוּ תַּהְכְּרוּ לִֽי
|
Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie?
|
| Hi 19,4 |
ναὶ δὴ ἐπ᾿ ἀληθείας ἐγὼ ἐπλανήθην παρ᾿ ἐμοὶ δὲ αὐλίζεται πλάνος λαλῆσαι ῥῆμα ὃ οὐκ ἔδει τὰ δὲ ῥήματά μου πλανᾶται καὶ οὐκ ἐπὶ καιροῦ
|
—
|
וְאַף אָמְנָ֥ם שָׁגִ֑יתִי אִ֝תִּ֗י תָּלִ֥ין מְשׁוּגָתִֽי
|
A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój.
|
| Hi 19,5 |
ἔα δὲ ὅτι ἐπ᾿ ἐμοὶ μεγαλύνεσθε ἐνάλλεσθε δέ μοι ὀνείδει
|
—
|
אִם אָ֭מְנָם עָלַ֣י תַּגְדִּ֑ילוּ וְתוֹכִ֥יחוּ עָ֝לַ֗י חֶרְפָּתִּֽי
|
A jeźli się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem,
|
| Hi 19,6 |
γνῶτε οὖν ὅτι ὁ κύριός ἐστιν ὁ ταράξας ὀχύρωμα δὲ αὐτοῦ ἐπ᾿ ἐμὲ ὕψωσεν
|
—
|
דְּֽעוּ אֵ֭פוֹ כִּי אֱל֣וֹהַּ עִוְּתָ֑נִי וּ֝מְצוּד֗וֹ עָלַ֥י הִקִּֽיף
|
Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię.
|
| Hi 19,7 |
ἰδοὺ γελῶ ὀνείδει καὶ οὐ λαλήσω κεκράξομαι καὶ οὐδαμοῦ κρίμα
|
—
|
הֵ֤ן אֶצְעַ֣ק חָ֭מָס וְלֹ֣א אֵעָנֶ֑ה אֲ֝שַׁוַּ֗ע וְאֵ֣ין מִשְׁפָּֽט
|
Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.
|
| Hi 19,8 |
κύκλῳ περιῳκοδόμημαι καὶ οὐ μὴ διαβῶ ἐπὶ πρόσωπόν μου σκότος ἔθετο
|
—
|
אָרְחִ֣י גָ֭דַר וְלֹ֣א אֶעֱב֑וֹר וְעַ֥ל נְ֝תִיבוֹתַ֗י חֹ֣שֶׁךְ יָשִֽׂים
|
Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył.
|
| Hi 19,9 |
τὴν δὲ δόξαν ἀπ᾿ ἐμοῦ ἐξέδυσεν ἀφεῖλεν δὲ στέφανον ἀπὸ κεφαλῆς μου
|
—
|
כְּ֭בוֹדִי מֵעָלַ֣י הִפְשִׁ֑יט וַ֝יָּ֗סַר עֲטֶ֣רֶת רֹאשִֽׁי
|
Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.
|
| Hi 19,10 |
διέσπασέν με κύκλῳ καὶ ᾠχόμην ἐξέκοψεν δὲ ὥσπερ δένδρον τὴν ἐλπίδα μου
|
—
|
יִתְּצֵ֣נִי סָ֭בִיב וָאֵלַ֑ךְ וַיַּסַּ֥ע כָּ֝עֵ֗ץ תִּקְוָתִֽי
|
Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję.
|
| Hi 19,11 |
δεινῶς δέ μοι ὀργῇ ἐχρήσατο ἡγήσατο δέ με ὥσπερ ἐχθρόν
|
—
|
וַיַּ֣חַר עָלַ֣י אַפּ֑וֹ וַיַּחְשְׁבֵ֖נִי ל֣וֹ כְצָרָֽיו
|
Nadto zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich.
|
| Hi 19,12 |
ὁμοθυμαδὸν δὲ ἦλθον τὰ πειρατήρια αὐτοῦ ἐπ᾿ ἐμοὶ ταῖς ὁδοῖς μου ἐκύκλωσάν με ἐγκάθετοι
|
—
|
יַ֤חַד יָ֘בֹ֤אוּ גְדוּדָ֗יו וַיָּסֹ֣לּוּ עָלַ֣י דַּרְכָּ֑ם וַיַּחֲנ֖וּ סָבִ֣יב לְאָהֳלִֽי
|
Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój.
|
| Hi 19,13 |
ἀπ᾿ ἐμοῦ δὲ ἀδελφοί μου ἀπέστησαν ἔγνωσαν ἀλλοτρίους ἢ ἐμέ φίλοι δέ μου ἀνελεήμονες γεγόνασιν
|
—
|
אַ֭חַי מֵעָלַ֣י הִרְחִ֑יק וְ֝יֹדְעַ֗י אַךְ זָ֥רוּ מִמֶּֽנִּי
|
Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie.
|
| Hi 19,14 |
οὐ προσεποιήσαντό με οἱ ἐγγύτατοί μου καὶ οἱ εἰδότες μου τὸ ὄνομα ἐπελάθοντό μου
|
—
|
חָדְל֥וּ קְרוֹבָ֑י וּֽמְיֻדָּעַ֥י שְׁכֵחֽוּנִי
|
Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię.
|
| Hi 19,15 |
γείτονες οἰκίας θεράπαιναί τέ μου ἀλλογενὴς ἤμην ἐναντίον αὐτῶν
|
—
|
גָּ֘רֵ֤י בֵיתִ֣י וְ֭אַמְהֹתַי לְזָ֣ר תַּחְשְׁבֻ֑נִי נָ֝כְרִ֗י הָיִ֥יתִי בְעֵינֵיהֶֽם
|
Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich.
|
| Hi 19,16 |
θεράποντά μου ἐκάλεσα καὶ οὐχ ὑπήκουσεν στόμα δέ μου ἐδέετο
|
—
|
לְעַבְדִּ֣י קָ֭רָאתִי וְלֹ֣א יַעֲנֶ֑ה בְּמוֹ פִ֝֗י אֶתְחַנֶּן לֽוֹ
|
Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi.
|
| Hi 19,17 |
καὶ ἱκέτευον τὴν γυναῖκά μου προσεκαλούμην δὲ κολακεύων υἱοὺς παλλακίδων μου
|
—
|
ר֭וּחִֽי זָ֣רָה לְאִשְׁתִּ֑י וְ֝חַנֹּתִ֗י לִבְנֵ֥י בִטְנִֽי
|
Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów żywota mego.
|
| Hi 19,18 |
οἱ δὲ εἰς τὸν αἰῶνά με ἀπεποιήσαντο ὅταν ἀναστῶ κατ᾿ ἐμοῦ λαλοῦσιν
|
—
|
גַּם עֲ֭וִילִים מָ֣אֲסוּ בִ֑י אָ֝ק֗וּמָה וַיְדַבְּרוּ בִֽי
|
I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi.
|
| Hi 19,19 |
ἐβδελύξαντο δέ με οἱ εἰδότες με οὓς δὴ ἠγαπήκειν ἐπανέστησάν μοι
|
—
|
תִּֽ֭עֲבוּנִי כָּל מְתֵ֣י סוֹדִ֑י וְזֶֽה אָ֝הַ֗בְתִּי נֶהְפְּכוּ בִֽי
|
Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi.
|
| Hi 19,20 |
ἐν δέρματί μου ἐσάπησαν αἱ σάρκες μου τὰ δὲ ὀστᾶ μου ἐν ὀδοῦσιν ἔχεται
|
—
|
בְּעוֹרִ֣י וּ֭בִבְשָׂרִי דָּבְקָ֣ה עַצְמִ֑י וָ֝אֶתְמַלְּטָ֗ה בְּע֣וֹר שִׁנָּֽי
|
Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich.
|
| Hi 19,21 |
ἐλεήσατέ με ἐλεήσατέ με ὦ φίλοι χεὶρ γὰρ κυρίου ἡ ἁψαμένη μού ἐστιν
|
—
|
חָנֻּ֬נִי חָנֻּ֣נִי אַתֶּ֣ם רֵעָ֑י כִּ֥י יַד אֱ֝ל֗וֹהַּ נָ֣גְעָה בִּֽי
|
Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię.
|
| Hi 19,22 |
διὰ τί δέ με διώκετε ὥσπερ καὶ ὁ κύριος ἀπὸ δὲ σαρκῶν μου οὐκ ἐμπίπλασθε
|
—
|
לָ֭מָּה תִּרְדְּפֻ֣נִי כְמוֹ אֵ֑ל וּ֝מִבְּשָׂרִ֗י לֹ֣א תִשְׂבָּֽעוּ
|
Czemuż mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić?
|
| Hi 19,23 |
τίς γὰρ ἂν δῴη γραφῆναι τὰ ῥήματά μου τεθῆναι δὲ αὐτὰ ἐν βιβλίῳ εἰς τὸν αἰῶνα
|
—
|
מִֽי יִתֵּ֣ן אֵ֭פוֹ וְיִכָּתְב֣וּן מִלָּ֑י מִֽי יִתֵּ֖ן בַּסֵּ֣פֶר וְיֻחָֽקוּ
|
Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano!
|
| Hi 19,24 |
ἐν γραφείῳ σιδηρῷ καὶ μολίβῳ ἢ ἐν πέτραις ἐγγλυφῆναι
|
—
|
בְּעֵט בַּרְזֶ֥ל וְעֹפָ֑רֶת לָ֝עַ֗ד בַּצּ֥וּר יֵחָצְבֽוּן
|
Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były!
|
| Hi 19,25 |
οἶδα γὰρ ὅτι ἀέναός ἐστιν ὁ ἐκλύειν με μέλλων ἐπὶ γῆς
|
—
|
וַאֲנִ֣י יָ֭דַעְתִּי גֹּ֣אֲלִי חָ֑י וְ֝אַחֲר֗וֹן עַל עָפָ֥ר יָקֽוּם
|
Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie.
|
| Hi 19,26 |
ἀναστήσαι τὸ δέρμα μου τὸ ἀνατλῶν ταῦτα παρὰ γὰρ κυρίου ταῦτά μοι συνετελέσθη
|
—
|
וְאַחַ֣ר ע֭וֹרִֽי נִקְּפוּ זֹ֑את וּ֝מִבְּשָׂרִ֗י אֶֽחֱזֶ֥ה אֱלֽוֹהַּ
|
A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga;
|
| Hi 19,27 |
ἃ ἐγὼ ἐμαυτῷ συνεπίσταμαι ἃ ὁ ὀφθαλμός μου ἑόρακεν καὶ οὐκ ἄλλος πάντα δέ μοι συντετέλεσται ἐν κόλπῳ
|
—
|
אֲשֶׁ֤ר אֲנִ֨י אֶֽחֱזֶה לִּ֗י וְעֵינַ֣י רָא֣וּ וְלֹא זָ֑ר כָּל֖וּ כִלְיֹתַ֣י בְּחֵקִֽי
|
Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich.
|
| Hi 19,28 |
εἰ δὲ καὶ ἐρεῖτε τί ἐροῦμεν ἔναντι αὐτοῦ καὶ ῥίζαν λόγου εὑρήσομεν ἐν αὐτῷ
|
—
|
כִּ֣י תֹ֭אמְרוּ מַה נִּרְדָּף ל֑וֹ וְשֹׁ֥רֶשׁ דָּ֝בָ֗ר נִמְצָא בִֽי
|
Przeczże nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy.
|
| Hi 19,29 |
εὐλαβήθητε δὴ καὶ ὑμεῖς ἀπὸ ἐπικαλύμματος θυμὸς γὰρ ἐπ᾿ ἀνόμους ἐπελεύσεται καὶ τότε γνώσονται ποῦ ἐστιν αὐτῶν ἡ ὕλη
|
—
|
גּ֤וּרוּ לָכֶ֨ם מִפְּנֵי חֶ֗רֶב כִּֽי חֵ֭מָה עֲוֺנ֣וֹת חָ֑רֶב לְמַ֖עַן תֵּדְע֣וּן שדין
|
Ulęknijcie się sami miecza, bo pomsta nieprawości jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
|
