| Hi 13,1 |
ἰδοὺ ταῦτα ἑώρακέν μου ὁ ὀφθαλμὸς καὶ ἀκήκοέν μου τὸ οὖς
|
—
|
הֶן כֹּ֭ל רָאֲתָ֣ה עֵינִ֑י שָֽׁמְעָ֥ה אָ֝זְנִ֗י וַתָּ֥בֶן לָֽהּ
|
Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
|
| Hi 13,2 |
καὶ οἶδα ὅσα καὶ ὑμεῖς ἐπίστασθε καὶ οὐκ ἀσυνετώτερός εἰμι ὑμῶν
|
—
|
כְּֽ֭דַעְתְּכֶם יָדַ֣עְתִּי גַם אָ֑נִי לֹא נֹפֵ֖ל אָנֹכִ֣י מִכֶּֽם
|
Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
|
| Hi 13,3 |
οὐ μὴν δὲ ἀλλ᾿ ἐγὼ πρὸς κύριον λαλήσω ἐλέγξω δὲ ἐναντίον αὐτοῦ ἐὰν βούληται
|
—
|
אוּלָ֗ם אֲ֭נִי אֶל שַׁדַּ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְהוֹכֵ֖חַ אֶל אֵ֣ל אֶחְפָּֽץ
|
Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
|
| Hi 13,4 |
ὑμεῖς δέ ἐστε ἰατροὶ ἄδικοι καὶ ἰαταὶ κακῶν πάντες
|
—
|
וְֽאוּלָ֗ם אַתֶּ֥ם טֹֽפְלֵי שָׁ֑קֶר רֹפְאֵ֖י אֱלִ֣ל כֻּלְּכֶֽם
|
Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
|
| Hi 13,5 |
εἴη δὲ ὑμῖν κωφεῦσαι καὶ ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς σοφίαν
|
—
|
מִֽי יִ֭תֵּן הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישׁ֑וּן וּתְהִ֖י לָכֶ֣ם לְחָכְמָֽה
|
Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
|
| Hi 13,6 |
ἀκούσατε ἔλεγχον στόματός μου κρίσιν δὲ χειλέων μου προσέχετε
|
—
|
שִׁמְעוּ נָ֥א תוֹכַחְתִּ֑י וְרִב֖וֹת שְׂפָתַ֣י הַקְשִֽׁיבוּ
|
Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
|
| Hi 13,7 |
πότερον οὐκ ἔναντι κυρίου λαλεῖτε ἔναντι δὲ αὐτοῦ φθέγγεσθε δόλον
|
—
|
הַ֭לְאֵל תְּדַבְּר֣וּ עַוְלָ֑ה וְ֝ל֗וֹ תְּֽדַבְּר֥וּ רְמִיָּֽה
|
Izali broniąc Boga mówić będziecie nieprawość? albo za nim mówić będziecie fałsz?
|
| Hi 13,8 |
ἦ ὑποστελεῖσθε ὑμεῖς δὲ αὐτοὶ κριταὶ γένεσθε
|
—
|
הֲפָנָ֥יו תִּשָּׂא֑וּן אִם לָאֵ֥ל תְּרִיבֽוּן
|
Czy się na osobę jego oglądać będziecie? Czy się o Boga będziecie spierać?
|
| Hi 13,9 |
καλόν γε ἐὰν ἐξιχνιάσῃ ὑμᾶς εἰ γὰρ τὰ πάντα ποιοῦντες προστεθήσεσθε αὐτῷ
|
—
|
הֲ֭טוֹב כִּֽי יַחְקֹ֣ר אֶתְכֶ֑ם אִם כְּהָתֵ֥ל בֶּ֝אֱנ֗וֹשׁ תְּהָתֵ֥לּוּ בֽוֹ
|
Zaż to dobrze będzie, gdy on was będzie próbował? Zaż, jako człowiek oszukany bywa, tak wy go oszukacie?
|
| Hi 13,10 |
οὐθὲν ἧττον ἐλέγξει ὑμᾶς εἰ δὲ καὶ κρυφῇ πρόσωπα θαυμάσετε
|
—
|
הוֹכֵ֣חַ יוֹכִ֣יחַ אֶתְכֶ֑ם אִם בַּ֝סֵּ֗תֶר פָּנִ֥ים תִּשָּׂאֽוּן
|
Zaiste karać was będzie, jeźlibyście skrycie twarz jego przyjmowali.
|
| Hi 13,11 |
πότερον οὐχὶ δεινὰ αὐτοῦ στροβήσει ὑμᾶς φόβος δὲ παρ᾿ αὐτοῦ ἐπιπεσεῖται ὑμῖν
|
—
|
הֲלֹ֣א שְׂ֭אֵתוֹ תְּבַעֵ֣ת אֶתְכֶ֑ם וּ֝פַחְדּ֗וֹ יִפֹּ֥ל עֲלֵיכֶֽם
|
Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
|
| Hi 13,12 |
ἀποβήσεται δὲ ὑμῶν τὸ ἀγαυρίαμα ἴσα σποδῷ τὸ δὲ σῶμα πήλινον
|
—
|
זִֽ֭כְרֹנֵיכֶם מִשְׁלֵי אֵ֑פֶר לְגַבֵּי חֹ֝֗מֶר גַּבֵּיכֶֽם
|
Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.
|
| Hi 13,13 |
κωφεύσατε ἵνα λαλήσω καὶ ἀναπαύσωμαι θυμοῦ
|
—
|
הַחֲרִ֣ישׁוּ מִ֭מֶּנִּי וַאֲדַבְּרָה אָ֑נִי וְיַעֲבֹ֖ר עָלַ֣י מָֽה
|
Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
|
| Hi 13,14 |
ἀναλαβὼν τὰς σάρκας μου τοῖς ὀδοῦσιν ψυχὴν δέ μου θήσω ἐν χειρί
|
—
|
עַל מָ֤ה אֶשָּׂ֣א בְשָׂרִ֣י בְשִׁנָּ֑י וְ֝נַפְשִׁ֗י אָשִׂ֥ים בְּכַפִּֽי
|
Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?
|
| Hi 13,15 |
ἐάν με χειρώσηται ὁ δυνάστης ἐπεὶ καὶ ἦρκται ἦ μὴν λαλήσω καὶ ἐλέγξω ἐναντίον αὐτοῦ
|
—
|
הֵ֣ן יִ֭קְטְלֵנִי לא אֲיַחֵ֑ל אַךְ דְּ֝רָכַ֗י אֶל פָּנָ֥יו אוֹכִֽיחַ
|
Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił.
|
| Hi 13,16 |
καὶ τοῦτό μοι ἀποβήσεται εἰς σωτηρίαν οὐ γὰρ ἐναντίον αὐτοῦ δόλος εἰσελεύσεται
|
—
|
גַּם הוּא לִ֥י לִֽישׁוּעָ֑ה כִּי לֹ֥א לְ֝פָנָ֗יו חָנֵ֥ף יָבֽוֹא
|
Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;
|
| Hi 13,17 |
ἀκούσατε ἀκούσατε τὰ ῥήματά μου ἀναγγελῶ γὰρ ὑμῶν ἀκουόντων
|
—
|
שִׁמְע֣וּ שָׁ֭מוֹעַ מִלָּתִ֑י וְ֝אַֽחֲוָתִ֗י בְּאָזְנֵיכֶֽם
|
Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
|
| Hi 13,18 |
ἰδοὺ ἐγὼ ἐγγύς εἰμι τοῦ κρίματός μου οἶδα ἐγὼ ὅτι δίκαιος ἀναφανοῦμαι
|
—
|
הִנֵּה נָ֭א עָרַ֣כְתִּי מִשְׁפָּ֑ט יָ֝דַ֗עְתִּי כִּֽי אֲנִ֥י אֶצְדָּֽק
|
Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
|
| Hi 13,19 |
τίς γάρ ἐστιν ὁ κριθησόμενός μοι ὅτι νῦν κωφεύσω καὶ ἐκλείψω
|
—
|
מִי ה֭וּא יָרִ֣יב עִמָּדִ֑י כִּֽי עַתָּ֖ה אַחֲרִ֣ישׁ וְאֶגְוָֽע
|
Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
|
| Hi 13,20 |
δυεῖν δέ μοι χρήσῃ τότε ἀπὸ τοῦ προσώπου σου οὐ κρυβήσομαι
|
—
|
אַךְ שְׁ֭תַּיִם אַל תַּ֣עַשׂ עִמָּדִ֑י אָ֥ז מִ֝פָּנֶ֗יךָ לֹ֣א אֶסָּתֵֽר
|
Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyń ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
|
| Hi 13,21 |
τὴν χεῖρα ἀπ᾿ ἐμοῦ ἀπέχου καὶ ὁ φόβος σου μή με καταπλησσέτω
|
—
|
כַּ֭פְּךָ מֵעָלַ֣י הַרְחַ֑ק וְ֝אֵ֥מָתְךָ֗ אַֽל תְּבַעֲתַֽנִּי
|
Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
|
| Hi 13,22 |
εἶτα καλέσεις ἐγὼ δέ σοι ὑπακούσομαι ἢ λαλήσεις ἐγὼ δέ σοι δώσω ἀνταπόκρισιν
|
—
|
וּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ה אֽוֹ אֲ֝דַבֵּ֗ר וַהֲשִׁיבֵֽנִי
|
Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
|
| Hi 13,23 |
πόσαι εἰσὶν αἱ ἁμαρτίαι μου καὶ αἱ ἀνομίαι μου δίδαξόν με τίνες εἰσίν
|
—
|
כַּמָּ֣ה לִ֭י עֲוֺנ֣וֹת וְחַטָּא֑וֹת פִּֽשְׁעִ֥י וְ֝חַטָּאתִ֗י הֹדִיעֵֽנִי
|
Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
|
| Hi 13,24 |
διὰ τί ἀπ᾿ ἐμοῦ κρύπτῃ ἥγησαι δέ με ὑπεναντίον σοι
|
—
|
לָֽמָּה פָנֶ֥יךָ תַסְתִּ֑יר וְתַחְשְׁבֵ֖נִי לְאוֹיֵ֣ב לָֽךְ
|
Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
|
| Hi 13,25 |
ἦ ὡς φύλλον κινούμενον ὑπὸ ἀνέμου εὐλαβηθήσῃ ἢ ὡς χόρτῳ φερομένῳ ὑπὸ πνεύματος ἀντίκεισαί μοι
|
—
|
הֶעָלֶ֣ה נִדָּ֣ף תַּעֲר֑וֹץ וְאֶת קַ֖שׁ יָבֵ֣שׁ תִּרְדֹּֽף
|
Izali skruszysz liść chwiejący się? a źdźbło suche gonić będziesz?
|
| Hi 13,26 |
ὅτι κατέγραψας κατ᾿ ἐμοῦ κακά περιέθηκας δέ μοι νεότητος ἁμαρτίας
|
—
|
כִּֽי תִכְתֹּ֣ב עָלַ֣י מְרֹר֑וֹת וְ֝תוֹרִישֵׁ֗נִי עֲוֺנ֥וֹת נְעוּרָֽי
|
Albowiem piszesz przeciwko mnie gorzkości, a przywłaszczasz mi nieprawość młodości mojej;
|
| Hi 13,27 |
ἔθου δέ μου τὸν πόδα ἐν κωλύματι ἐφύλαξας δέ μου πάντα τὰ ἔργα εἰς δὲ ῥίζας τῶν ποδῶν μου ἀφίκου
|
—
|
וְתָ֘שֵׂ֤ם בַּסַּ֨ד רַגְלַ֗י וְתִשְׁמ֥וֹר כָּל אָרְחוֹתָ֑י עַל שָׁרְשֵׁ֥י רַ֝גְלַ֗י תִּתְחַקֶּֽה
|
I włożyłeś w pęta nogi moje, a podstrzegasz wszystkich ścieżek moich, i na ślad nóg moich następujesz.
|
| Hi 13,28 |
ὃ παλαιοῦται ἴσα ἀσκῷ ἢ ὥσπερ ἱμάτιον σητόβρωτον
|
—
|
וְ֭הוּא כְּרָקָ֣ב יִבְלֶ֑ה כְּ֝בֶ֗גֶד אֲכָ֣לוֹ עָֽשׁ
|
Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.
|
