| Hi 14,1 |
βροτὸς γὰρ γεννητὸς γυναικὸς ὀλιγόβιος καὶ πλήρης ὀργῆς
|
—
|
אָ֭דָם יְל֣וּד אִשָּׁ֑ה קְצַ֥ר יָ֝מִ֗ים וּֽשְׂבַֽע רֹֽגֶז
|
Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;
|
| Hi 14,2 |
ἢ ὥσπερ ἄνθος ἀνθῆσαν ἐξέπεσεν ἀπέδρα δὲ ὥσπερ σκιὰ καὶ οὐ μὴ στῇ
|
—
|
כְּצִ֣יץ יָ֭צָא וַיִּמָּ֑ל וַיִּבְרַ֥ח כַּ֝צֵּ֗ל וְלֹ֣א יַעֲמֽוֹד
|
Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.
|
| Hi 14,3 |
οὐχὶ καὶ τούτου λόγον ἐποιήσω καὶ τοῦτον ἐποίησας εἰσελθεῖν ἐν κρίματι ἐνώπιόν σου
|
—
|
אַף עַל זֶ֭ה פָּקַ֣חְתָּ עֵינֶ֑ךָ וְאֹ֘תִ֤י תָבִ֖יא בְמִשְׁפָּ֣ט עִמָּֽךְ
|
Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
|
| Hi 14,4 |
τίς γὰρ καθαρὸς ἔσται ἀπὸ ῥύπου ἀλλ᾿ οὐθείς
|
—
|
מִֽי יִתֵּ֣ן טָ֭הוֹר מִטָּמֵ֗א לֹ֣א אֶחָֽד
|
Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;
|
| Hi 14,5 |
ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἀριθμητοὶ δὲ μῆνες αὐτοῦ παρὰ σοί εἰς χρόνον ἔθου καὶ οὐ μὴ ὑπερβῇ
|
—
|
אִ֥ם חֲרוּצִ֨ים יָמָ֗יו מִֽסְפַּר חֳדָשָׁ֥יו אִתָּ֑ךְ חקו עָ֝שִׂ֗יתָ וְלֹ֣א יַעֲבֽוֹר
|
Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.
|
| Hi 14,6 |
ἀπόστα ἀπ᾿ αὐτοῦ ἵνα ἡσυχάσῃ καὶ εὐδοκήσῃ τὸν βίον ὥσπερ ὁ μισθωτός
|
—
|
שְׁעֵ֣ה מֵעָלָ֣יו וְיֶחְדָּ֑ל עַד יִ֝רְצֶ֗ה כְּשָׂכִ֥יר יוֹמֽוֹ
|
Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzień jego.
|
| Hi 14,7 |
ἔστιν γὰρ δένδρῳ ἐλπίς ἐὰν γὰρ ἐκκοπῇ ἔτι ἐπανθήσει καὶ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ οὐ μὴ ἐκλίπῃ
|
—
|
כִּ֤י יֵ֥שׁ לָעֵ֗ץ תִּ֫קְוָ֥ה אִֽם יִ֭כָּרֵת וְע֣וֹד יַחֲלִ֑יף וְ֝יֹֽנַקְתּ֗וֹ לֹ֣א תֶחְדָּֽל
|
Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.
|
| Hi 14,8 |
ἐὰν γὰρ γηράσῃ ἐν γῇ ἡ ῥίζα αὐτοῦ ἐν δὲ πέτρᾳ τελευτήσῃ τὸ στέλεχος αὐτοῦ
|
—
|
אִם יַזְקִ֣ין בָּאָ֣רֶץ שָׁרְשׁ֑וֹ וּ֝בֶעָפָ֗ר יָמ֥וּת גִּזְעֽוֹ
|
Choć się zstarzeje w ziemi korzeń jego, i w prochu obumrze pień jego:
|
| Hi 14,9 |
ἀπὸ ὀσμῆς ὕδατος ἀνθήσει ποιήσει δὲ θερισμὸν ὥσπερ νεόφυτον
|
—
|
מֵרֵ֣יחַ מַ֣יִם יַפְרִ֑חַ וְעָשָׂ֖ה קָצִ֣יר כְּמוֹ נָֽטַע
|
Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.
|
| Hi 14,10 |
ἀνὴρ δὲ τελευτήσας ᾤχετο πεσὼν δὲ βροτὸς οὐκέτι ἔστιν
|
—
|
וְגֶ֣בֶר יָ֭מוּת וַֽיֶּחֱלָ֑שׁ וַיִּגְוַ֖ע אָדָ֣ם וְאַיּֽוֹ
|
Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
|
| Hi 14,11 |
χρόνῳ γὰρ σπανίζεται θάλασσα ποταμὸς δὲ ἐρημωθεὶς ἐξηράνθη
|
—
|
אָֽזְלוּ מַ֭יִם מִנִּי יָ֑ם וְ֝נָהָ֗ר יֶחֱרַ֥ב וְיָבֵֽשׁ
|
Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.
|
| Hi 14,12 |
ἄνθρωπος δὲ κοιμηθεὶς οὐ μὴ ἀναστῇ ἕως ἂν ὁ οὐρανὸς οὐ μὴ συρραφῇ καὶ οὐκ ἐξυπνισθήσονται ἐξ ὕπνου αὐτῶν
|
—
|
וְאִ֥ישׁ שָׁכַ֗ב וְֽלֹא יָ֫ק֥וּם עַד בִּלְתִּ֣י שָׁ֭מַיִם לֹ֣א יָקִ֑יצוּ וְלֹֽא יֵ֝עֹ֗רוּ מִשְּׁנָתָֽם
|
Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.
|
| Hi 14,13 |
εἰ γὰρ ὄφελον ἐν ᾅδῃ με ἐφύλαξας ἔκρυψας δέ με ἕως ἂν παύσηταί σου ἡ ὀργὴ καὶ τάξῃ μοι χρόνον ἐν ᾧ μνείαν μου ποιήσῃ
|
—
|
מִ֤י יִתֵּ֨ן בִּשְׁא֬וֹל תַּצְפִּנֵ֗נִי תַּ֭סְתִּירֵנִי עַד שׁ֣וּב אַפֶּ֑ךָ תָּ֤שִׁ֥ית לִ֖י חֹ֣ק וְתִזְכְּרֵֽנִי
|
Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!
|
| Hi 14,14 |
ἐὰν γὰρ ἀποθάνῃ ἄνθρωπος ζήσεται συντελέσας ἡμέρας τοῦ βίου αὐτοῦ ὑπομενῶ ἕως ἂν πάλιν γένωμαι
|
—
|
אִם יָמ֥וּת גֶּ֗בֶר הֲיִ֫חְיֶ֥ה כָּל יְמֵ֣י צְבָאִ֣י אֲיַחֵ֑ל עַד בּ֝֗וֹא חֲלִיפָתִֽי
|
Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.
|
| Hi 14,15 |
εἶτα καλέσεις ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι τὰ δὲ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ ἀποποιοῦ
|
—
|
תִּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ךָּ לְֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ תִכְסֹֽף
|
Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.
|
| Hi 14,16 |
ἠρίθμησας δέ μου τὰ ἐπιτηδεύματα καὶ οὐ μὴ παρέλθῃ σε οὐδὲν τῶν ἁμαρτιῶν μου
|
—
|
כִּֽי עַ֭תָּה צְעָדַ֣י תִּסְפּ֑וֹר לֹֽא תִ֝שְׁמ֗וֹר עַל חַטָּאתִֽי
|
Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.
|
| Hi 14,17 |
ἐσφράγισας δέ μου τὰς ἀνομίας ἐν βαλλαντίῳ ἐπεσημήνω δέ εἴ τι ἄκων παρέβην
|
—
|
חָתֻ֣ם בִּצְר֣וֹר פִּשְׁעִ֑י וַ֝תִּטְפֹּ֗ל עַל עֲוֺנִֽי
|
Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.
|
| Hi 14,18 |
καὶ πλὴν ὄρος πῖπτον διαπεσεῖται καὶ πέτρα παλαιωθήσεται ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς
|
—
|
וְ֭אוּלָם הַר נוֹפֵ֣ל יִבּ֑וֹל וְ֝צ֗וּר יֶעְתַּ֥ק מִמְּקֹמֽוֹ
|
Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.
|
| Hi 14,19 |
λίθους ἐλέαναν ὕδατα καὶ κατέκλυσεν ὕδατα ὕπτια τοῦ χώματος τῆς γῆς καὶ ὑπομονὴν ἀνθρώπου ἀπώλεσας
|
—
|
אֲבָנִ֤ים שָׁ֥חֲקוּ מַ֗יִם תִּשְׁטֹֽף סְפִיחֶ֥יהָ עֲפַר אָ֑רֶץ וְתִקְוַ֖ת אֱנ֣וֹשׁ הֶאֱבַֽדְתָּ
|
Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.
|
| Hi 14,20 |
ὦσας αὐτὸν εἰς τέλος καὶ ᾤχετο ἐπέστησας αὐτῷ τὸ πρόσωπον καὶ ἐξαπέστειλας
|
—
|
תִּתְקְפֵ֣הוּ לָ֭נֶצַח וַֽיַּהֲלֹ֑ךְ מְשַׁנֶּ֥ה פָ֝נָ֗יו וַֽתְּשַׁלְּחֵֽהוּ
|
Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.
|
| Hi 14,21 |
πολλῶν δὲ γενομένων τῶν υἱῶν αὐτοῦ οὐκ οἶδεν ἐὰν δὲ ὀλίγοι γένωνται οὐκ ἐπίσταται
|
—
|
יִכְבְּד֣וּ בָ֭נָיו וְלֹ֣א יֵדָ֑ע וְ֝יִצְעֲר֗וּ וְֽלֹא יָבִ֥ין לָֽמוֹ
|
Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.
|
| Hi 14,22 |
ἀλλ᾿ ἢ αἱ σάρκες αὐτοῦ ἤλγησαν ἡ δὲ ψυχὴ αὐτοῦ ἐπένθησεν
|
—
|
אַךְ בְּ֭שָׂרוֹ עָלָ֣יו יִכְאָ֑ב וְ֝נַפְשׁ֗וֹ עָלָ֥יו תֶּאֱבָֽל
|
Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.
|
