| Hi 10,1 |
κάμνων τῇ ψυχῇ μου στένων ἐπαφήσω ἐπ᾿ αὐτὸν τὰ ῥήματά μου λαλήσω πικρίᾳ ψυχῆς μου συνεχόμενος
|
—
|
נָֽקְטָ֥ה נַפְשִׁ֗י בְּחַ֫יָּ֥י אֶֽעֶזְבָ֣ה עָלַ֣י שִׂיחִ֑י אֲ֝דַבְּרָה֗ בְּמַ֣ר נַפְשִֽׁי
|
Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.
|
| Hi 10,2 |
καὶ ἐρῶ πρὸς κύριον μή με ἀσεβεῖν δίδασκε καὶ διὰ τί με οὕτως ἔκρινας
|
—
|
אֹמַ֣ר אֶל אֱ֭לוֹהַּ אַל תַּרְשִׁיעֵ֑נִי הֽ֝וֹדִיעֵ֗נִי עַ֣ל מַה תְּרִיבֵֽנִי
|
Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?
|
| Hi 10,3 |
ἦ καλόν σοι ἐὰν ἀδικήσω ὅτι ἀπείπω ἔργα χειρῶν σου βουλῇ δὲ ἀσεβῶν προσέσχες
|
—
|
הֲט֤וֹב לְךָ֨ כִּֽי תַעֲשֹׁ֗ק כִּֽי תִ֭מְאַס יְגִ֣יעַ כַּפֶּ֑יךָ וְעַל עֲצַ֖ת רְשָׁעִ֣ים הוֹפָֽעְתָּ
|
Cóż masz za pożytek, że mię uciskasz? a iż odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę niepobożnych oświecasz?
|
| Hi 10,4 |
ἦ ὥσπερ βροτὸς ὁρᾷ καθορᾷς ἢ καθὼς ὁρᾷ ἄνθρωπος βλέψῃ
|
—
|
הַעֵינֵ֣י בָשָׂ֣ר לָ֑ךְ אִם כִּרְא֖וֹת אֱנ֣וֹשׁ תִּרְאֶֽה
|
Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?
|
| Hi 10,5 |
ἦ ὁ βίος σου ἀνθρώπινός ἐστιν ἢ τὰ ἔτη σου ἀνδρός
|
—
|
הֲכִימֵ֣י אֱנ֣וֹשׁ יָמֶ֑יךָ אִם שְׁ֝נוֹתֶ֗יךָ כִּ֣ימֵי גָֽבֶר
|
Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?
|
| Hi 10,6 |
ὅτι ἀνεζήτησας τὴν ἀνομίαν μου καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας
|
—
|
כִּֽי תְבַקֵּ֥שׁ לַעֲוֺנִ֑י וּ֭לְחַטָּאתִ֥י תִדְרֽוֹשׁ
|
Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?
|
| Hi 10,7 |
οἶδας γὰρ ὅτι οὐκ ἠσέβησα ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος
|
—
|
עַֽל דַּ֭עְתְּךָ כִּי לֹ֣א אֶרְשָׁ֑ע וְאֵ֖ין מִיָּדְךָ֣ מַצִּֽיל
|
Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.
|
| Hi 10,8 |
αἱ χεῖρές σου ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με μετὰ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας
|
—
|
יָדֶ֣יךָ עִ֭צְּבוּנִי וַֽיַּעֲשׂ֑וּנִי יַ֥חַד סָ֝בִ֗יב וַֽתְּבַלְּעֵֽנִי
|
Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.
|
| Hi 10,9 |
μνήσθητι ὅτι πηλόν με ἔπλασας εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις
|
—
|
זְכָר נָ֭א כִּי כַחֹ֣מֶר עֲשִׂיתָ֑נִי וְֽאֶל עָפָ֥ר תְּשִׁיבֵֽנִי
|
Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.
|
| Hi 10,10 |
ἦ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας ἐτύρωσας δέ με ἴσα τυρῷ
|
—
|
הֲלֹ֣א כֶ֭חָלָב תַּתִּיכֵ֑נִי וְ֝כַגְּבִנָּ֗ה תַּקְפִּיאֵֽנִי
|
Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię?
|
| Hi 10,11 |
δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας
|
—
|
ע֣וֹר וּ֭בָשָׂר תַּלְבִּישֵׁ֑נִי וּֽבַעֲצָמ֥וֹת וְ֝גִידִ֗ים תְּסֹכְכֵֽנִי
|
Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię.
|
| Hi 10,12 |
ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ᾿ ἐμοί ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέν μου τὸ πνεῦμα
|
—
|
חַיִּ֣ים וָ֭חֶסֶד עָשִׂ֣יתָ עִמָּדִ֑י וּ֝פְקֻדָּתְךָ֗ שָֽׁמְרָ֥ה רוּחִֽי
|
Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego.
|
| Hi 10,13 |
ταῦτα ἔχων ἐν σεαυτῷ οἶδα ὅτι πάντα δύνασαι ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐθέν
|
—
|
וְ֭אֵלֶּה צָפַ֣נְתָּ בִלְבָבֶ֑ךָ יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי זֹ֥את עִמָּֽךְ
|
A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej.
|
| Hi 10,14 |
ἐάν τε γὰρ ἁμάρτω φυλάσσεις με ἀπὸ δὲ ἀνομίας οὐκ ἀθῷόν με πεποίηκας
|
—
|
אִם חָטָ֥אתִי וּשְׁמַרְתָּ֑נִי וּ֝מֵעֲוֺנִ֗י לֹ֣א תְנַקֵּֽנִי
|
Jeźli zgrzeszę, wnet tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi.
|
| Hi 10,15 |
ἐάν τε γὰρ ἀσεβὴς ὦ οἴμμοι ἐάν τε ὦ δίκαιος οὐ δύναμαι ἀνακύψαι πλήρης γὰρ ἀτιμίας εἰμί
|
—
|
אִם רָשַׁ֡עְתִּי אַלְלַ֬י לִ֗י וְ֭צָדַקְתִּי לֹא אֶשָּׂ֣א רֹאשִׁ֑י שְׂבַ֥ע קָ֝ל֗וֹן וּרְאֵ֥ה עָנְיִֽי
|
Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,
|
| Hi 10,16 |
ἀγρεύομαι γὰρ ὥσπερ λέων εἰς σφαγήν πάλιν δὲ μεταβαλὼν δεινῶς με ὀλέκεις
|
—
|
וְ֭יִגְאֶה כַּשַּׁ֣חַל תְּצוּדֵ֑נִי וְ֝תָשֹׁ֗ב תִּתְפַּלָּא בִֽי
|
Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.
|
| Hi 10,17 |
ἐπανακαινίζων ἐπ᾿ ἐμὲ τὴν ἔτασίν μου ὀργῇ δὲ μεγάλῃ μοι ἐχρήσω ἐπήγαγες δὲ ἐπ᾿ ἐμὲ πειρατήρια
|
—
|
תְּחַדֵּ֬שׁ עֵדֶ֨יךָ נֶגְדִּ֗י וְתֶ֣רֶב כַּֽ֭עַשְׂךָ עִמָּדִ֑י חֲלִיפ֖וֹת וְצָבָ֣א עִמִּֽי
|
Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.
|
| Hi 10,18 |
ἵνα τί οὖν ἐκ κοιλίας με ἐξήγαγες καὶ οὐκ ἀπέθανον ὀφθαλμὸς δέ με οὐκ εἶδεν
|
—
|
וְלָ֣מָּה מֵ֭רֶחֶם הֹצֵאתָ֑נִי אֶ֝גְוַ֗ע וְעַ֣יִן לֹא תִרְאֵֽנִי
|
Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!
|
| Hi 10,19 |
καὶ ὥσπερ οὐκ ὢν ἐγενόμην διὰ τί γὰρ ἐκ γαστρὸς εἰς μνῆμα οὐκ ἀπηλλάγην
|
—
|
כַּאֲשֶׁ֣ר לֹא הָיִ֣יתִי אֶהְיֶ֑ה מִ֝בֶּ֗טֶן לַקֶּ֥בֶר אוּבָֽל
|
Obym był, jakoby mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono!
|
| Hi 10,20 |
ἦ οὐκ ὀλίγος ἐστὶν ὁ χρόνος τοῦ βίου μου ἔασόν με ἀναπαύσασθαι μικρὸν
|
—
|
הֲלֹא מְעַ֣ט יָמַ֣י יחדל ישית מִ֝מֶּ֗נִּי וְאַבְלִ֥יגָה מְּעָֽט
|
Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,
|
| Hi 10,21 |
πρὸ τοῦ με πορευθῆναι ὅθεν οὐκ ἀναστρέψω εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ γνοφεράν
|
—
|
בְּטֶ֣רֶם אֵ֭לֵךְ וְלֹ֣א אָשׁ֑וּב אֶל אֶ֖רֶץ חֹ֣שֶׁךְ וְצַלְמָֽוֶת
|
Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;
|
| Hi 10,22 |
εἰς γῆν σκότους αἰωνίου οὗ οὐκ ἔστιν φέγγος οὐδὲ ὁρᾶν ζωὴν βροτῶν
|
—
|
אֶ֤רֶץ עֵיפָ֨תָה כְּמ֥וֹ אֹ֗פֶל צַ֭לְמָוֶת וְלֹ֥א סְדָרִ֗ים וַתֹּ֥פַע כְּמוֹ אֹֽפֶל
|
Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.
|
